[Αστάθμητος παράγων] Φωνές βοώντων

«Καταλαβαίνεις πού το πάνε; Σκοπεύουν να μετατρέψουν την Ελλάδα σε διεθνές διαμετακομιστικό κέντρο!» τραύλισε σχεδόν, με απόγνωση.

Ηταν 2005 και εγώ είχα διασταυρωθεί με τον Παναγιώτη Λαφαζάνη στο μακιγιάζ ενός ιδιωτικού καναλιού. Ενώ η πατρίδα μας έβγαινε θριαμβεύτρια από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ η «Ισχυρή Ελλάδα» έδειχνε να ισχυροποιείται μέρα με τη μέρα, είχα μπροστά μου έναν άνθρωπο που – με το θάρρος της γνώμης του – κατήγγελλε και το καινούργιο αεροδρόμιο και το μετρό και τη γέφυρα Ρίου – Αντιρρίου. Εριχνε στο πυρ το εξώτερον όλες συλλήβδην τις υποδομές του εκσυγχρονισμού.

«Μα κι εγώ αυτό θέλω! Να γίνουμε παγκόσμιο κέντρο διερχομένων!» του απάντησα.

Με κοίταξε περισσότερο με συμπόνια παρά με οργή και κάθησε στην καρέκλα να ξεβαφτεί. Ενιωσα σαν να ‘χα πικράνει έναν καλό πάστορα.

Για τους συνομηλίκους μου, που θυμούνται αμυδρά τη χούντα, οι οποίοι μεγάλωσαν και πρόκοψαν κατά την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, η Μεταπολίτευση στάθηκε η ευτυχέστερη περίοδος της Ιστορίας μας. Μια εποχή ειρήνης, προσωπικής και συλλογικής ελευθερίας, ανοιχτών συνόρων και υλικής ευημερίας. Συνάμα δε πρωτοφανούς κοινωνικής κινητικότητας. Ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε δημιουργήσει μιαν απέραντη μεσαία τάξη, η οποία έφτανε στην Αθήνα από τις παρυφές του όρους Αιγάλεω μέχρι τα βόρεια προάστια. Φτωχοί, αληθινά φτωχοί Ελληνες και αν ακόμα υπήρχαν, αποτελούσαν είδος προς παρατήρηση. Οσο δε για τους πλούσιους, ο τρόπος ζωής τους δεν μας εντυπωσίαζε. Τι να πηγαίνεις για σκι στην Ελβετία, τι στον Παρνασσό;

Την υπερβολική σπατάλη – θα ρωτήσετε – δεν τη βλέπαμε; Τους τύπους με τα πούρα, τα πανάκριβα κοστούμια και τις πλαστικοποιημένες ξανθιές, οι οποίοι έκαιγαν κατοστάρικα στα μπουζούκια κι αδυνατούσαν να εξηγήσουν – ακόμα και ξεμέθυστοι – τι ακριβώς δουλειά κάνουν; Τους βλέπαμε και τους χλευάζαμε. Οι αντιρρήσεις μας ωστόσο απέναντί τους ήταν αισθητικής κυρίως τάξεως. «Το χρήμα, έστω και μαύρο, πρέπει να πέφτει στην αγορά!» μας διαβεβαίωναν οι επαΐοντες. «Η διαφθορά είναι το αναγκαίο συνεπακόλουθο της Δημοκρατίας…».  

Οτι θα γινόταν, στη στροφή του δρόμου, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης υπουργός, ανυπόμονος να εφαρμόσει το προσωπικό του όραμα, το οποίο ταυτίζει την ανάπτυξη με χαρούμενους εργάτες στις φάμπρικες και σφριγηλούς αγρότες στα χωράφια… Πως θα ξεμπούκαρε από ένα τερατώδες τζιπ ο Πάνος Καμμένος για να κηρύξει ως επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων το τέλος της Μεταπολίτευσης… Τέτοιες εικόνες δεν κατοικούσαν ούτε στα πιο παράδοξα όνειρά μας.

Πότε πήραμε την κάτω βόλτα;

Η εύκολη απάντηση παραπέμπει στα νούμερα. Ανατρέχει στα χρόνια της εκτίναξης του δημόσιου χρέους. Του οργίου των διορισμών και της ρεμούλας. Προφανείς ένοχοι είναι ο Ακης Τσοχατζόπουλος και οι παρόμοιοί του, ακόμα και όσοι παραμένουν ατιμώρητοι, ακόμα και όσοι έχουν σήμερα το θράσος να κουνούν το δάχτυλο.

Φοβάμαι ωστόσο πως κι εμείς – που ουδέποτε διαπλεχθήκαμε με το κράτος, που εκπληρώναμε πάντα στο ακέραιο τις φορολογικές, ασφαλιστικές, στρατιωτικές μας υποχρεώσεις – είμαστε ένοχοι βαριάς αμέλειας.

Δεν επαναστατήσαμε όταν έπρεπε απέναντι στη σήψη του πολιτικού προσωπικού. Δεν συνειδητοποιήσαμε το μέγεθος του εκμαυλισμού της κοινωνίας, για την οποία η Ευρώπη είχε καταντήσει να σημαίνει εύκολα ή και δωρεάν λεφτά και πέραν τούτου ουδέν. Δεν καταλάβαμε πως όταν στην τηλεόραση σπέρνεις Big Brother και στα σχολεία χαβαλεδιάρικες καταλήψεις και εκδρομές στη Μύκονο, αργά η γρήγορα θα θερίσεις Αγανακτισμένους, οι οποίοι θα ξεσαλώνουν στο Σύνταγμα ενώ η πατρίδα θα χρεοκοπεί.

Δεν πήραμε χαμπάρι, εγκαίρως, τίποτα. Αυτό πληρώνουμε σήμερα.

Εμείς – οι ακέραιοι, οι υπεράνω – χρησιμεύσαμε σαν βιτρίνα για τα τρωκτικά της Μεταπολίτευσης. Εμείς – οι έξυπνοι, οι καλλιεργημένοι, οι ευρωπαϊστές – είμαστε σήμερα φωνές βοώντων στην έρημο του εθνικολαϊκισμού.