[Εν ψυχρώ] Το μη δίλημμα του Ραμπίνοβιτς

Είναι, λέει, ο κύριος Ραμπίνοβιτς, Εβραίος που ζει στη Σοβιετική Ενωση. Πάει στην υπηρεσία Μετανάστευσης και λέει στον υπάλληλο ότι θέλει να κάνει τα χαρτιά του για να φύγει από τη χώρα. Ο μανδαρίνος απορεί. Γιατί, ρωτάει, να θέλει κανείς ν’ αφήσει τον σοσιαλιστικό παράδεισο; «Εχω δύο λόγους» απαντά ο Ραμπίνοβιτς. «Ο πρώτος είναι ότι φοβάμαι μήπως το Κόμμα ανατραπεί κι αυτοί που θα έρθουν μετά ακολουθήσουν την πεπατημένη: μήπως ρίξουν πάνω σε μας τους Εβραίους όλα τα εγκλήματα των κομμουνιστών κι αρχίσουν τα πογκρόμ».

«Τι είν’ αυτά που λέτε, κύριε!» εξανίσταται ο υπάλληλος. «Ο κομμουνισμός δεν ανατρέπεται! Ο κομμουνισμός θα κυβερνά για πάντα!».

«Ακριβώς» λέει ο Ραμπίνοβιτς. «Αυτός είναι ο δεύτερος λόγος που θέλω επειγόντως να μεταναστεύσω».

Το ανέκδοτο – από τα αγαπημένα του Σλάβοϊ Ζίζεκ, του φιλοσοφίζοντος απολογητή του ΣΥΡΙΖΑ – ταιριάζει στη σημερινή πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα. Αντανακλά μ’ έναν τρόπο το δίλημμα που έθεσε χθες στην Κοινοβουλευτική Ομάδα ο Πρωθυπουργός: συνεχίζουμε όλοι μαζί ή φεύγουμε όλοι μαζί.   

Δίλημμα είναι μόνο για τους συντρόφους του Πρωθυπουργού. Για όλους τους υπολοίπους, που δεν έχουν την ευχέρεια να μεταναστεύσουν, είναι μάλλον μια ισορροπία τύπου Ραμπίνοβιτς, πέρα από το καλό και το κακό. Ισορροπία μεταξύ των δύο χειρότερων.

Αν η κυβέρνηση περάσει τη συμφωνία και μείνει, πώς θα την εφαρμόσει; Πώς θα κάνει ιδιωτικοποιήσεις, θα ανοίξει τα επαγγέλματα, θα καθιερώσει μισθολόγιο χωρίς εξαιρέσεις στο Δημόσιο; Πώς θα εφαρμόσει ένα πρόγραμμα με το οποίο μέχρι σήμερα βρισκόταν διαρκώς σε πόλεμο;

Ομως, αν η κυβέρνηση αυτή φύγει, ποιος στη θέση της θα είχε τη νομιμοποίηση να προωθήσει επώδυνες αλλαγές; Ποιος έχει το αντιμνημονιακό άλλοθι του 61% ώστε να μπορέσει, χωρίς λυσσαλέα αντιπολίτευση, να εφαρμόσει φρόνιμα και τακτικά το νέο Μνημόνιο; Ποιος εκτός από αυτόν που έφερε πακέτο 12 δισ. πετυχαίνοντας να γίνει δεκτό με αναστεναγμούς ανακούφισης;

Αν η κυβέρνηση μείνει, δεν θα μπορέσει να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα που έχει ανάγκη η οικονομία για να ορθοποδήσει. Οι εσωτερικές της αντιφάσεις θα υποτροπιάζουν. Οι συνιστώσες της θα την οδηγήσουν σε αδιέξοδο.

Ομως, αν η κυβέρνηση οδηγηθεί σε εκλογές, ποια άλλη πολιτική δύναμη, ποιος άλλος συσχετισμός δυνάμεων θα μπορούσε να εγγυηθεί την πολιτική σταθερότητα;

Αν η κυβέρνηση Τσίπρα μείνει, πώς θα μαζέψει τον κόσμο που έβγαλε στα κάγκελα; Πώς θα ελέγξει το ακροατήριο που τροφοδότησε με αντιευρωπαϊσμό και το εξέθεσε σε επικίνδυνες επιμειξίες με ακραία εθνικιστικά ιδεολογήματα;

Αν, όμως, ο Τσίπρας φύγει, έχει άλλο πολιτικό πρόσωπο αυτή τη στιγμή την απήχηση για να χαλιναγωγήσει αυτό το ακροατήριο; Ποιος μπορεί να εκτονώσει την αντισυστημική οργή εκτός από τον ίδιο που την υποδαύλισε;

Ναι, ο Τσίπρας έχει καλλιεργήσει σχέσεις δυσπιστίας, αν όχι εχθρότητας, με την Ευρώπη. Εχει δηλητηριάσει το εσωτερικό πολιτικό κλίμα. Εχει οδηγήσει σε τέλμα την οικονομία. Αλλά δεν έχει αντίπαλο. Οχι επειδή κανένας άλλος δεν μπορεί. Αλλά επειδή κανένας άλλος δεν μπορεί να πείσει ότι μπορεί.

Υστερα από πέντε μήνες οικονομικής βύθισης και ιστορικής διακινδύνευσης, η πολιτική ζωή έχει βρεθεί σε κατάσταση Ραμπίνοβιτς.
Η κυβέρνηση Τσίπρα είναι η χειρότερη κυβέρνηση. Αλλά προς το παρόν δεν έχουμε καλύτερη.