[Εντός και εκτός] Χωρίς αντίπαλο

Αύγουστος κι αυτός… Αμερικανικός! Ακριβώς όπως τον είχε φανταστεί πέρυσι τέτοιες ημέρες ο Γκίκας Χαρδούβελης. Μόνο που τώρα είναι οι συριζαίοι αυτοί που τρέχουν να κλείσουν τη διαπραγμάτευση.

Οι άλλοι, η αντιπολίτευση, ή έχουν πάθει σοκ από τα μέτρα ή κάθονται και απολαμβάνουν τη δυστυχία των άλλων από καμιά ξαπλώστρα. Μπορεί, βέβαια, να το ‘χουν πάρει απόφαση πως όσο η κοινωνία ζει στον αστερισμό του Αλέξη Τσίπρα, και μάλιστα με ενθουσιασμό, δεν έχει νόημα να κάνουν αντιπολίτευση.

Μοιάζει να βρίσκονται σε αφασία. Ομολογουμένως, το στρατηγικό αδιέξοδο των κομμάτων που εφάρμοσαν τα Μνημόνια δεν είναι και μικρό. Ποτέ δεν κατέθεσαν τις δικές τους προτάσεις για το μέλλον της χώρας. Βολεύτηκαν – όταν τους βόλευε και για τις ομάδες που τους βόλευε – στην αντιμνημονιακή ρητορεία μόνο και μόνο για να κάνουν την κρίσιμη ώρα τη θεαματική στροφή. Δεν φρόντισαν να δημιουργήσουν το δικό τους αφήγημα για τη μετά το Μνημόνιο εποχή.

Τώρα η αντιπολίτευση – συμπεριλαμβανομένου του new entry Ποταμιού – σύρεται πίσω από τον Πρωθυπουργό και του αφήνει το γήπεδο ελεύθερο. Η πολιτική κυριαρχία του Αλέξη Τσίπρα δεν δικαιολογεί τη σιωπή της αντιπολίτευσης. Ούτε η μνημονιακή στροφή του ΣΥΡΙΖΑ και η διακομματική υπερψήφιση των προαπαιτούμενων μέτρων ισοδυναμούν με εξάλειψη των πολιτικών διαφορών.

Δεν είναι όλοι ίδιοι επειδή έγιναν όλοι μνημονιακοί. Δεν μπορεί η συναίνεση να λειτουργεί ως άλλοθι για την άφεση όλων των κυβερνητικών αμαρτιών. Αντί η αντιπολίτευση να κάνει τη δουλειά της, ενίοτε χαριεντίζεται με τον Πρωθυπουργό. Μόνο «Αβε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν» δεν του έχουν πει ακόμη.

Δεν χρειάζονται άλλες αντιμνημονιακές μάχες χαρακωμάτων υπέρ συγκεκριμένων συντεχνιών. Ομως, πού είναι η αντιπολίτευση απέναντι σε μια κυβέρνηση η οποία δηλώνει ότι δεν πιστεύει στις μεταρρυθμίσεις που καλείται να εφαρμόσει; Πού είναι ο αντιπολιτευτικός λόγος για τα πεδία πολιτικής που υποτίθεται ότι δεν απαιτούν συναίνεση για να σωθεί η χώρα και ενίοτε υποκρύπτουν ατζέντα οπισθοδρομική;

Ποια η γνώμη τους για τη φορολόγηση των αγροτών; Συμφωνούν με την κατάργηση των κέντρων κράτησης για τους μετανάστες που μετέτρεψε το κέντρο της Αθήνας σε στρατόπεδο προσφύγων; Αισθάνονται καλά με το νομοσχέδιο Μπαλτά για την Παιδεία; Τι πιστεύουν για την περίφημη «αποπολιτικοποίηση» (απορουσφετοποίηση) της Δημόσιας Διοίκησης που περιγράφεται στη συμφωνία της 12ης Ιουλίου; Είναι ευχαριστημένοι από τη σημερινή λειτουργία των θεσμών και τον κρατισμό που αποτελεί το ευαγγέλιο των περισσότερων κυβερνητικών στελεχών; Θα αφήσουν και το φιλευρωπαϊκό μέτωπο πεσκέσι στον Τσίπρα;

Ας μην κλαίγεται η αντιπολίτευση ότι η κοινωνία την έχει απαξιώσει επειδή ψήφισε Μνημόνια. Ας ψάξει να βρει γιατί σε όλες τις δημοσκοπήσεις πίσω από τα υψηλά ποσοστά (τύπου Κιμ Γιονγκ Ουν) αποδοχής του Αλέξη Τσίπρα, στη δεύτερη θέση εμφανίζεται ο «κανένας».