[Αμφίσημα] Η ισότητα της ανισότητας

Ο Ρέιμα Κουίσλα είναι φινλανδός επιχειρηματίας που παραβίασε πρόσφατα το όριο ταχύτητας κατά 20 χιλιόμετρα. Ηταν άτυχος, γιατί την παράβαση την έκανε στη χώρα του και όχι στην Ελλάδα στην οποία θα γλίτωνε με ένα προκαθορισμένο πρόστιμο, το οποίο για τα δικά του οικονομικά δεδομένα θα ήταν τα tips που θα άφηνε σε ένα καλό εστιατόριο.

Πριν να κόψουν την κλήση στον Κουίσλα, οι φινλανδοί αστυνομικοί μπήκαν στη βάση δεδομένων της Εφορίας, εντόπισαν τα εισοδήματά του, συμβουλεύτηκαν το εγχειρίδιό τους και στη συνέχεια έγραψαν το πρόστιμο: 54.000 ευρώ.

Βλέπετε, ο Κουίσλα δήλωνε ετήσια έσοδα 6,5 εκατ. ευρώ. Μερικές εβδομάδες νωρίτερα, οι Γερμανοί εντόπισαν το μεγάλο αστέρι του ποδοσφαίρου Μάρκο Ρόις να οδηγεί χωρίς δίπλωμα και το πρόστιμο έφθασε το μισό εκατ. ευρώ.

Η επιβολή προστίμων σύμφωνα με τις οικονομικές δυνατότητες του πολίτη θεωρείται σε πολλά κράτη θέμα κοινωνικής δικαιοσύνης γιατί θεωρείται πως η ποινή επιφέρει ισότιμο αντίκτυπο στους παραβάτες. Βούληση για να συμβεί κάτι ανάλογο στον αθλητισμό, και δη στον ελληνικό, προς το παρόν δεν υπάρχει. Ετσι, το περιβάλλον στο οποίο επωάζονται αριβίστες με βαθιές τσέπες που αγνοούν επιδεικτικά τον νόμο και μειδιούν στο άκουσμα προστίμων 11.000 ευρώ παραμένει αδιατάραχο.

Είναι το ίδιο μειδίαμα χιλιάδων συμπολιτών μας όταν ακούνε πως «oι έλληνες πολίτες συνεισφέρουν χωρίς διακρίσεις στα δημόσια βάρη, ανάλογα με τις δυνάμεις τους». Καλό.