[Εναλλακτικά] Ζητείται αστική τάξη

Εντάξει, δεν έχουμε στην Αθήνα βίλες α λα «Σαλό» του Παζολίνι με λούμπεν αστούς που βασανίζουν νεαρά παιδιά, αλλά είναι ζήτημα χρόνου να το διαβάσουμε και αυτό. Εξάλλου πληθαίνουν τα δημοσιεύματα στον ξένο Τύπο με τον κλισέ τίτλο «Οι τελευταίες ημέρες της Πομπηίας» για την Ελλάδα. 

Τελευταίο κρούσμα, οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». Εδώ ο συνάδελφος Χένρι Φόι περιγράφει ένα πάρτι αστών σε ξενοδοχείο των βορείων προαστίων εν μέσω της διάχυτης αγωνίας για Grexit. «Πριν από λίγα βράδια στο ξενοδοχείο Σεμίραμις, στα καταπράσινα βόρεια προάστια της Αθήνας, τα βατόμουρα κολυμπούσαν στη σαμπάνια και άνδρες με λινά πουκάμισα κάπνιζαν πούρα δίπλα στην πισίνα, καθώς η ελίτ της πόλης προσπαθούσε να προσποιηθεί πως η χώρα δεν βρίσκεται στο χείλος της κατάρρευσης» γράφει ο δημοσιογράφος στο φόντο εκροών καταθέσεων.

Αν στο παραπάνω στόρι προσθέσουμε και τις αφέλειες μιας μερίδας της Αριστεράς πως στις συγκεντρώσεις των «Μένουμε Ευρώπη» στο Σύνταγμα συναθροίστηκαν επίσης αστοί και πως αυτήν τη μετέωρη εποχή οι ίδιοι γεμίζουν τη Μύκονο σε πάρτι, καταλαβαίνετε πως κάτι δεν πάει καλά στις περιγραφές. Και όχι γιατί δεν υπάρχει ταξική διαστρωμάτωση στη χώρα – και άρα και αστική τάξη –, αλλά γιατί αυτή η τελευταία, μεταπρατική και ευκίνητη, γνωρίζει πολύ καλά να περιφρουρεί τον εαυτό της. Πού βρίσκεται όμως;

Ο στοχαστής Παναγιώτης Κονδύλης έχει περιγράψει αναλυτικά τη σύστασή της ιστορικά. Σύμφωνα με αυτόν, η ελληνική αστική τάξη δεν στάθηκε ποτέ αρκετά συγκροτημένη, ομοιογενής και ισχυρή με όρους δυτικούς και λόγω οικονομικής δομής της χώρας. 

Ο νόθος αστισμός μας συμπαρέσυρε τα πάντα. Ανθρωποι συσσώρευσαν πλούτη αλλά όχι καλλιέργεια. Και οι λίγοι που το έπραξαν ή το πράττουν, δεν είναι τόσο προσβάσιμοι για να γίνουν ύλη για άρθρο ή σε καμία περίπτωση δεν συμμετέχουν σε γραφικές μαζώξεις με πλακάτ κατά της «σοβιετικής» Ελλάδας.

Εκ φύσεως κοσμοπολίτικο το κεφάλαιο, εκ φύσεως περίκλειστο και εστέτ, σήμερα αποκαλύπτει μια ολιγωρία της πολιτικής του επιρροής. Η αστική Δεξιά μοιάζει στριμωγμένη και αφανής. Η Σοσιαλδημοκρατία μοιάζει παρηκμασμένη ή επικαλύπτεται από μέρος του αλλοπρόσαλλου Ποταμιού που χειροκροτείται ταυτόχρονα από τον φιλελεύθερο Γκι Φέρχοφστατ και τον σοσιαλιστή Πιτέλα.

Ο φιλελεύθερος χώρος δεν ήταν ποτέ ικανός να κυβερνήσει μόνος του αλλά διαχεόταν στους άλλους. Και η μεγάλη αντίφαση της εποχής είναι πως η μόνη πολιτική δύναμη που μπορεί σήμερα να εμπιστευθεί η «μπουρζουαζία» της χώρας είναι ο ΣΥΡΙΖΑ στην πιθανή του αστική μετάλλαξη.