[Θεωρείο] Κυβέρνηση καναλαρχών

Ερώτηση: Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένας υπουργός Αμυνας δέχτηκε τον πρόεδρο της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης στο υπουργείο του; Απάντηση: Ποτέ. Το έκανε χθες ο Πάνος Καμμένος, ο οποίος συναντήθηκε με τον Διονύση Τσακνή για να προαναγγείλει ο ίδιος μεταξύ άλλων μια εκπομπή για τις Ενοπλες Δυνάμεις. Ο πρόεδρος, από την πλευρά του, του ζήτησε «τις προτάσεις των ΑΝΕΛ για την ανεξαρτησία της δημόσιας τηλεόρασης». 

Δεν είναι σαφές εάν το προεδρικό αίτημα ήταν μια ευγενική υπόμνηση ότι δεν είναι δουλειά των υπουργών Αμυνας να φτιάχνουν το τηλεοπτικό πρόγραμμα, εάν ήταν επίδειξη μαύρου χιούμορ ή ακόμη εάν ο τροβαδούρος που κάποτε γύριζε την πλάτη του στο μέλλον τώρα την γυρίζει και στο ίδιο του το παρελθόν. Θα φανεί από τη νέα εκδοχή της παλιάς εκπομπής «Οι ουρανοί είναι δικοί μας». Σημασία, εξάλλου, έχει ότι στην πραγματικότητα ο Καμμένος δεν πρωτοτυπεί στο πεδίο του τηλεοπτικού προγραμματισμού. Εχει προηγηθεί ο Νίκος Παππάς, ο οποίος δημιούργησε μια «ανεξάρτητη» ΕΡΤ ελεγχόμενη από τον ίδιον. Και έχει προηγηθεί και η Ζωή Κωνσταντοπούλου, η οποία δεν χρειάστηκε καν κάποιο νομοσχέδιο για να κάνει το Κανάλι της Βουλής όχημα της προσωπικής της ατζέντας και της προσωπικής της προβολής. 

Σε μια κυβέρνηση της οποίας τα πιο επιφανή μέλη κρύβουν έναν Ρούπερτ Μέρντοκ (φωτογραφία) μέσα τους, ο Καμμένος δεν ζήτησε παρά τον δικό του ζωτικό χώρο. Δεν το έκανε με τον τυπικό τρόπο του Παππά ούτε με τον πληθωρικό της Κωνσταντοπούλου. Εκείνος απαίτησε την εκπομπή του όπως κάποιος ασκεί ένα εθιμικό δικαίωμα που γεννήθηκε από την κοινή πρακτική. Ηταν η άσκηση ενός αναφαίρετου δικαιώματος με τον τρόπο της μπρούτας εκδοχής της Δεξιάς. Μένει να φανεί εάν θα υπάρξει κι άλλο κυβερνητικό στέλεχος που θα περάσει από το Ραδιομέγαρο για να ζητήσει τη δική του εκπομπούλα. Μένει να φανεί, δηλαδή, πόσα είναι τα κυβερνητικά στελέχη που εκτός από έναν Ρούπερτ Μέρντοκ κρύβουν μέσα τους και μια Ελένη Μενεγάκη.