[Εισαγωγικά] Το φράγμα του ήχου

ΠΕΜΠΤΗ 13 Αυγούστου και ο καιρός ιδωμένος από τα υψίπεδα της Τήνου – άλλοτε επικράτεια του Δήμου Εξωμβούργου – ήταν τόσο αίθριος «που να φοβάσαι», κατά τον ωραίο στίχο του Αντρέ Μπρετόν, «ότι θα τελειώσει». Ξαφνικά, χωρίς να ακουστούν – αφού είναι υπερηχητικά και ο ορυμαγδός από τους μετακαυστήρες των κινητήρων έπεται κατά πολύ της εμφάνισής τους – πέρασαν χαμηλά δύο F-16, πρώτα όχι πολύ ψηλότερα από τη θάλασσα και μετά πάνω από την ακτογραμμή του νησιού. Το πτητικό προφίλ τους ήταν τόσο τέλειο που θα μπορούσαν να ήταν γλάροι. Αλλά η μεταλλική τους υπεροχή τα οδήγησε απότομα ψηλά και σε κλειστή στροφή που τα επανέφερε – με αντίθετη κατεύθυνση – πάνω από τη Χώρα.

Δεδομένου ότι οι Τούρκοι δεν έχουν φθάσει ακόμη μέχρι τα πρώτα πρώτα νησιά της αλυσίδας των Κυκλάδων και ερχόταν Δεκαπενταύγουστος, δεν είχε κανείς παρά να υποθέσει ότι η πτήση ήταν δοκιμή για τον εορτασμό της Παναγίας παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας και του υπουργού Αμυνας. Αραγε να είχε φανταστεί ποτέ ο Προκόπης, καμιά δεκαπενταριά χρόνια πριν, όταν αυτός ήταν υπερ-στέλεχος της Ρηγίλλης και ο Καμμένος ένας λίγο τρελούτσικος βουλευτής της ΝΔ στη Β’ Αθηνών, ότι θα έφτανε μια μέρα που θα ξεμπάρκαραν μαζί στη Μεγαλόχαρη από αντιτορπιλικό, ο ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο άλλος υπουργός Αμυνας της μετακομμουνιστικής κυβέρνησης μιας πρακτικά χρεοκοπημένης χώρας; Η τορπίλη το 1940 ήταν ιταλική, αλλά η τορπίλη το 2015 είναι γερμανική.

Φυσικά, με μια τορπίλη δεν κερδίζεται ο πόλεμος. Η Ελλάδα στάθηκε στον πόλεμο του ’40 μέχρις ότου ο συσχετισμός δυνάμεων τον Απρίλιο του ’41 έγινε συντριπτικός. Και ίσως το πιο εντυπωσιακό είναι η ανταπόκριση τότε της κοινωνίας, του λαού, στο εθνικό καθήκον, παρά το γεγονός ότι τη χώρα κυβερνούσε δικτατορικό καθεστώς. Με τους τελευταίους βετεράνους του Πολέμου εκείνου να είναι ακόμη εν ζωή, οι προβληματισμοί αυτοί είναι ιστορικοί. Είναι η άλλη Ζωή που κυριάρχησε τα τελευταία εικοσιτετράωρα όχι εκ Τήνου αλλά εξ Αλοννήσου. Η περίληψη της θεσμικής σαπουνόπερας που παίζεται από τις 13 Ιουλίου είναι ότι η Πρόεδρος της Βουλής θα έπρεπε να πάει στην τιμή και την πεποίθησή της και να έχει παραιτηθεί – θα ήταν καλύτερο και πολιτικά για την ίδια. Η μετατροπή του βήματος του Προεδρείου σε οδόφραγμα κατά της κυβέρνησης είναι ατόπημα. Και παραχάραξη της εντολής που έλαβε ως Πρόεδρος. Αλλά, δυστυχώς, η Κωνσταντοπούλου πολιτεύεται καθ’ ομοίωσιν του ΣΥΡΙΖΑ της τελευταίας πενταετίας, ο οποίος αντιπολιτεύθηκε χωρίς καμία αναστολή, πολιτική, θεσμική, ενίοτε δε και εθνική. Στη στροφή – που σωστά έκανε ο Τσίπρας – όλα πληρώνονται σε μια πολιτική εκδοχή της ομοιοπαθητικής. Η ομοιοπαθητική, ως θεραπεία που βασίζεται στην ανάπλαση του νοσήματος, σε βγάζει πιο δυνατό. Αλλά, εν προκειμένω, θα χρειαστούν μάλλον και εκλογές.

Εκλογές – και συμφωνία. Κακά τα ψέματα: ο κάθε Σόιμπλε δεν θα μπορούσε να επιχειρεί να μας τορπιλίσει αν δεν είχε προηγηθεί το διαπραγματευτικό αλαλούμ και το δημοψήφισμα του τελευταίου πενταμήνου. Αυτό έρχεται να μας θυμίσει μια πικρή αλήθεια. Στην Ιστορία η Αριστερά – ιδίως η Κομμουνιστική – καταλάμβανε την εξουσία ενδόξως, αλλά ποτέ δεν κυβερνούσε επιτυχώς. Το ξεκίνημα – σε μικρές, μεσαίες ή μεγάλες χώρες – ήταν ατζαμίδικο και είχε ενίοτε μεγάλο κόστος. Η Ελλάδα του 2015 δεν αποτελεί εξαίρεση. Με τον φακό της Ιστορίας, ακόμη και το τρέχον ξεκαθάρισμα ανάμεσα σε κομματικές φράξιες στο κλασικό ρεπερτόριο ανήκει.

Ωστόσο, το αριστερό – ιδίως το μετακομμουνιστικό – ρετρό δεν αντέχει πολύ στο φως του παρόντος και στο περιβάλλον της ευρωζώνης. Το τελευταίο τρίμηνο της χρονιάς, ο Τσίπρας και οι συν αυτώ θα πρέπει να σπάσουν το φράγμα του πολιτικού ήχου, μπας και προλάβουμε. Το τελευταίο δεκαήμερο δείχνει ότι μπορούν και ότι μία νέα Αριστερά είναι εφικτή.