ΤΕΛΟΣ ΧΡΟΝΟΥ

2 λεπτά
Στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές ισχύει το «κάθε εβδομάδα και χειρότερα»: καθώς ο χρόνος τελειώνει, η κυβέρνηση πιέζεται όλο και περισσότερο, η χώρα χάνει συμμάχους και τα μέτρα που συζητούνται γίνονται επαχθέστερα.
Η χθεσινή ομοβροντία δηλώσεων από Ομπάμα, Μέρκελ, Ολάντ, Ρέντσι, Γιούνκερ, όπως και η εύγλωττη σιωπή του Σόιμπλε μετά τη συνάντησή του με τον Βαρουφάκη, είναι ενδεικτικές της βαριάς ατμόσφαιρας που επικρατεί διεθνώς για την Ελλάδα και καταδεικνύουν τα στενά όρια μέσα στα οποία μπορεί να κινηθεί η κυβέρνηση.
Μάλιστα είναι αρκετοί οι διεθνείς παράγοντες που σπεύδουν να μιλήσουν με άνεση για το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας μας από την ευρωζώνη, καταρρίπτοντας κάθε επιχείρημα περί πρόκλησης γενικότερης αστάθειας που θα μπορούσε να επιστρατεύσει η ελληνική πλευρά.
Παράλληλα η αβεβαιότητα ροκανίζει το πρωτογενές πλεόνασμα, κάτι που προοιωνίζεται την αναγκαστική λήψη πρόσθετων μέτρων, ανεξαρτήτως της όποιας κατάληξης της διαπραγμάτευσης με τους δανειστές.
Είναι προφανές ότι κάθε ημέρα που περνά χωρίς αποτέλεσμα καθιστά τη θέση της χώρας επισφαλέστερη και ανοίγει την όρεξη για ακόμα πιο επώδυνες εξελίξεις, που πρέπει πάση θυσία να αποφευχθούν.
Οι – όχι λίγες – φωνές στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος που καλούν σε ρήξη με τους δανειστές δεν βοηθούν τη διαπραγμάτευση που επιχειρεί η κυβέρνηση: απλώς συντηρούν μύθους σε ένα τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, μεγαλώνοντας το πολιτικό κόστος του συμβιβασμού.














