[Γνώμη] Τσίπρας, όπως Αμλετ

Η ελληνική κρίση έχει καθολικά περιγραφεί ως δράμα, ως τραγωδία. Ετσι είναι. Και ο βασικός πρωταγωνιστής των ημερών, ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, είναι ένας ιδιόμορφος τραγικός ήρωας. Θα μπορούσε να είναι η ενσάρκωση του Αμλετ. Οπως και ο σαιξπηρικός ήρωας, έτσι και ο Τσίπρας δεν ήξερε τι να κάνει. Μπροστά στο δίλημμα που αντιμετώπιζε δεν είχε ούτε plan A ούτε plan B. Ο Αμλετ αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στο οδυνηρό καθήκον αλλά και στο «να ζει ή να μη ζει». Ο Τσίπρας ανάμεσα στο ευρώ και τη δραχμή. Διερωτούνταν, ίσως, «τι είναι στο πνεύμα ανώτερο, να υποφέρεις πετριές και σαϊτιές αχρείας τύχης ή να παίρνεις τα όπλα ενάντια σ’ ένα πέλαγο βάσανα και αντιχτυπώντας να τους δίνεις τέλος». Στη αρχή αρνείται να δεχθεί ότι κάτι «σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της Δανίας» ή, μάλλον, στην επικράτεια της Ελλάδας, καθώς η χώρα είχε αγνοήσει τη διαχρονικά σοφή συμβουλή του Πολώνιου, «neither borrower, nor lender be» – «ποτέ μη γίνεις δανειστής ούτε χρεώστης. Το δάνειο χάνει δύο, το χρήμα και τον φίλο. Η χρέωση στομώνει την οικονομία». Αλλά ο Τσίπρας ίσως πίστευε, όπως ο Αμλετ, ότι υπάρχουν «πολλά περισσότερα πράγματα στα ουράνια και τη γη» απ’ ό,τι ονειρεύτηκαν στη φιλοσοφία τους (εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ). Ωστόσο, όπως διαπίστωσε ο Αμλετ, έτσι διαπίστωσε και ο Τσίπρας ότι δεν υπήρχαν εντούτοις «άλλα πράγματα» ή επιλογές ούτε «στα ουράνια» (Ευρώπη) ούτε «στη γη» (Ελλάδα). Ο Αμλετ δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τη μόνη επιλογή που είχε και τελικά οδηγήθηκε στο αναπόφευκτο τέλος. Ο Τσίπρας έκανε την επιλογή στην οποία όμως, όπως είπε ο ίδιος, «δεν πιστεύει» γιατί τη θεωρεί λάθος. Να δούμε ποιο θα είναι το τέλος αυτής της τραγωδίας.

«The rest is silence». Τα υπόλοιπα είναι σιωπή.

Ο Π.Κ. Ιωακειμίδης είναι ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών