[Αριστερά της Εδέμ] ΙΕΚ ΔΝΤ

Είναι η Αθήνα κάτι σαν μεταπολεμική Βιέννη στην ταινία «Ο τρίτος άνθρωπος» με τον Ορσον Γουέλς; Είναι δηλαδή γεμάτη πράκτορες που μεσιτεύουν συμφέροντα; Προφανώς, η θέση της χώρας έλκει παρεμβάσεις. Ελκει όμως και τη συνωμοσιολογία γύρω από αυτές ή και την ανάποδη συνωμοσιολογία πως όλα είναι αμόλυντα. Η πρόσφατη «αποκάλυψη» του Παναγιώτη Ρουμελιώτη στην Επιτροπή της Βουλής για το Χρέος, πως δημοσιογράφοι εκπαιδεύονταν σε σεμινάρια του ΔΝΤ, προετοίμασε το έδαφος για μαύρες λίστες και λιντσαρίσματα «εξωνημένων» δημοσιογράφων που αναπαρήγαγαν όλα αυτά τα χρόνια τον συστημικό λόγο του εν λόγω καπιταλιστικού βραχίονα (που δεν έχει και ακριβώς το καλύτερο παρελθόν). Είναι έτσι; Ανοιξε δηλαδή το ΔΝΤ ένα ΙΕΚ αυτοκρατορικού λόγου και έφτιαξε στρατό των θέσεών του; Η Ιστορία θα δείξει αν και η «αποκάλυψη» Ρουμελιώτη ήλθε να πέσει σαν ώριμο φρούτο σε ένα εύφλεκτο τοπίο όπου για όλα τα δεινά της χώρας φταίνε οι δημοσιογράφοι, που επίσης «συμπορεύονται» με τον καθεστωτικό λόγο των δανειστών – όπως θέλει το μέσο και συχνά όχι άτοπο επιχείρημα.

Για να πω τη γνώμη μου: ναι, υπάρχουν δημοσιογράφοι που δημοσιολογούν συστημικά. Εχω όμως την αίσθηση πως τα παβλοφικά τους κείμενα υπέρ «μεταρρυθμίσεων» ή ενός άγριου νεοφιλελευθερισμού υπάγονται σε μια ιδεολογική διαπάλη που διεξάγεται και στον Τύπο. Διαπάλη αναγκαία για τη ζωτικότητα του χώρου και της Δημοκρατίας. Χαίρομαι να διαφωνώ με τις απόψεις αυτές – όσο και αν τάσσονται στο πλευρό της πιο άγριας λιτότητας του λαού. Και βρίσκω πολύ ενδιαφέρον να διαβάζω τον πιο θεσμικό και συστημικό λόγο στην αρθρογραφία των συναδέλφων στον βαθμό που η ιδεολογική δοσολογία κρατιέται ισορροπημένη στο πύρινο πεδίο του ρεπορτάζ (άλλο γνώμη, άλλο ρεπορτάζ κοινώς). Το γεγονός πως η Ιστορία δείχνει πως υπάρχουν εξωνημένοι σε όλους τους χώρους δεν μπορεί να ισοπεδώσει και τους χώρους εν συνόλω. Σήμερα ο κλάδος των δημοσιογράφων δοκιμάζεται άγρια, είναι επισφαλής. Λίγα Μέσα (κυρίως οι μεγάλες εφημερίδες) στέκονται με κάποια θεσμική αξιοπρέπεια και με αντικειμενικότητα. Υπάρχουν όμως πολλοί καλοί συνάδελφοι, όλων των πολιτικών τάσεων. Και δόξα τω Θεώ, υπάρχει ακόμη διαπάλη για τα επίδικα της χώρας. Γι’ αυτό είναι αναγκαίο, να τεκμηριώσει άμεσα τα λεγόμενά του ο Ρουμελιώτης, αν και χρειάζεται η υποσημείωση πως ένα σεμινάριο δεν σημαίνει και οικειοποίηση της στρατηγικής του φορέα που το διοργανώνει. Και με την επιπλέον υποσημείωση πως εκτός των χρημάτων υπάρχουν και οι (μη επιδοτούμενες) ιδέες. Που αξίζει να ακούς και να διαβάζεις ακόμη κι αν σε θυμώνουν.