[Γνώμη] Ο καθρέφτης της γαλλικής αυταπάτης

Στη ζωή πρέπει να αναγνωρίζουμε τα λάθη μας. Το πρώτο, προσωπικό λάθος ήταν ότι πίστεψα, τη βραδιά της 30ής Ιουνίου, πως οι Ελληνες, βλέποντας να μπαίνει δελτίο στα χρήματά τους, θα αποδοκίμαζαν τον Πρωθυπουργό τους. Κι έπειτα ήρθε το μαζικό Οχι στο δημοψήφισμα. Επιβεβαιώνει πως οι Ελληνες και ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ είναι ένα: αρνούνται να σεβαστούν τους κανόνες της ευρωζώνης και θέλουν να πληρώσουν τον λογαριασμό οι ευρωπαίοι φίλοι τους.

Τουλάχιστον το λάθος αυτό θα επιτρέψει να διορθωθεί ένα άλλο λάθος: η είσοδος της Ελλάδας στο ευρώ το 2000. Το Οχι των Ελλήνων καθιστά το Grexit αναπόδραστο. Η κορύφωση μιας τραγωδίας χωρίς τέλος που ερεθίζει τα πάθη. Περιέργως, κανείς δεν συγκινήθηκε για τη μοίρα των πολιτών στις χώρες της Βαλτικής ή την Ιρλανδία, ούτε ιδιαίτερα για τα βάσανα των Ισπανών και των Πορτογάλων. Στην πραγματικότητα, η Ελλάδα αγγίζει υπερευαίσθητες χορδές του δυτικού και κυρίως του γαλλικού πνεύματος.

n Η πρώτη χορδή είναι πολιτισμική. Η ένταξη της Ελλάδας στην ΕΕ, το 1981, ήταν ένα οντολογικό άλμα. Στη χριστιανική κληρονομιά μιας Ευρώπης οικοδομημένης πάνω στην ειρήνη και την εξιλέωση για τα εγκλήματα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου προσετίθεντο όχι η ορθοδοξία, αλλά η λογική και η δημοκρατία που εφευρέθηκαν στην Ελλάδα πριν από 2.500 χρόνια. Μια εκδίωξη της Ελλάδας σήμερα θα σήμαινε πως προδίδουμε τις απαρχές της, αρνούμαστε τη λογική.

n Η δεύτερη ευαίσθητη χορδή αφορά το ευρωπαϊκό σχέδιο. Η ένταξη της Ελλάδας ήταν μια πολιτική πράξη. Η Δυτική Ευρώπη έβγαινε για πρώτη φορά από τα παγωμένα σύνορα του σιδηρού παραπετάσματος. Εξήγαγε τις αξίες της – την ειρήνη, τη σύγχρονη δημοκρατία, την οικονομική άνθηση – ενσωματώνοντας μια χώρα που μόλις είχε απαλλαχθεί από τη δικτατορία. Μια ρήξη με την Ελλάδα θα σήμαινε την εγκατάλειψη του ευρωπαϊκού μεσσιανισμού.

n Η τρίτη χορδή είναι πολιτική. Η ΕΕ βρίσκεται για πρώτη φορά αντιμέτωπη με μια αριστερο-μαρξιστικο-εθνικιστική επανάσταση σε ένα κράτος – μέλος. Στον πόλεμό του εναντίον της «τρομοκρατίας» του ΔΝΤ, ο Τσίπρας έχει δεχθεί τη στήριξη των πραγματικών του φίλων, του Φιντέλ Κάστρο και του Νικολάς Μαδούρο. Ο Φρανσουά Ολάντ έκρινε έξυπνο να εκθειάσει, φτάνοντας στο Ελιζέ, την αξία του να μεταπείθει ο αδύναμος τον ισχυρό. Η ομάδα Τσίπρας – Βαρουφάκης τον άκουσε με προσοχή, απασφαλίζοντας τη χειροβομβίδα του δημοψηφίσματός της. Με κίνδυνο να καεί η Ευρώπη.

n Η τέταρτη χορδή είναι οικονομική. Είναι το όπλο της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ που καταγγέλλει ένα χρέος, υποτίθεται, άδικο. Ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ Ζαν – Κλοντ Τρισέ δηλώνει κατάπληκτος για την ελαφρότητα με την οποία περιφρονείται ένα χρέος που κατέχουν «γάλλοι, γερμανοί, βέλγοι, ιταλοί, ισπανοί φορολογούμενοι»: «Μιλάμε χαρούμενα για εν δυνάμει τεράστιες απώλειες για τους φορολογούμενους φίλους της Ελλάδας που θέλησαν να βοηθήσουν». Πίσω από αυτή τη συζήτηση για το χρέος, στο βάθος, κρύβεται η πεποίθηση πως ιδιοκτησία σημαίνει κλοπή. Σε κάθε περίπτωση, πως πρέπει να την αναδιανείμουμε. Η υπόθεση οδηγεί στην αμφισβήτηση της ευρωπαϊκής οικονομικής τάξης, η οποία θεμελιώθηκε πάνω σε ένα ουδέτερο νόμισμα που δεν εμπιστευόμαστε στους πολιτικούς.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι Γάλλοι διχάζονται γύρω από μια Ελλάδα που αποτελεί προϊόν φαντασιώσεων, καθρέφτη των αυταπατών τους. Η μόνη ερώτηση που αξίζει είναι: χωρίς χρέος, η ελληνική οικονομία είναι βιώσιμη; Το Grexit θα δώσει σύντομα την απάντηση.