[Κραυγές και ψίθυροι] Τα όνειρά σου μην τα λες

Προχθές το βράδυ απορρυθμίστηκε ο αποκωδικοποιητής της τηλεόρασής μου. Το πρωί ήρθε ο τεχνικός, αναμαλλιασμένος, με βερμούδα και σταμπωτό τισέρτ. Καθώς έκανε τις ρυθμίσεις, την οθόνη γέμισε το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα. «Πρόεδρο στο 15μελές τον είχα, συμμαθητές ήμασταν» είπε και συνέχισε τη δουλειά του. Σκεφτόμουν τους δύο μαθητές του Πολυκλαδικού Αμπελοκήπων. Ο ένας προφανώς ονειρευόταν να κυβερνήσει την Ελλάδα. Ο άλλος, επίσης προφανώς, δεν ονειρευόταν να γίνει ηλεκτρονικός του μεροκάματου. Μόνο που, παρακολουθώντας τη χθεσινή ειδησεογραφία, αναρωτήθηκα αν ο ασφαλέστερος τρόπος για να σε εκδικηθούν τα όνειρά σου είναι να πραγματοποιηθούν. Προσπαθώντας να διαχειριστεί με τον καλύτερο τρόπο τα όνειρά του, ο Πρωθυπουργός μοιάζει να κεφαλαιοποιεί τη νεοαποκτηθείσα πολιτική του ωριμότητα γκρεμίζοντας την κομματική αυταπάτη του λαϊκισμού που ο ίδιος εξέθρεψε. Και όσο αποστασιοποιείται από τον σκληρό πυρήνα του κόμματός του τόσο ανοίγει η βεντάλια των υποστηρικτών του. «Είναι μεγάλος ηγέτης» μου έλεγε φανατική αντισυριζαία μετά τη συνέντευξή του στην ΕΡΤ.

Θυμάμαι ένα σχόλιο του «αναρχικού» της διαφήμισης Ολιβιέρο Τοσκάνι για τον Μπερλουσκόνι. «Μικρός ονειρευόταν να γίνει ή πρωθυπουργός ή τίποτα. Κατάφερε να γίνει και τα δύο». Η δραματική πιρουέτα για τον κ. Τσίπρα είναι ότι πολλοί από αυτούς που τον στήριξαν να γίνει Πρωθυπουργός τώρα απεργάζονται το «τίποτα». Κάτι μου λέει ότι η ιστορική αναγκαιότητα δεν θα το επιτρέψει.