[Στίγμα] Υπάρχει Θεός!

«Καλοκαιράκι έχει η καρδιά

και η αγάπη μου καλοκαιράκι
φυσάει ο μπάτης στα όνειρά μου
και στους καημούς μου το μελτεμάκι
Καλοκαιράκι έχει η καρδιά
και η αγάπη μου καλοκαιράκι…»

Γιοβάννα δεν είμαι ούτε φιλοδοξώ να γίνω, αλλά από προχθές το βράδυ μου «κόλλησε» αυτό το τραγουδάκι και το σιγοψιθυρίζω – Αύγουστος γαρ από σήμερα. Και μπορεί να είναι η… τετρόικα εδώ, αλλά τι με κόφτει εμένα (λέμε τώρα…);

Εγώ είμαι ήδη σε mood διακοπών και μαζί μου, φαντάζομαι, οι περισσότεροι. Οι περισσότεροι λέω. Διότι άλλοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα λόγω οικονομικών δυσχερειών ή υποχρεώσεων, θα μείνουν εδώ να βράζουν στο ζουμί τους. Τους σκέφτομαι. Και τους συμπονώ.

Ευτυχώς και γι’ αυτούς υπάρχει Θεός! Οι πολλές παραλίες του Αργοσαρωνικού μπορούν να τους προσφέρουν τα μικρά αγαθά του καλοκαιριού – ένα μπάνιο στη θάλασσα, μια καλή συντροφιά, ένα ούζο δίπλα στο κύμα. Πόσα θέλει ο άνθρωπος να νιώσει ευτυχισμένος;

Για ορισμένους βέβαια, ονόματα δεν θα πω διότι το έχω ως αρχή να μη θίγω υπολήψεις, εκτός από τον Θεό που υπάρχει, υπάρχουν και καλοί φίλοι για να τους λύσουν μικρά καλοκαιρινά προβλήματα του είδους «έχω υποχρεώσεις, πρέπει να μείνω στην Αθήνα, αλλά έχω και δυο μικρά παιδιά που πρέπει να κάνουν τα μπάνια τους κάπου καλά, όχι όμως Αλιμο, Φάληρο ή Βάρκιζα μαζί με την “πλέμπα”. Και πού και πού να κάνω και εγώ μπάνιο, μαζί τους».

Εύκολο; Δύσκολο! Διότι πού να βρεις πριβέ παραλία στον Αργοσαρωνικό, και μάλιστα με καύσωνα;

Εκτός πια και αν έχεις γνωστό (για φίλο δεν λέω…) εφοπλιστή με ιδιόκτητη βίλα στα νότια της Αττικής, κοντά στις Κάβο Κολώνες (όπως ονομάζουν οι ναυτικοί το ακρωτήριο Σούνιο) και large όπως είναι να σου διαθέσει/νοικιάσει το «λιτό», κατά την επικρατούσα άποψη της εποχής, σπίτι του για να λύσεις το πρόβλημά σου.

Ετσι που να μπορείς να συνδυάσεις το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Και καλοκαιρινές διακοπές σε ειδυλλιακό περιβάλλον με τη θάλασσα στα πόδια σου, και να βρίσκεσαι σε τρία τέταρτα στο γραφείο σου, στην Αθήνα.

Μιλάμε για λαχείο! Αλλά χρειάζεται μια προσοχή το πράγμα. Ειδικά αν αυτοαναγορεύεσαι σε απηνή διώκτη της διαπλοκής και ξιφουλκείς εναντίον της, όπου βρεθείς και όπου σταθείς. Επειδή ελλοχεύει πάντα ο κίνδυνος την επόμενη φορά που θα την καταγγείλεις, να πεταχτεί κάποιος και να ρωτήσει «με συγχωρείτε, εσείς πού κάνατε διακοπές φέτος το καλοκαίρι»;

Πριβέ βουτιές

Φυσικά δεν θα ασχοληθώ με μερικά τυπικού χαρακτήρα ζητηματάκια, όπως για παράδειγμα πότε πρόλαβες και τον γνώρισες τον εφοπλιστή, ποιος σου τον γνώρισε και ποιος μεσολάβησε για να σου παραχωρήσει το σπίτι του με την πριβέ παραλία. Επίσης ποιος άλλος έκανε διακοπές στο διπλανό σπίτι. Και διάφορα άλλα που δεν είναι της παρούσης…

Προβλήματα με το καλοκαίρι έχουν και άλλοι. Η… τετρόικα ας πούμε. «Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τ’ αγόρι μου», φαίνεται πως ήταν η πραγματική αιτία που απετράπη τελικά ο εξοβελισμός της από το Χίλτον στο Lagonisi Resort ή στον Αστέρα Βουλιαγμένης, όπου επιθυμούσε να την ξαποστείλει η κυβέρνηση. Οχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για να μην είναι στον κέντρο της Αθήνας, να τη βλέπουν οι πολίτες και να κάνουν τις ανάλογες συγκρίσεις – «βρε πάλι εδώ είναι αυτοί; Μα δεν τους είχε διώξει ο ΣΥΡΙΖΑ;».

Οπως με ενημέρωσαν, το σχέδιο του μπαρμπα-Αλέκου (Φλαμπουράρη) «να κάνουν και κάνα μπάνιο» απετράπη γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Για να «προστατευθεί» η σταρ της ομάδας, η κυρία Ντέλια Βελκουλέσκου, από τους αδιάκριτους «παπαράτσι» που θα εισέρρεαν κατά κοπάδια για μια φωτό με μαγιό!

Η κυρία συντηρεί με νύχια και με δόντια την εικόνα της ως «σκληρής», είναι δυνατόν να αποτυπωθεί με τον εφιάλτη κάθε γυναίκας, την κυτταρίτιδα; Δεν είναι, σας πληροφορώ…

Στο μεταξύ επιθυμώ να χαιρετίσω (κανονικά…) την απόφαση του υπουργείου Οικονομικών, με την οποία απαγορεύεται του λοιπού η λειτουργία beach bar στις παραλίες καθώς και η μουσική.

Θεωρώ το μέτρο άκρως προοδευτικό και απολύτως αναγκαίο. Γιατί να μπορείς να παραγγείλεις έναν καφέ ή ένα ποτό στην παραλία και παράλληλα να ακούς και μουσική;

Οχι κύριε. Το καθεστώς έχει άλλη γνώμη για το πώς θα περνάς το καλοκαίρι. Λι-τά! Μπορεί να έφυγε κακήν κακώς ο «ουάου» Βαρουφάκης, αλλά το πνεύμα του έμεινε. Θες να πιεις κάτι στην παραλία; Φέρ’ το από το σπίτι σου. Μαζί με το κλασικό ταπεράκι με τα κεφτεδάκια.

Και δεν μπορεί οι άθλιοι διαχειριστές των beach bar να οργανώνουν party’s, και να ανεβάζουν κοριτσάκια στις μπάρες να χορεύουν, με αυτά τα μαγιουδάκια που κολάζουν άγιο. Οχι.

Το καινούργιο (έργο ΣΥΡΙΖΑ και αυτό) dress code της παραλίας θα είναι μπούργκα και από μέσα ολόσωμο μαγιό, σαν αυτά που φορούσαν οι γιαγιάδες μας τη δεκαετία του ’30.

Δηλαδή στο Ιράν που ισχύει το μέτρο, έχουν πάθει τίποτε οι άνθρωποι; Οχι για να ξέρω…

Μετακινούμαι πάραυτα από τις παραλίες του Αργοσαρωνικού και τις ιστορίες τους, για να μεταφερθώ στην παραμεθόριο περιοχή (πομακοχώρια κ.λπ.), εκεί όπου οι άνθρωποι δίνουν καθημερινά αγώνα για την επιβίωση και η μόνη διασκέδαση που έχουν είναι η τηλεόραση. Αποκαλύπτω ότι πλέον ούτε αυτή τη δυνατότητα έχουν! Το οφείλουν αποκλειστικά στην κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ειδικότερα στην… εμπνευσμένη απόφαση του αρμόδιου υπουργού Χρήστου Σπίρτζη, φίλου μου το υπογραμμίζω, να… απεντάξει από το ΕΣΠΑ τα ποσά που είχαν εγγραφεί για την αγορά και την εγκατάσταση του σχετικού εξοπλισμού από την Digea.

Του Σπίρτζη, του είπαν προφανώς πόσο… κακό πράγμα είναι η Digea (λόγω του πολέμου με τη διαπλοκή που λέγαμε) και εκείνος αποφάσισε να τη χτυπήσει στο κεφάλι – απένταξε την επένδυση, χάθηκε το κονδύλι.

Μόνο που αυτά τα λεφτά, μου έλεγαν ότι η Ευρωπαϊκή Ενωση τα έχει δώσει και άλλου – στην Ιταλία και στην Ισπανία ακριβώς για τον ίδιο λόγο: να μπορούν να έχουν ψηφιακό τηλεοπτικό σήμα και οι κάτοικοι απομακρυσμένων περιοχών. Η πηγή μου, μου ανέφερε επίσης ότι η απόφαση Σπίρτζη συνιστά «απιστία περί την υπηρεσία».

Ωχ…

Ακριβό τίμημα
Η συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ επισημοποίησε αυτό που εξ αρχής φαινόταν βέβαιο: ότι το πείραμα της «κυβερνώσας Αριστεράς» με την πανσπερμία των απόψεων, δεν μπορεί να προχωρήσει. Ο Τσίπρας δεν διαθέτει ας πούμε τις ικανότητες ενός Ανδρέα Παπανδρέου, διότι αυτές ούτε να τις αντιγράψεις μπορείς, όπως με μεγάλη επιμονή κάνει με οτιδήποτε άλλο χαρακτήριζε τον ηγέτη της Αλλαγής, ούτε να τις διδαχθείς. Ηταν μοιραίο λοιπόν να φτάσει το πράγμα στη ρήξη. Διότι πώς μπορείς να συγκεράσεις απόψεις που κυμαίνονται από «το τέλος της Βάρκιζας» ώς τον ρεαλισμό των κεντρογενών στελεχών του κόμματος;
Και μάγος να είσαι, αδύνατον να τα καταφέρεις.
Κατά τη γνώμη μου, ο Τσίπρας έχασε τη χρυσή ευκαιρία να δημιουργήσει τις συνθήκες ενός ενιαίου και ικανού κομματικού σχηματισμού αμέσως μετά τις εκλογές του Ιουνίου του ‘12, όταν ως πανίσχυρος αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν προχώρησε στην ομογενοποίηση, πολιτική και ιδεολογική, του ΣΥΡΙΖΑ. Ακολούθησε, βλακωδώς κατά την άποψή μου, την τακτική τού «και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ», φοβούμενος ότι διαφορετικά δεν θα κέρδιζε τις εκλογές, ενώ ήταν κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα ήταν ο επόμενος πρωθυπουργός. Και τώρα βρίσκεται μπροστά σε μια διάσπαση η οποία είναι δύσκολο να προβλέψει κανείς πώς θα εξελιχθεί.
Υποστηρίζεται στην πολιτική ότι η εξουσία λειτουργεί ως συγκολλητική ουσία. Μπορεί και να συμβαίνει. Αλλά εδώ είναι τόσο μεγάλες οι διαφορές που τους χωρίζουν, ώστε είναι πια αδύνατον να συμπορευτούν.
Και ποια θα είναι η εξέλιξη; Την ομολογούν ήδη τα κυβερνητικά στελέχη: εκλογές το συντομότερο δυνατό. Μέσα στον Σεπτέμβριο. Ή το πολύ, ώς τις αρχές Οκτωβρίου. Εκλογές καταστροφικές για τη χώρα. Και αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη του Τσίπρα. Καθυστέρησε έξι μήνες τις διαπραγματεύσεις με τους δανειστές, με τεράστιο κόστος για την οικονομία και τους πολίτες, επειδή δεν ήθελε να αναμετρηθεί με την εσωκομματική αντιπολίτευση. Οδήγησε για τον ίδιο λόγο τη χώρα σε ένα επίσης καταστροφικό δημοψήφισμα και τώρα προετοιμάζεται για εκλογές σε ένα δίμηνο, με περαιτέρω βαριές επιπτώσεις στην οικονομία. Πιστεύω ότι ποτέ άλλοτε η χώρα δεν πλήρωσε τόσο σοβαρό τίμημα για εσωκομματικά προβλήματα κυβερνώντος κόμματος. Και πιστεύω επίσης ότι αυτόν τον λογαριασμό, κάποια στιγμή ο Τσίπρας θα τον πληρώσει, και μάλιστα ακριβά…