[Διαστάσεις] Το ελληνικό «κοραλίτο»

Εχω μία απορία: γιατί χρησιμοποιούμε τον ιμπεριαλιστικής προέλευσης όρο «capital controls» για να περιγράψουμε την ενδιαφέρουσα κατάσταση στην οποία ζούμε, και όχι τον πολύ πιο χαριτωμένο, πολύ πιο παραστατικό, πολύ πιο κοντινό βρε αδερφέ στα πρότυπά μας (Αργεντινή, Βενεζουέλα, Κούβα) όρο «corralito»;

Πρόκειται για υποκοριστικό της λέξης «corral», που σημαίνει «μαντρί». Και αναφέρεται στα περιοριστικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του Φερνάντο ντε λα Ρούα στην Αργεντινή τον Δεκέμβριο του 2001 προκειμένου να σταματήσει την έξοδο κεφαλαίων. Ακολούθησαν διαδηλώσεις, ταραχές και φονικές συγκρούσεις μεταξύ αστυνομίας και διαδηλωτών στο κέντρο του Μπουένος Αϊρες, με αποτέλεσμα ο πρόεδρος να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη χώρα με ελικόπτερο. Η οικονομία κατέρρευσε και δεκάδες χιλιάδες άνεργοι γυρνούσαν τους δρόμους μαζεύοντας χαρτόνια. Ηταν οι περίφημοι καρτονέρος.

Μα δεν είναι αλήθεια – θα αντέτεινε κάποιος – ότι η χώρα στη συνέχεια στάθηκε (για λίγα χρόνια) στα πόδια της; Ναι. Αλλά για λόγους που δεν αφορούν καθόλου, μα καθόλου την Ελλάδα.

Οι οπαδοί του Οχι διακατέχονται από δύο πλάνες. Η μία είναι ότι μετά την υπερήφανη απάντηση του ελληνικού λαού, οι δανειστές θα αναγκαστούν να υποχωρήσουν και η διαπραγμάτευση θα αρχίσει και πάλι με καλύτερους όρους. Είναι αρκετό όμως να ακούσει κανείς μία σειρά από ευρωπαίους ηγέτες, Βόρειους και Νότιους, γεράκια και περιστέρια, να βεβαιώνουν ότι το πραγματικό ερώτημα του δημοψηφίσματος είναι «Ναι ή Οχι στην Ευρώπη» για να χάσει και τις τελευταίες ψευδαισθήσεις του.

Η δεύτερη πλάνη είναι ότι αφού τα κατάφερε η Αργεντινή, θα τα καταφέρουμε κι εμείς. Οπως έχει εξηγήσει όμως ακόμα και κάποιος Γιάνης Βαρουφάκης, τίποτα δεν είναι πιο μακριά από την πραγματικότητα. Αντίθετα με την Αργεντινή, η Ελλάδα εξαρτάται από τις εισαγωγές. Ο μόνος τομέας που θεωρητικά θα μπορούσε να επωφεληθεί από μια υποτιμημένη δραχμή είναι ο τουρισμός, αλλά το χάος που θα επικρατούσε θα ακύρωνε οποιοδήποτε όφελος. Και το πλήγμα για την ιδιωτική πρωτοβουλία θα ήταν θανάσιμο.

Οποιος φοβάται τον θάνατο δεν αυτοκτονεί, είπε χθες ο Γιούνκερ. Υπάρχει πράγματι ένα προγενέστερο στάδιο: κλεισμένοι στο δικό μας «κοραλίτο», ετοιμαζόμαστε πρώτα να αλληλοσκοτωθούμε.