[Αστάθμητος παράγων] Πες μου, παππού

Εάν – σε πείσμα του ανθυγιεινού τρόπου ζωής μου – αξιωθώ να γεράσω, με βλέπω σε καμιά σαρανταριά χρόνια να ανακρίνομαι σκαιά από αδυσώπητο εγγόνι.

«Πες μου, παππού», θα με ρωτήσει, «πώς καταφέρατε να διχαστείτε στην Ελλάδα μέσα σε έναν αιώνα τρεις φορές;».

«Εγώ, καλό μου, έχω ζήσει μόνο τον τρίτο διχασμό. Τους δύο προηγούμενους, ανάμεσα σε βενιζελικούς και βασιλόφρονες το 1914, ανάμεσα σε αριστερούς και δεξιούς το 1944, τους έμαθα από δεύτερο χέρι…».

«Για τον τρίτο διχασμό μίλα μου λοιπόν! Που έχεις και την ευθύνη του…».

«Γιατί έχω την ευθύνη του;».

«Οποιος είναι παρών στη γενική καταστροφή, φέρει μερίδιο της ευθύνης. Εκτός κι αν λούφαξε σπιτάκι του. Οπότε είναι και υπεύθυνος και κατάπτυστος».

«Οχι, δεν λούφαξα! Ισα ίσα, εγώ…».

«Μη μου αρχίσεις πάλι τα απομνημονεύματά σου! Για τον διχασμό λέγε! Για τους μνημονιακούς κι αντιμνημονιακούς».

«Η ιστορία ξεκίνησε, καλό μου, δεκαετίες πριν από τα Μνημόνια. Από το 1980 σχεδόν, που η Ελλάδα μπήκε μετά βαΐων και κλάδων στην ΕΟΚ και καμαρώναμε πως γίναμε Ευρωπαίοι. Πολίτες, δηλαδή, πολυτελείας στο παγκόσμιο χωριό. Το βιοτικό επίπεδο εκτοξεύτηκε, τα σύνορα έπεσαν, δημιουργήθηκε στην Ελλάδα μια μεσαία τάξη η οποία μπορούσε να καταναλώνει και να ταξιδεύει όσο ποτέ άλλοτε στην Ιστορία…».

«Κακό είναι αυτό;».

«Κακό όταν συμβαίνει με ξένα λεφτά. Τα κεφάλαια που έρχονταν από την Ευρώπη, αντί να επενδυθούν, σκορπίζονταν. Ζούσαμε με μια εξωφρενική ανεμελιά. Οταν, το 1989, κατέρρευσε και το ανατολικό μπλοκ, αποχαλινωθήκαμε εντελώς: γερμανικά αυτοκίνητα, γαλλικά κρασιά, ρωσίδες πόρνες, αλβανοί εργάτες… Εφταιγε φυσικά και η Ευρώπη».

«Γιατί;».

«Διότι έκανε συστηματικά τα στραβά μάτια. Αποκλείεται να μην ήξερε την κραιπάλη μας. Δεν μας φρέναρε ωστόσο. Ούτε καν μας προειδοποίησε, ενώ τα ελλείμματα και τα χρέη μας κάλπαζαν. Ωσπου, το 2010, το κράτος μας χρεοκόπησε. Και – για να μην παρασύρει κι άλλους στον γκρεμό – ήρθαν τα Μνημόνια».

«Τι ήταν τα Μνημόνια, παππού;».

«Η συνταγή, υποτίθεται, της ανάκαμψης. “Πρέπει επιτέλους”, μας είπαν, “να γίνετε παραγωγικοί. Να ανασκουμπωθείτε, ώστε να πάψετε να ζείτε με δανεικά εις βάρος άλλων και κυρίως των απογόνων σας”».

«Ανασκουμπωθήκατε;».

«Ισα που πατάει η γάτα. Οι παρατάξεις που κυβερνούσαν από το 1974 κώλωσαν να κάνουν βαθιές μεταρρυθμίσεις. Υπερασπίστηκαν τις κομματικές πελατείες και τις συντεχνίες και έριξαν στον καιάδα των Μνημονίων τους ανυπεράσπιστους: ο ιδιωτικός υπάλληλος, ο ελεύθερος επαγγελματίας, ο χαμηλός συνταξιούχος σμπαραλιάστηκε. Αλάλιασε από τους φόρους κι από τις περικοπές. Ξέρεις δε ποια είναι η πλάκα; Οτι οι πελατείες και οι συντεχνίες πρόδωσαν πρώτες τους προστάτες τους. Σηκώσανε τα λάβαρα του αντιμνημονιακού αγώνα!».

«Τι έγραφαν τα λάβαρα;».

«Ο,τι μπορείς να φανταστείς. Το 2015, που το αντιμνημονιακό μέτωπο κέρδισε τις εκλογές και το είδαμε να κυβερνάει, δεν πιστεύαμε στα μάτια και στα αφτιά μας. Αλλοι μιλούσαν για τη νεκρανάσταση των σοβιέτ. Αλλοι προσκυνούσαν λείψανα αγίων. Κάποιοι κατέβαζαν στρατό και λαό στις πλατείες για να χορέψουν τσάμικα και καλαματιανά. Μεσήλικοι υπουργοί παρίσταναν σε συνόδους κορυφής τον Τζέιμς Ντιν στον “Επαναστάτη χωρίς αιτία”…».

«Δεν υπήρχε αιτία για επανάσταση;».

«Ο Τζέιμς Ντιν δεν έκανε καμία επανάσταση. Στούκαρε το αυτοκίνητό του και σκοτώθηκε».

«Κι εκείνοι στούκαραν την Ελλάδα;».

«Είχαν ζωγραφίσει πάνω στον τοίχο παραδείσιες εικόνες: ολάνθιστα λιβάδια, ευτυχισμένους ανθρώπους, σιντριβάνια που ανέβλυζαν μέλι και γάλα και πετρέλαιο Βενεζουέλας… Σανίδωναν το γκάζι και πήγαιναν με τα χίλια προς τον τοίχο των ονείρων τους…».

«Και μετά τι συνέβη;».

«Ασε με, καλό μου, να πάρω έναν υπνάκο και το απόγευμα θα σου πω τη συνέχεια».

«Στο καλύτερο μου το κόβεις, παππού!».

«Στο χειρότερο σου το κόβω…».