[Αστάθμητος παράγων] Ασχημονώντας ασύστολα

Ετσι όπως πάμε, θα ‘πρεπε μέσα στη Βουλή να αναρτηθούν ταμπέλες παρόμοιες με εκείνες που κοσμούσαν κάποτε τα λεωφορεία και συναντάμε ακόμα στις εισόδους των εκκλησιών: «Μην πτύετε στο δάπεδο», «Μην τρώτε εντός της αιθούσης», «Εισέρχεστε ευπρεπώς ενδεδυμένοι»…

Το θέαμα «εθνοπατέρων» και «εθνομητέρων» – όπως τους έλεγαν παλιά – οι οποίοι προσέρχονται στις συνεδριάσεις πιο ατημέλητοι από ό,τι εάν πετάγονταν στο περίπτερο, η εικόνα του στελέχους της κυβέρνησης που ξεγελάει τη λιγούρα του μασουλώντας ένα τσιζκέικ στα υπουργικά έδρανα, σοκάρουν όσους σέβονται ακόμα την κοινοβουλευτική δημοκρατία. Καθότι σεβασμός σημαίνει και στοιχειώδης τήρηση των τύπων – για αυτό άλλωστε και οι τουαλέτες διαθέτουν τοίχους και όχι τζάμια κι ας ξέρουμε όλοι ποιες σωματικές ανάγκες εξυπηρετούνται εκεί.

Αλλά τι λέω; Το καινούργιο πολιτικό προσωπικό, που ανέτρεψε με τη λαϊκή ψήφο το «μνημονιακό κατεστημένο», διακηρυγμένα απορρίπτει τον κοινοβουλευτισμό. «Να καεί το μπουρδέλο η Βουλή!» δεν ένωναν στεντόρεια τις φωνές τους οι Αγανακτισμένοι της επάνω και της κάτω πλατείας; Κι αν εκπορθώντας την στις 25 Ιανουαρίου δεν την πυρπόλησαν, ας συγχωρήσουμε την ανθρώπινη αδυναμία τους: ώσπου να ολοκληρωθεί η λαϊκή ή η εθνική επανάσταση, έχουν τη γλύκα τους και τα βουλευτικά προνόμια. Μέχρι να διοριστούν οι ίδιοι κομισάριοι ή γκαουλάιτερ, πειράζει να μετακινούνται δωρεάν, με το αυτοκίνητο που τους παραχωρεί το σάπιο σύστημα;

 Εκείνο που πειράζει εμένα περισσότερο είναι η απροθυμία τους να μιλήσουν για το «μετά», όπως το οραματίζονται και ενδεχομένως το προετοιμάζουν.

Παρακολούθησα αρειμάνιους αριστερούς να αναθεματίζουν είτε να συλλυπούνται τον Αλέξη Τσίπρα επειδή σύρθηκε σε μιαν ακόμα δανειακή σύμβαση. Ανέχθηκα ως πολίτης την Πρόεδρο της Βουλής να μου κουνάει μακάβρια το δάχτυλο οικειοποιούμενη τους «νεκρούς των Μνημονίων», να τσουβαλιάζει ανόμοιες ανθρώπινες τραγωδίες για χάρη της ρητορικής της. Δεν άκουσα όμως κανέναν να μου περιγράφει τι ακριβώς θα συνέβαινε εάν η χώρα χρεοκοπούσε ασύντακτα. Με ποιες συγκεκριμένες δράσεις και υλικά θα αναγεννούσαν πάνω στα αποκαΐδια μια νέα Ελλάδα.

Διέρρευσε – και διαψεύστηκε άρον άρον –  σχέδιο κατάληψης του Νομισματοκοπείου και δήμευσης κάποιων, μάλλον ανύπαρκτων, δισεκατομμυρίων ευρώ. Εστω ότι οι σύγχρονοι Ζορό παραβίαζαν θησαυροφυλάκια και θυρίδες και μοίραζαν το περιεχόμενό τους στους φτωχούς. Για πόσους μήνες άραγε θα πορεύονταν με τα προϊόντα της ευτράπελης αυτής απαλλοτρίωσης; Ακόμα δε και αν – σε δεύτερο χρόνο – εισέβαλλαν στα σπίτια κι αναζητούσαν κάτω από τα στρώματα και μες στους καταψύκτες μαύρο χρήμα, τι θα είχαμε στο τέλος; Αντιμετώπιση του οικονομικού μας προβλήματος; Ή εγκαθίδρυση, στην πράξη, ενός αυταρχικού καθεστώτος;

Φτάνω να συζητώ παρανοϊκά σενάρια επειδή δεν έχει διατυπωθεί ποτέ μια στοιχειωδώς πειστική εναλλακτική. Κι εκεί έγκειται το δράμα: το φρέσκο αντιμνημονιακό τόξο της Αριστερής Πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και της Χρυσής Αυγής διαθέτει σίγουρα λαϊκά ερείσματα, τα οποία θα διευρύνονται όσο οι Ελληνες θα νιώθουν στο πετσί τους τις συνέπειες του τρίτου Μνημονίου. Δεν έχει όμως κατά νου παρά εφιαλτικές ανατροπές και τυραννικές καταστάσεις.

Ας ευχηθούμε η συνθηκολόγηση της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ με την πραγματικότητα να μετακινήσει το πολιτικό εκκρεμές προς το Κέντρο. Ας ελπίσουμε πως – τολμώντας γενναίες, επιτέλους, μεταρρυθμίσεις – η ευρεία πλην εύθραυστη σημερινή κοινοβουλευτική πλειοψηφία θα επανεκκινήσει την οικονομία. Ωστε να ξαναβρεί η ζωή την κανονικότητά της. Και οι θεσμοί το κύρος τους.

Πριν αντικρίσουμε βουλευτές όχι απλώς να ασχημονούν, αλλά και να αποπατούν μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων.