Το βάρος της γνώμης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Σύμφωνα με τις οδηγίες που είχα λάβει το σπίτι βρισκόταν στην οδό Σόλωνος, ακριβώς απέναντι από τη Νομική. Είχε πια νυχτώσει όταν έφτασα μαζί με τον φωτορεπόρτερ. Πίσω από την καγκελόφραχτη είσοδο υπήρχαν περίπου τριάντα σκαλιά που οδηγούσαν σε ένα λαγούμι.
Επειτα από αρκετή ώρα βγήκε μία φοβισμένη κυρία. «Γεια σας, συγχαρητήρια για τον γιο σας. Μόλις κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο».
Η κυρία Ελευθερία Δήμα μάθαινε από τον υπογράφοντα ότι το καμάρι της, ο Πύρρος, είχε σηκώσει την Ελλάδα στα χέρια του. Η χαρά δεν μπόρεσε να διώξει το φοβισμένο βλέμμα από τα μάτια της. Ηθελε να φύγει, να κατέβει τα σκαλοπάτια και να χαθεί.
«Ντρέπομαι να σας δείξω το σπίτι μου. Ζω μέσα στη γη. Το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να γυρίσω στη Χειμάρρα. Το χρέος μου να φέρω τα παιδιά στην πατρίδα το έκανα».
Ηταν η εποχή της ξενηλασίας για τους Αλβανούς, ακόμα και γι’ αυτούς που στην Αλβανία θεωρούνταν πάλι ξένοι.
Στην μπάρα που σήκωσε ο Πύρρος την τελευταία ημέρα του Ιούλη του 1992, εκτός από τα 370 κιλά υπήρχαν και πολλές χιλιάδες ψυχές που πάλευαν να ξεφύγουν από τον δογματικό αναχρονισμό της πατρίδας τους.
Είκοσι τρία χρόνια αργότερα, ο Πύρρος ανακάλυψε ότι είναι πιο εύκολο να σηκώνεις 370 κιλά παρά τη δημόσια επίκληση του παρελθόντος σου, που δεν θες να ξαναζήσεις. «Για την Ελλάδα…».
Google news
