[Μικρού μήκους] Ο Λένιν στο λεύκωμα

«Η ελευθερία στις καπιταλιστικές κοινωνίες λίγο – πολύ παραμένει αυτό που ήταν στις αρχαίες ελληνικές δημοκρατίες: ελευθερία για ιδιοκτήτες σκλάβων». Ναι, είναι Λένιν («Κράτος και επανάσταση», κεφάλαιο 5), αλλά μην το αποδώσετε από κεκτημένη ταχύτητα στον Παναγιώτη Λαφαζάνη. Δεν είναι καν φωσφοριζέ μότο στην ιστοσελίδα Iskra. Ούτε δεκάρικος σπασμός από υπνοβατούσα Ολομέλεια, που πιάστηκε στα γρανάζια της Προέδρου. Γράφτηκε με πομπώδη αφέλεια σε λεύκωμα γυμνασίου της Θεσσαλονίκης ύστερα από εκδρομή στους Δελφούς (τα στοιχεία του οποίου είναι προφανώς στη διάθεση κάθε ενδιαφερομένου).

Φαντάζεται κανείς την περηφάνια που ένιωσε ο καθηγητής ή η καθηγήτρια τη στιγμή της έμπνευσης. «Δελφοί = αρχαίος καπιταλισμός = δουλεία = Μνημόνιο». Ο ίδιος αναχρονισμός, η ίδια ανιστορική σύγκριση που καταλήγει ο βραχνάς. Φαντάζεται κανείς την αυτοπεποίθηση του εκπαιδευτικού τη στιγμή που «άστραψε φως» για να τσιτάρει τα όσια και τα ιερά του λενινισμού σε ένα δημόσιο έγγραφο. Θα ήταν μια μικρή νίκη απέναντι σε όσους του έκοψαν τον μισθό, του κούρεψαν κιμωλίες και χάρακες, τον κατήντησαν είλωτα της εκπαίδευσης.

Φαντάζεται κανείς ότι η επαναστατικότητα είναι κυρίαρχη αξία στις αίθουσες της δημόσιας εκπαίδευσης, ειδικά τώρα που δύει το άστρο της αριστείας και διαχωρίζονται τα Πειραματικά από τα Πρότυπα. Αδικεί όμως κατάφωρα τους συναδέλφους των απανταχού «λενινιστών», που επιμένουν να διορθώνουν ακόμη γραπτά με κόκκινο στυλό, να συστήνουν «εξωσχολικά» βιβλία μέσα στην αίθουσα και – επιτέλους – να διακρίνουν τα συνθήματα από τη διδακτέα ύλη.