Η κατηφόρα είναι οι άλλοι

Οπως συμβαίνει σε κάθε ψυχαγωγική δραστηριότητα, κανείς ποτέ δεν κατάλαβε γιατί την κάνει κάποιος. Ετσι, κανείς δεν κατάλαβε γιατί να καταπονηθώ και να τρέξω 42.195 μέτρα ή γιατί παίρνω τα βουνά οποιαδήποτε ώρα αφήνοντας το παιδί μου, το κρεβάτι μου, τη βολή μου. Θεωρώ τον δρόμο βαρετό, η άσφαλτος δεν είναι στη φύση μου, αλλά ο Μαραθώνιος που έτρεξα και θα τρέξω ξανά είναι φόρος τιμής στην κληρονομιά που ας πούμε ότι ενώνει τους αρχαίους με τον Λαμπράκη.

Εκκίνηση λοιπόν, το βουνό με τραβάει, έχει τον κόπο της ανηφόρας, που ήταν και η επιλογή του Καζαντζάκη από τους δύο δρόμους που είχε να διαλέξει.

Η φύση αποκαλύπτεται σε κάθε βήμα μου. Με τρομάζουν οι ήχοι της, με εντυπωσιάζουν το χώμα, οι πέτρες, τα δέντρα, τα νερά. Ανεβαίνεις λοιπόν. «Και στις ανηφόρες, τι κάνεις;» είχα ρωτήσει έναν έμπειρο φίλο. «Ααα! Στις ανηφόρες βλαστημάς». Ανεβαίνω και τα βάζω με τον εαυτό μου. Τον μετρώ και τον ζυγίζω. Η βαρύτητα με έχει γειώσει και όλα παίζουν μέσα στο μυαλό μου.

Εκεί πάνω δεν μου φταίει κανείς άλλος για ό,τι μου συμβαίνει, όπως συνηθίζουμε όλοι να κάνουμε στην καθημερινότητά μας, στην πόλη, στη δουλειά, στο αυτοκίνητο και φυσικά στις σχέσεις μας. Εκεί πάνω είμαι μια ασημαντότητα που κρέμεται από το νερό, τους ηλεκτρολύτες και τη δύναμη του σώματός μου, εκεί πάνω είμαι ένας βασιλιάς που αγωνίζεται.

Ισιωμα. Ενας απολογισμός της ανηφόρας είναι το ίσιωμα, η ευθεία. Η βαρύτητα μειώνεται και έχω πια τη δυνατότητα να επιταχύνω, να νιώσω λίγο σαν παιδί (κλασική κατηγόρια από φίλους και συγγενείς) που τρέχει στο δάσος ελεύθερο. Αν δεν έχω άλλη ανηφόρα, όπου εκεί πραγματικά θα με έκοβε η λογοκρισία, πάμε για την κατηφόρα και τον τερματισμό.

«Η κατηφόρα είναι οι άλλοι» που θα έλεγε και ο Σαρτρ. Είναι μια κόλαση δύναμης, τα πόδια δουλεύουν υπερωρίες για να μη γίνω επισυναπτόμενος σε δέντρο ή σε βράχο. Σε μια μακρά κατηφορική διαδρομή, παρακαλώ για λίγη ανηφόρα. Εδώ πλέον έχω να αντιμετωπίσω τον κίνδυνο για κάποιον τραυματισμό. Ουσιαστικά ένας αγώνας βουνού ή μια προπόνηση βουνού είναι μια μικρή σκηνή, όπου πορεύεσαι όπως στη ζωή.

Τερματισμός. Θεωρώ ότι αξίζει να γνωρίσει κανείς την ωραία κοινότητα των δρομέων, ασφάλτου ή βουνού. «Ενα ζευγάρι παπούτσια θες» όπως λένε οι περισσότεροι. Η αλήθεια είναι ότι τελικά ήθελα κάτι περισσότερο από ένα ζευγάρι παπούτσια, καθώς έχω γίνει φίλος με τους εμπόρους αθλητικών ειδών, αλλά πραγματικά αξίζει τον κόπο. Και μας έχουν λείψει αυτά που έχουν αξία.