[Θεωρείο] Σχεδόν νουάρ, όλο μαύρο

Ηταινία «Για το τομάρι ενός μπάτσου», που γύρισε ο Αλέν Ντελόν το 1981 στο στυλ των γαλλικών νουάρ, θα ήθελε να είναι η επιτομή της αστυνομικής μυθολογίας. Εκτός από φόνους, έχει διεφθαρμένους αστυνομικούς και ίντριγκες, ενώ κυριαρχεί η αίσθηση ότι τίποτε δεν είναι όπως φαίνεται. Ο Ντελόν, που επιπλέον πρωταγωνιστεί, ανακαλύπτει κάποια στιγμή ότι δεν είναι παρά μια μαριονέτα στον εσωτερικό πόλεμο αδιάφθορων – διεφθαρμένων. Γίνεται στόχος, ρίχνει κι αυτός καμιά σφαίρα και στο τέλος θριαμβεύει το καλό, δηλαδή ένας υψηλόβαθμος αστυνομικός επιθεωρητής που χρησιμοποιεί τον κεντρικό ήρωα και πρώην μπάτσο για να καθαρίσει το Σώμα από τη διαφθορά.

Η ταινία δεν είναι σπουδαία – αν και θα ήθελε να πατάει στα χνάρια των νουάρ που σκάρωσαν ο Μελβίλ, ο Κλουζό ή ο Κλεμάν. Ο τίτλος της, πάντως, είναι εντυπωσιακός. Εκτός από αυτό, όμως, ταιριάζει γάντι στον υπουργό Προστασίας του Πολίτη. Εντάξει, ο Γιάννης Πανούσης δεν θυμίζει σε πολλά τον Ντελόν. Σαν τον Ντελόν, όμως, δέχθηκε πυρά – και από τους νεολαίους του ΣΥΡΙΖΑ και από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου και από τη Ραχήλ Μακρή. Και σαν τον Ντελόν έριξε κι αυτός τις σφαίρες του. Ακόμη και το γεγονός ότι πήρε αφορμή από την επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή ενός χρυσαυγίτη βουλευτή, υπηρετεί τον μύθο: η «βρωμιά» στο νουάρ είναι συστατικό στοιχείο.

Στη Βουλή και στη συνέχεια στο Πολιτιστικό Κέντρο της Αστυνομίας ο Πανούσης δεν πυροβόλησε απλώς, άδειασε όλον τον γεμιστήρα. Διατράνωσε ότι δεν δέχεται μαθήματα από κάποιους με μισά πτυχία, αντιπρότεινε να περνούν από ψυχομετρικά τεστ και οι πολιτικοί, κατήγγειλε ότι κάποιοι (δηλαδή η Κωνσταντοπούλου) γδύνουν και ντύνουν τους αστυνομικούς τσακίζοντας το ηθικό τους, ενώ κάποιοι άλλοι (δηλαδή ο ίδιος) προσπαθεί να συμφιλιώσει τους πολίτες μαζί τους. Ο Πανούσης υπερασπίζεται τα τομάρια των μπάτσων απέναντι στη θεσμική αλλεργία που προκαλούν στην Πρόεδρο της Βουλής και παρεμπιπτόντως στην Κυρία της Αυλής της. Ωραία, αλλά είναι νουάρ όλα αυτά; Οχι, είναι μαύρα.