[Διαστάσεις] Οταν τα DNA συγκρούονται

Μια καλή μου φίλη, που στήνεται κάθε μέρα στις ουρές έξω από τα ΑΤΜ για να πάρει το εξηντάρι, μου διηγήθηκε μια ιστορία. Μια μέρα κατευθυνόταν σε ένα από τα «καλά» μηχανήματα, ένα από εκείνα δηλαδή που δίνουν εικοσάρικα, όταν την προσπέρασε ηλικιωμένος κύριος, βιαστικός, αγκομαχώντας. Είχε δει ότι στην ουρά περίμεναν μόνο τέσσερα άτομα και ήθελε να προλάβει. Δευτερόλεπτα αργότερα την προσπέρασε και ποδηλάτης χοντρός, κινούμενος φυσικά πάνω στο πεζοδρόμιο, ο οποίος στο φίνις πέρασε και τον ηλικιωμένο, κατέβηκε από το ποδήλατο και άραξε. «Είμαι πριν από σένα» του φώναξε εκείνος φτάνοντας, «είσαι με ποδήλατο». «Σημασία έχει ποιος έφτασε πρώτος» απάντησε ο ποδηλάτης. Αναψαν τα αίματα, ο ποδηλάτης ως νεότερος πούλαγε τσαμπουκά, επενέβη η φίλη μου για να τους ηρεμήσει, έξαλλος ο χοντρός ξέσπασε πάνω της: «Αυτά να τα πεις στους φίλους σου τους Γερμανούς, που κάθονται στις ουρές σαν μαλάκες!».

Τους έχουμε μάθει πια για τα καλά τους Γερμανούς. Οχι μόνο μας χρωστούν δεκάδες δισεκατομμύρια από τις πολεμικές αποζημιώσεις, γκρινιάζουν κιόλας επειδή πρέπει να μας βοηθήσουν. Οχι μόνο έχουν βγάλει τόσα λεφτά πουλώντας ψυγεία και αυτοκίνητα στους λοιπούς Ευρωπαίους, ζητάνε και τα ρέστα. Είναι αχάριστοι, αλαζόνες, άπληστοι, μπεκρήδες, θρασύδειλοι, υποκριτές και ξενέρωτοι. Δεν φταίνε αυτοί, είναι στο DNA τους. Αρκεί να τους δεις πώς περιμένουν στις ουρές. Αρκεί να δεις πώς φέρθηκε η ανάλγητη Μέρκελ στην ανυπεράσπιστη μικρή Παλαιστίνια.

Οι Ελληνες είναι άλλη πάστα: υπερήφανοι, ανιδιοτελείς, απροκατάληπτοι, αξιοπρεπείς, ανυπότακτοι. Και κυρίως μπεσαλήδες. Το υπαινίχθηκε ακόμη και ένας πολιτικός που κράτησε άψογη στάση σε όλη τη διάρκεια αυτής της κρίσης. Απευθυνόμενος σε πρώτο πρόσωπο προς τον Πρωθυπουργό, ο Σταύρος Θεοδωράκης τον εγκάλεσε χθες επειδή δεν ευχαρίστησε τους βουλευτές της αντιπολίτευσης που ψήφισαν το τρίτο Μνημόνιο. «Δεν κάνουν έτσι οι ηγέτες, φίλε Αλέξη» έγραψε στο facebook. «Δεν κάνουν έτσι οι Ελληνες».

Ισως ο αρχηγός του Ποταμιού να ήθελε να σαρκάσει την Κεντρική Εθνική Ψευδαίσθηση, σύμφωνα με την οποία το DNA των Ελλήνων είναι διαφορετικό από τα άλλα. Πρώτα απ’ όλα, δεν γουστάρουμε να μας λέει κανείς τι να κάνουμε. Δεν χρωστάμε, μας χρωστάνε, και αυτά που μας χρωστάνε τα διαχειριζόμαστε όπως κρίνουμε εμείς. Υστερα, ξέρουμε να διακρίνουμε τους φίλους μας: οι μόνοι που μας στάθηκαν πραγματικά σε αυτή την κρίση είναι οι Κουβανοί, οι Αργεντινοί και οι Βενεζουελάνοι, και μια μέρα θα τους ανταμείψουμε. Είμαστε πονηροί, καπάτσοι και καταφερτζήδες: πάντα θα βρούμε ένα κόλπο για να παρακάμψουμε την ουρά. Πάνω απ’ όλα, όμως, δεν είμαστε αγνώμονες. Δεν κάνουμε έτσι οι Ελληνες.

Στην πραγματικότητα, και έτσι κάνουμε, κι αλλιώς. Τα κλισέ δεν έκαναν ποτέ καλό σε κανέναν. Η εικόνα των προτεσταντών εναντίον των καθολικών, των κυνικών εναντίον των ιδεαλιστών, των ψυχρών Βορείων εναντίον των συναισθηματικών Νοτίων, δεν βοηθά στην κατανόηση της κατάστασης. Το τελευταίο που χρειάζεται η Ευρώπη είναι η άνοδος των εθνικών εγωισμών. Ενας Γερμανός μπορεί να ήθελε πράγματι να μας πετάξει από το ευρώ. Αλλά τον απέτρεψε (μεταξύ πολλών άλλων) μια Γερμανίδα. Και τρεις στους τέσσερις γερμανούς βουλευτές που ψήφισαν χθες υπέρ της παροχής βοήθειας στην Ελλάδα.