[Εναλλακτικά] Η μεταφυσική του Μνημονίου

Γράφω απ’ την Επίδαυρο. Εδώ έχω τρεις φίλους. Ο πρώτος, μέλος για χρόνια του παλιού Συνασπισμού και τώρα του ΣΥΡΙΖΑ. Ο δεύτερος, ανένταχτος που ψήφισε στις 25 Ιανουαρίου ΣΥΡΙΖΑ, έχοντας τη μίνιμουμ προσδοκία της απεμπλοκής απ’ τα Μνημόνια. Και ο τρίτος, λαϊκός δεξιός, που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ λόγω Τσίπρα και θυμωμένος απ’ τον ΕΝΦΙΑ.

Η στιγμή της πολιτικής «ενηλικίωσης» του κυβερνώντος κόμματος έφερε τον πρώτο να ταυτίζεται με την ηγεσία και να βρίζει τον Λαφαζάνη. Τον δεύτερο, αρκετά απογοητευμένο, να σκέφτεται ήδη να ψηφίσει ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Και τον τρίτο να φανατίζεται με τον Τσίπρα και να κραυγάζει υπέρ του χτυπήματος της «διαπλοκής» στο εσωτερικό μέτωπο.

Εδώ και μερικές μέρες, ο Τσίπρας άλλαξε, αλλάζοντας μαζί του το πολιτικό τοπίο. Η πενταετής διαιρετική τομή Μνημόνιο – αντιμνημόνιο αποσυναρμολογήθηκε και μετά τη Σύνοδο της 12ης Ιουλίου τα ερωτήματα μετασχηματίστηκαν: Ευρώ ή δραχμή; Σταθερότητα της διαρκούς λιτότητας ή Grexit και ανθρωπιστική βοήθεια; Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ έστριψε το GPS του από την ελπίδα για ένα καλύτερο πλέγμα στον φόβο για ένα χειρότερο. Και επέβαλε κάτι βαθύτερο γκρεμίζοντας κάθε φράση του προγράμματος της Θεσσαλονίκης και των συνεδριακών του θέσεων: Η μεταφυσική του Μνημονίου είναι «υποχρεωτική» για να ανασυγκροτηθεί το κράτος. Και η νέα νομιμοφροσύνη είναι νομισματική. Είσαι με το ευρώ; Είσαι με την κανονικότητα.

H μακρά νύχτα της «μνημονιακής ενηλικίωσης» της 12ης Ιουλίου μετασχημάτισε τα πάντα. Κοινώς, κοιμηθήκαμε μεταπολιτευτικά και ξυπνήσαμε μετα-δημοκρατικά. Ολόκληρος ο κύκλος της Αριστεράς 40 χρόνων έκλεισε οριστικά. Ο ΣΥΡΙΖΑ εγκατέλειψε τους φτωχούς και επένδυσε στους μικροκαταθέτες. Η υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας άλλαξε πια πεδίο και μαζί της μένει ακάλυπτο το κοινωνικό της υποκείμενο. Το τερέν πια είναι μια χώρα σε μόνιμη κρίση. Το ευρώ γίνεται η νέα Μεγάλη Ιδέα που συσπειρώνει διαφορετικές τάξεις. Ακόμη και τους τρεις φίλους στην Επίδαυρο που παρ’ όλες τις διαφορές δεν πείθονται από κάποιο εναλλακτικό σχέδιο. Ο κυβερνητικός ΣΥΡΙΖΑ σήμερα μοιάζει να ενοποιεί τους διαφορετικούς κόσμους στη χώρα. Μοιάζει να επιχειρεί να πείσει – μετά τη μνημονιακή του προσαρμογή – πως θα ηγηθεί της νέας ολοκλήρωσης του ελληνικού κοινωνικού σχηματισμού σχεδόν υπερταξικά. Μοιάζει να ηγείται μιας νέας πολιτικής ηγεμονίας που διαθλασμένα στον καθρέφτη της θα κοιτάει για καιρό ακόμη και τη λαφαζανική της αναίρεση. Ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα μετατράπηκε σε εγγυητή της εθνικής ενότητας. Σε αρμό που συνδέει τους τρεις φίλους απ’ την Επίδαυρο. Με την υποσημείωση πως η βέβαιη λιτότητα του νέου Μνημονίου θα διαμορφώσει μια νέα δυναμική που όμως θα κάνει καιρό να βρει τον μηχανοδηγό της.