[Πίσω από τη βιτρίνα] Οι εκλογές και τα αγκάθια

Δεν ξέρουμε πώς ακριβώς αντέδρασαν οι αγρότες όταν άκουσαν τον Πρωθυπουργό να υπόσχεται μάχη για τροποποιήσεις στη φορολογία τους. Το μόνο βέβαιο είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας απεύχεται να δει τρακτέρ στους δρόμους τον Σεπτέμβριο, αφού οι αγρότες είναι μια συμπαγής και υπερπολύτιμη δεξαμενή ψήφων. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι την ίδια ημέρα οι κυβερνητικοί κύκλοι άφηναν να διαρρεύσει ότι η κυβέρνηση κατάφερε να ετεροχρονίσει το αγροτικό πακέτο όσον αφορά τη διαπραγμάτευση.

Δεν είναι το μόνο ζήτημα που παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες. Η κυβερνητική εκπρόσωπος άνοιξε ξαφνικά θέμα εκλογικού νόμου με κατάργηση του μπόνους των 50 εδρών για να το κλείσει την επομένη, εντάσσοντας την αλλαγή του στη συνταγματική αναθεώρηση. Επειτα οι αυξήσεις στις εισφορές των συντάξεων αποφασίστηκε ότι θα απλωθούν στο τρίμηνο, αντί της εφάπαξ περικοπής τον Σεπτέμβριο. Το υπουργείο Οικονομικών έδωσε και άλλη παράταση στις φορολογικές δηλώσεις, ενώ παραμένει αμφίβολο εάν τα εκκαθαριστικά του ΕΝΦΙΑ θα αποσταλούν στις αρχές του επόμενου μήνα.

Δεν είναι μυστικό ότι στην κυβέρνηση ετοιμάζονται για εκλογές – το ομολογούν τα ίδια τα κυβερνητικά στελέχη δημοσίως. Το σκεπτικό είναι απλό: Πρώτον, ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να απολαμβάνει ευρύτατης αποδοχής στην κοινωνία. Δεύτερον, η αντιπολίτευση διατηρεί χαμηλή δημοσκοπική συσπείρωση και δεν απειλεί την πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ. Τρίτον, το κίνημα της δραχμής είναι προς το παρόν ανοργάνωτο, ετερόκλητο και χωρίς ηγεσία. Και τέταρτον, οι υφεσιακές συνέπειες του νέου Μνημονίου και των κεφαλαιακών ελέγχων δεν έχουν προλάβει ακόμη να αποτυπωθούν στα πορτοφόλια των νοικοκυριών και στους ισολογισμούς των επιχειρήσεων.

Οι εκλογές μοιάζουν επίσης και το ιδανικό πεδίο επίλυσης της εσωκομματικής σύγκρουσης του ΣΥΡΙΖΑ. Κάπου εδώ όμως σταματάνε τα καλά νέα. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταγράψει φτωχές κυβερνητικές επιδόσεις ακόμη και στα θεωρητικά προνομιακά του πεδία – η διαχείριση του Μεταναστευτικού είναι ακόμη ένα τέτοιο παράδειγμα. Ο Πρωθυπουργός παραμένει μεν κυρίαρχος στο πολιτικό σκηνικό, ήδη όμως και έπειτα από ένα εξάμηνο κυβερνητικής θητείας ένα σημαντικό κοινωνικό ακροατήριο εκφράζει αμφιβολίες για τις ικανότητές του στη διακυβέρνηση. Αυτό προκαλεί ένα ερώτημα για το εάν θα είναι σε θέση να ζητήσει εντολή αυτοδυναμίας και το εάν θα την επιδιώξει, τη στιγμή που θα κληθεί να εφαρμόσει το δυσκολότερο από τα τρία μνημονιακά προγράμματα. Οσο κι αν οι συσχετισμοί δυνάμεων δείχνουν ευνοϊκοί, το διακύβευμα των πιθανών εκλογών παραμένει αδιευκρίνιστο. Θα ζητήσει την ψήφο του λαού για να διορθώσει μια συμφωνία που ο ίδιος έφερε; Τι προεκλογικό αφήγημα θα προτάξει όταν μιλά δημοσίως για μια συμφωνία γεμάτη αγκάθια, πολιτικές δηλαδή που δεν αποτελούν επιλογή του; Και πώς θα καταφέρει να πείσει ότι διαβάζει σωστά το διεθνές περιβάλλον, μετά τη διαπραγματευτική ήττα του τελευταίου εξαμήνου;

Υποτίθεται ότι οι εκλογές θα λύσουν τα προβλήματα των πολιτικών συσχετισμών και των λανθασμένων επιλογών σε πρόσωπα. Δεν είναι όμως καθόλου βέβαιο ότι θα καλύψουν το έλλειμμα κυβερνητικής διαχείρισης. Ολα τα πολιτικά αγκάθια άλλωστε είναι μπροστά.