[Αστάθμητος παράγων] Το καλοκαίρι θάλλει

Πλάι στο κύμα του Αιγαίου ή του Ιονίου, παρέες Ελλήνων αράζουν σε ξαπλώστρες ή τραπέζια, σιγοψήνονται στο λιοπύρι ή δροσίζονται από το αεράκι, παίζουν στα δάχτυλα – μεταμοντέρνα κομπολόγια – τα κινητά τους και κάθε τόσο βαριαναστενάζουν. Ο παραθερισμός θα είναι εφέτος μικρού μήκους. Ο κάθε κατεργάρης θα επιστρέψει στον πάγκο του κι από Σεπτέμβρη θα τον μπουγελώσει ένας κουβάς με βρωμόνερα: φόροι, αυξήσεις στις τιμές, εισφορές, μειώσεις στους μισθούς και στις συντάξεις.

Σαν τους «Μοιραίους» του Κώστα Βάρναλη, οι Ελληνες  βλαστημούν το ριζικό τους κι αναμασούν στις παρέες ιδέες κομμάτων, δημοσιογράφων και λοιπών «ειδικών».

Ο ένας αγορεύει εναντίον της ευρωζώνης και του καταραμένου της νομίσματος, «να αποτινάξουμε επιτέλους την εξάρτηση!» ξεσπαθώνει, «να επιστρέψουμε στη δραχμούλα, να ζήσουμε φτωχοί μα αξιοπρεπείς!».

Ο άλλος, με μάτι που γυαλίζει, ξεσκίζει μια τηγανητή σαρδέλα και δύο γενιές πολιτικών κι εύχεται κακό ψόφο σε όποιον εμφανίστηκε στα «βοθροκάναλα» τα τελευταία σαράντα χρόνια. (Ξεχνάει πως η τηλεόραση στο σπίτι του δεν κλείνει ποτέ).

Ο τρίτος, ο νηφάλιος, ο κατά φαντασίαν απόγονος του Καποδίστρια, φρονεί ότι η Ελλάδα πρέπει να γίνει κάποτε μια «κανονική» χώρα. Υπενθυμίζει στην ομήγυρη πως οι «κουτόφραγκοι» πληρώνουν μέχρι σεντς τους φόρους τους, τηρούν ευλαβικά τα όρια ταχύτητας και τον αντικαπνιστικό νόμο, σχεδιάζουν τις διακοπές τους σε ορίζοντα τριετίας.

Οι πρώτοι δύο επιθυμούν – κι ας μην το ομολογούν – για πατρίδα τους την παράγκα του Καραγκιόζη, με δικό της νομισματοκοπείο και μαντζουράνα στην αυλή. Η Καραγκιόζαινα να ξεσκονίζει νυχθημερόν τα πορτρέτα των ένδοξων προγόνων. Τα Κολλητήρια να ρίχνουν στην ταράτσα ζεϊμπεκιές για να τα ζηλέψουν οι «ξενέρωτοι» ξένοι. Και ο πατέρας – χαρισματικός ηγέτης να αποκαλύπτει κάθε τόσο συνωμοσίες και νενέκους, και να καλεί την οικογένεια – λαό να τους καταβροχθίσει ζωντανούς, μπας και ξεχάσει προσωρινά τη μιζέρια του.

Ο τρίτος παραθεριστής, ο νηφάλιος, οραματίζεται την Ελλάδα σαν μια αποστειρωμένη περίπου αίθουσα χειρουργείου, όπου τα πάντα βρίσκονται στη θέση τους και όλα προγραμματίζονται με το ρολόι, βάσει αναλυτικών οδηγιών. Η εντύπωσή του για την προηγμένη Δύση έχει κάτι το αποκρουστικά λευκό. Εθελοτυφλεί μπροστά στις σκοτεινές της όψεις, στα γκέτο του Παρισιού και της Νέας Υόρκης, στα ποσοστά κατάθλιψης στη Σκανδιναβία. Θέλει να αγνοεί πως ό,τι έσπρωξε μπροστά τις κοινωνίες – πρότυπά του ξεκίνησε ως παραβατικό, υπόγειο, «βρώμικο». Από το κίνημα του ροκ μέχρι την ψηφιακή επανάσταση, που τη σνόμπαρε στα πρώτα βήματά της το επιστημονικό και τεχνολογικό κατεστημένο.

Στο μεταξύ το καλοκαίρι θάλλει. Τα τζιτζίκια σκεπάζουν την γκρίνια των παραθεριστών. Οργασμικές κραυγές ερωτευμένων ταράζουν τον ύπνο κάθε ευυπόληπτου οικογενειάρχη. Ο ήλιος τυφλώνει τις οθόνες των κινητών – αδύνατον να περιηγηθείς με τέτοια ντάλα στο facebook ή να ενημερωθείς για τα ενδοκομματικά του ΣΥΡΙΖΑ και τις αγωνίες του φιλελεύθερου χώρου.

Το καλοκαίρι θάλλει. Διονυσιακό συνάμα και απολλώνιο. Οποιος με τα μάτια του βλέπει, όποιος με το σώμα του νιώθει, ξέρει ότι η προοπτική για την Ελλάδα δεν θα βρεθεί σε μια επαναστατική μπροσούρα με αναμασημένα ιδεολογήματα. Ούτε σε κάποιο εγχειρίδιο ασφαλούς επιχειρηματικότητας.

Την προοπτική μας ενσαρκώνουν εκείνοι που – σε πείσμα της γραφειοκρατίας αλλά και των νόμων της αγοράς – επιμένουν να γράφουν βιβλία (κι ας έχει καταρρεύσει ο εκδοτικός χώρος), να συνθέτουν μουσικές, να στήνουν φεστιβάλ και παραστάσεις δίχως κρατική επιχορήγηση. Εκείνοι οι οποίοι δεν πτοούνται από την άνοδο του ΦΠΑ και εξακολουθούν να φτιάχνουν ντόπιες μπίρες και κρασιά. Εκείνοι που – ντριπλάροντας τα capital controls – επιμένουν να συσκευάζουν το ελαιόλαδο σε φιαλίδια ακριβών αρωμάτων με σκοπό να το εξάγουν. Εκείνοι ακόμα – ακόμα οι πιτσιρικάδες που εισβάλλουν στην πιάτσα ράβοντας και πουλώντας τσάντες από πεταμένα καραβόπανα.

Η προοπτική μας είναι ερήμην όσων κυβερνούν. Και όσων ελπίζουν από τις κυβερνήσεις.