[Αγιογραφίες] Κατμαντού

Ηταν Μάιος του 2012. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιόρταζε τη δεύτερη θέση στις εκλογές. Η «Αυγή» στο πανηγυρικό της πρωτοσέλιδο είχε απλώσει από άκρη σε άκρη μια φωτογραφία με τον Αλέξη Τσίπρα σε πρώτο πλάνο. Πίσω του ανέμιζε μια κατακόκκινη σημαία. Ηταν μια σημαία που χρειάστηκε να τυπωθεί ελαφρώς διορθωμένη. Γιατί στην αυθεντική της μορφή είχε ραμμένο ένα σφυροδρέπανο της Κομμουνιστικής Οργάνωσης Ελλάδας. Της ΚΟΕ του Ρούντι Ρινάλντι.

Ο συνιστωσάρχης Ρινάλντι θα μπορούσε από τότε να το είχε οσμιστεί. Θα μπορούσε πολύ νωρίτερα από χθες – που ουσιαστικά πήρε τη συνιστώσα του και έφυγε από το κόμμα – να είχε καταλάβει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ή θα έπαυε να κυβερνά ή θα έπαυε να είναι ΣΥΡΙΖΑ. Ή θα έμενε στα πράγματα ή θα παρέμενε σαρκοφάγος για αριστερά λείψανα.

Η αλήθεια είναι ότι παίχτηκε και το τρίτο ενδεχόμενο. Ο Ρούντι και οι σύντροφοί του «έξυσαν» το ενδεχόμενο που ήθελε τη χώρα να προσαρμόζεται στο κόμμα. Να γίνεται από χώρα της καπιταλιστικής Ευρώπης, ένας τόπος όπου θα ανθούσαν όνειρα της ΚΟΕ. Τα όνειρα μιας συνιστώσας που ταξίδευε πριν από λίγα χρόνια στο Κατμαντού για να αντλήσει διδάγματα από την επιτυχία των μαοϊκών του Νεπάλ.

Ο οργανισμός που επιβίωνε μέχρι χθες ως ενιαίος ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει ακόμη προσαρμοστεί στο κοινωνικό του αποτύπωμα. Αυτοί που τον ψηφίζουν δεν αντικατοπτρίζονται σε αυτούς που τον ορίζουν.

Δεν υπάρχει πιο ενδεικτική έκφραση αυτής της ασυμμετρίας από την ισχύ που έφτασε να αποκτήσει ο Ρινάλντι. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι η διαφωνία του με τη στρατηγική της κυβέρνησης κόστισε τέσσερις βουλευτές στη συμπολίτευση. Δεν είναι ο μόνος. Πολλοί από τους ξεχασμένους των αμφιθεάτρων της πρώιμης Μεταπολίτευσης εκτοξεύτηκαν από την ανυπαρξία στο προσκήνιο με πολιτικό καμουφλάζ τον τσιπρικό ΣΥΡΙΖΑ. Καβαλώντας το ρεύμα που έφτιαξε ως επί το πλείστον το φρέσκο πρόσωπο της αγανάκτησης.

Κι όμως. Ο Τσίπρας δυσκολεύεται να τους αποχωριστεί. Οσο τους επιβάλλεται ως αναντικατάστατος αρχηγός, άλλο τόσο τους απολογείται ως πληγωμένος αριστερός.

Είναι μια στάση απροσδόκητα αμυντική για έναν Πρωθυπουργό που, ενώ έβλεπε παντού γύρω του ανατροπείς, αμφισβητήθηκε πραγματικά μόνο από τους πουριτανούς της εσωκομματικής του μειοψηφίας. Δεν είναι απροσδόκητη για κάποιον που, παρά τις διαψεύσεις, εξακολουθεί να βρίσκεται υπό την επήρεια της ίδιας μυθολογίας.

Η πραγματικότητα θα έσπαγε κάποτε τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό δεν σημαίνει αυτομάτως ότι μπορεί και να τον αλλάξει – ιδίως αν επικρατήσει η εκδοχή ότι έφταιγε η Ευρώπη που δεν ήταν ώριμη για τον ριζοσπαστισμό του. Αλλαγή δεν είναι να ρετουσάρεις τα σφυροδρέπανα.