[Αγιογραφίες] Σουρεάλ

Κάποιοι το περίμεναν πιο νωρίς – εδώ και χρόνια. Το περίμεναν το 2012, μετά τις εκλογές, όταν ο Αλέξης Τσίπρας είχε αποδείξει ότι αυτός ήταν το κόμμα. Χωρίς αυτόν δεν θα μπορούσε κανείς να φανταστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είχε σπάσει την απομόνωση του 4%-5%.

Το περίμεναν το 2013, όταν το κόμμα επιχείρησε να απορροφήσει τις συνιστώσες του, επανιδρυόμενο ως ένα σώμα. Το περίμεναν κάθε φορά που η εσωκομματική μειοψηφία διατυμπάνιζε το δραχμικό της δόγμα, θολώνοντας το στίγμα του ΣΥΡΙΖΑ.

Κάθε φορά, όλοι περίμεναν το εσωκομματικό ξεκαθάρισμα στον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ο Τσίπρας, παρότι πανίσχυρος, δεν το αποφάσιζε. Συμβιβαζόταν. Γιατί; Μήπως έχουν δίκιο όσοι βλέπουν στον Τσίπρα την επανάληψη ενός σχετικά πρόσφατου μοντέλου διακυβέρνησης; Μήπως μοιάζει σε εκείνον τον πρωθυπουργό που έκρυβε τη δυστοκία του πίσω από τη μνημειώδη δικαιολογία ότι «δεν αποφασίζει ποτέ υπό πίεση»; Ή μήπως τα πολιτικά αντανακλαστικά του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ βραχυκυκλώνουν μόνο όταν έχει να αντιμετωπίσει ζητήματα «συντροφικά» – με τη Ζωή, τον Γιάνη ή την Πλατφόρμα;

Η πολιτική πραγματικότητα του συριζαϊκού διχασμού δεν έχει ανάγκη τέτοιες ψυχογραφικού τύπου εικασίες. Στον διαλογικής μορφής μονόλογό του, χθες στο κομματικό ραδιόφωνο, ο Τσίπρας είπε ότι είναι σουρεαλιστικό να καταψηφίζει κανείς τις προτάσεις της κυβέρνησης και να λέει ταυτόχρονα ότι τη στηρίζει. Προφανώς και έχει δίκιο. Δεν μπορεί να είσαι και αντιρρησίας και νομιμόφρων, μόνο και μόνο επειδή θέλεις να αποφύγεις το στίγμα του αποστάτη.

Ομως, αυτός ο δυϊσμός δεν είναι αποκλειστικότητα των πλατφορμιστών. Μοιάζει με αντανάκλαση της γραμμής του Πρωθυπουργού, που διακηρύττει ότι θα δώσει «αντισταθμιστική μάχη» κατά του προγράμματος που ο ίδιος έχει συμφωνήσει. Ενα πρόγραμμα που ζητάει από τους άλλους να στηρίξουν, ενώ ο ίδιος αποτάσσεται την «ιδιοκτησία» του.

Από τον Ιανουάριο ο Πρωθυπουργός λέει ότι είναι σίγουρος για την εντολή που έχει πάρει. Το λέει παρότι έχει νιώσει την ανάγκη να ανανεώσει αυτή την εντολή μία φορά στο δημοψήφισμα και μία φορά ζητώντας την εξουσιοδότηση της Βουλής. Πρόκειται μάλλον για ανασφάλεια που δεν φαίνεται πώς είναι δυνατόν να θεραπευτεί από μια τρίτη κάλπη εσωκομματικού δημοψηφίσματος. Ούτε καν από μια κάλπη εθνικών εκλογών μέσα στο φθινόπωρο.

Το ξεκαθάρισμα στον ΣΥΡΙΖΑ έχει αργήσει γιατί δεν είναι ξεκαθάρισμα μεταξύ αντίπαλων συνιστωσών. Οι αντίπαλες φράξιες συγκατοικούν μέσα στα ίδια τα πρόσωπα. Οπως ο Λαφαζάνης νομίζει ότι μπορεί να είναι κυβερνητικός και αντικυβερνητικός μαζί, έτσι και ο Τσίπρας διεκδικεί να είναι ταυτόχρονα μνημονιακός και αντιμνημονιακός. Αυτά δεν είναι θέματα που λύνονται με δημοψηφίσματα.