[Αριστερά της Εδέμ] Εσπερία – Ανατολή 0-0

Φαντάζομαι το ξέρετε οι περισσότεροι, αλλά αύριο στο ίδιο μέρος (Σύνταγμα) την ίδια ώρα θα αντιπαρατεθούν δύο διαφορετικές γνώμες. «Παίρνουμε τη διαπραγμάτευση στα χέρια μας» λέγεται το φιλοκυβερνητικό κάλεσμα στο Σύνταγμα και σε άλλες πόλεις. Και «Μένουμε Ευρώπη» (κατά το ταξιδιωτικό μαγκαζίνο «Μένουμε Ελλάδα» της ΕΡΤ) θα βροντοφωνάξουν οι εραστές της Εσπερίας, το φιλευρωπαϊκό τόξο, οι λάτρεις του Μοντεσκιέ. Εκτός της δύσκολης δουλειάς που θα έχει ο Πανούσης αύριο και εκτός της διαπίστωσης πως έχουμε ρεφλέξ στις διαιρετικές τομές, ένα συμπέρασμα εξάγεται σχεδόν αυτόματα: η δημιουργική ασάφεια που διακρίνει και τις δύο διαδηλώσεις.

Ξεκινώ από τους «ευρώψυχους», αφού εξάλλου το κάλεσμά τους προηγήθηκε μαζί με όλα τα καταστροφολογικά σενάρια που οι ίδιοι συγγράφουν με τρόμο αυτές τις κρίσιμες ώρες. Το «Μένουμε Ευρώπη» δεν αμφισβητείται από κανέναν τούτη τη στιγμή εκτός ενός τμήματος της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του Αλαβάνου. Ακόμη και το συνεπές ΚΚΕ μιλάει για ρήξη και αποδέσμευση από την Ευρωπαϊκή Ενωση παράλληλα και ταυτόχρονα με τη διαμόρφωση λαϊκής εξουσίας και οικονομίας, άρα την παραπέμπει στις ελληνικές καλένδες. Η διαπραγματευτική τακτική της κυβέρνησης σήμερα μιλάει για αναχαίτιση της λιτότητας. Εντός όμως της ευρωζώνης. Και η αποσιώπηση της διαγραφής του χρέους ενισχύει την πρόσδεση στην Κοινότητα.

Ισως πάλι ο μοναδικός που σε τούτη τη φάση θα ήθελε αποπομπή της Ελλάδας από την Ευρώπη είναι ο Σόιμπλε. Προς τι, λοιπόν, η συγκέντρωση; Και, πολύ περισσότερο, από έναν σκεπτόμενο κόσμο που πάντα είχε επιφυλάξεις και καχυποψία για μαζικές τελετουργίες τύπου 2011 ή 2012 – μιλώ για κάτω και πάνω Πλατεία – που γέννησαν, σύμφωνα με τους ίδιους, «ψεκασμούς και κρεμάλες».

Οι «ευρωσκεπτικιστές», πάλι, τι ακριβώς ζητούν αύριο; Να πάρουν τις διαπραγματεύσεις στα χέρια τους; Πράγμα δύσκολο, αφού η υψηλή τέχνη των deals δεν σηκώνει εκδημοκρατισμό και μαζική συμμετοχή. Ισως μόνο πλατφόρμα και πλάνα, μαζί με πλήρη χαρτογράφηση των συσχετισμών. Και, εν πάση περιπτώσει, τι ακριβώς θα στηρίξουν αύριο; Το κείμενο 47 σελίδων του ήπιου μεταμνημονίου, μια νέα τροχιοδρόμηση που θα μιλάει (δίκαια) για διαγραφή μέρους του χρέους ή την ήπια λιτότητα που θα αναπαραγάγει την ερήμωση της αγοράς; Σήμερα, που η παλιά διαιρετική τομή Μνημόνιο  – αντιμνημόνιο μοιάζει να περιπλέκεται, η αντιπαράθεση Ανατολή – Δύση φαίνεται να επανέρχεται με το άχαρο κάλεσμα δύο συγκεντρώσεων. Σε μια συγκυρία όμως που η όποια αντιπαράθεση θα έπρεπε να είχε ως αφετηρία την κατ’ αρχάς επιβίωση του λαού.