[Κραυγές και ψίθυροι] Διαιρεμένοι

Θεωρώ ότι είναι πατρογονική αρχή. Μέσα στην οικογένεια μπορεί να σκοτωνόμαστε, να σφαζόμαστε, να πλακωνόμαστε, αλλά όταν βγαίνουμε από την πόρτα εμφανιζόμαστε ως μια γροθιά. Και όταν ξαναμπαίνουμε πιάνουμε την κλωτσοπατινάδα από την αρχή. Πρόκειται, ας πούμε, για την εφαρμοσμένη τέχνη τού «τα εν οίκω μη εν δήμω». Αυτή η εθιμική τακτική – που δεν ξέρω αν είναι ελληνική ή μεσογειακή – δεν απαντάται στους βόρειους λαούς, που αναρωτιούνται γιατί οι συγγενείς στην Ελλάδα αγκαλιάζονται όπως στον τόπο τους το κάνουν μόνο οι ερωτευμένοι.

Ως προς τη χώρα όμως δεν έχουμε τον ίδιο αυτοματισμό. Δυστυχώς, ακόμη και σε αυτές τις εξαιρετικά κρίσιμες ώρες, δεν την αντιμετωπίζουμε ως μια ευρύτερη οικογένεια. Προτιμάμε την άδεια σημαία της «πατρίδας» που για τον καθένα έχει διαφορετικό σημαινόμενο. Και την κουνάμε έτσι ώστε το κοντάρι της να πάρει λίγο και το μάτι του απέναντι.

Τι εικόνα έχουν τις τελευταίες ημέρες οι «κακοί ξένοι» για μας; Μια χώρα που οι πολίτες της φέρονται σαν να μην τους νοιάζει αν θα πέσουν στον γκρεμό αλλά για το τίνος ο γκρεμός είναι καλύτερος (ή χειρότερος). Δύο συγκεντρώσεις, η μία στον αντίποδα της άλλης. Δημοσιογράφους να κατηγορούν δημοσιογράφους, χωρίς όχι αποδείξεις αλλά ούτε καν αποχρώσες ενδείξεις. Την Πρόεδρο της Βουλής να ανοίγει πόλεμο με τον διοικητή της Τραπέζης της Ελλάδος και μια φιλενάδα της βουλευτή να του κάνει μήνυση για να της κρατήσει τα μπόσικα. Τρομοκρατούντες και τρομοκρατούμενοι, κατέχοντες και κατεχόμενοι, μόνο στον Εμφύλιο ήταν τόσο διαιρεμένοι οι Ελληνες.