[Αριστερά] Χωρισμένοι

Κυκλοφορεί ως αστικός μύθος, αλλά πιθανώς έχει συμβεί. Σημαντικός έλληνας ποιητής μπαίνει σε μπαρ στο Παρίσι στις αρχές του ’80. Στο βάθος, στην μπάρα κάθονται ο Ιονέσκο και ο Μπέκετ. Ο ήρωας της ιστορίας μας εντυπωσιάζεται από την εικόνα των δύο συγγραφέων και παίρνει θέση για να λαθρακούσει αυτά που λένε. Περνάει μία ώρα και οι δύο φίλοι δεν έχουν ανταλλάξει κουβέντα. Αίφνης ο Μπέκετ λέει στον Ιονέσκο: «Ωραία τα είπαμε, ε;». Και πληρώνουν και φεύγουν. Το έμμεσο δίδαγμα της ιστορίας είναι πως δύο άνθρωποι δεν λένε τίποτε συνήθως στις συναντήσεις τους σε δύο περιπτώσεις: όταν συμφωνούν σε όλα (σαν τον Μπέκετ και τον Ιονέσκο). Ή όταν πια τους χωρίζουν πολλά και δεν έχουν κάτι άλλο να πουν.

Οι τελευταίες εσωκομματικές διαδικασίες του ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν «ηλεκτρισμένες». Ούτε είχαν κάτι από τις σφοδρές αντιπαραθέσεις των κομμάτων της Αριστεράς που έχουμε συνηθίσει. Εδώ οι δύο πλευρές απλά τα έχουν πει όλα και δεν έχουν να πουν τίποτε. Μιλώ για την Αριστερή Πλατφόρμα και την ηγετική πλειοψηφία. Κι αυτό όμως δεν οδηγεί ευθύγραμμα σε άμεση διάσπαση. Οι παροικούντες την «πλατφορμική» Ιερουσαλήμ διακρίνουν κάτι διαφορετικό: Ο Λαφαζάνης και η πτέρυγά του μοιάζουν να θέλουν σε όλους τους τόνους να θυμίζουν πως αυτοί κρατούν τα κλειδιά του κόμματος. Πως αυτοί είναι οι «εγγυητές» της συνεδριακής γραμμής. Και ο Τσίπρας και η κυβέρνηση έχουν απλά «αποκλίνει» μνημονιακά.

Τούτη η γραμμή δεν μοιάζει με αυτή των 53 του ΣΥΡΙΖΑ. Οι τελευταίοι βλέπουν ως νέα στρατηγική τον απεγκλωβισμό από το Μνημόνιο. Πρώτα όμως να έχει υλοποιηθεί από την παρούσα κυβέρνηση και όχι από μία άλλη. Δύσκολα και αντιφατικά πράγματα βέβαια, αφού υπάρχει και η άποψη πως η υλοποίηση του Μνημονίου θα οδηγήσει σε νέα λιτότητα που με τη σειρά της θα φέρει νέο Μνημόνιο. Ποια όμως είναι η πιο ρεαλιστική γραμμή τούτη την ώρα που ο εκλογικός μηχανισμός των κομμάτων ανάβει ξανά τις μηχανές του;

Ο Λαφαζάνης θεωρεί ρεαλιστικές τις προεκλογικές δεσμεύσεις του ΣΥΡΙΖΑ. Με αυτές κινούνται τα στελέχη της Πλατφόρμας στις ομιλίες τους. Προχθές ο ίδιος ο «Λάφα» στη Θεσσαλονίκη. Χθες ο Στρατούλης στον Βόλο. Το Αριστερό Ρεύμα ως κυρίαρχη συνιστώσα της Πλατφόρμας μοιάζει να στήνει την αυτοτελή του παρουσία. Κι όμως, κάτι κρατάει πίσω τον Παναγιώτη. Είναι πως δεν πείθει το σχέδιό του; Ή εν πάση περιπτώσει, αφού δεν τα κατάφερε ο Τσίπρας με τόση δημοτικότητα, πώς θα μπορέσει εκείνος; Είναι βέβαια και κάτι άλλο: συχνά δύο χωρισμένοι δεν μαλώνουν αφού πια δεν έχουν και κάτι να τους ενώνει.