[Αριστερά της Εδέμ] Δύο συνέδρια, κανένα κείμενο

Ηταν το Σαββατοκύριακο των δύο συνεδρίων, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ. Και μάλιστα δύο κομμάτων που έχουν κυβερνήσει ή συγκυβερνήσει τη χώρα αλλά σήμερα αναζητούν το χαμένο κέντρο τους σε μια πολιτική συγκυρία που το Κέντρο στον πολιτικό άξονα μοιάζει να έχει απορροφηθεί απ’ τον νεοφιλελευθερισμό ενώ η αντιμνημονιακή εκδοχή του παραμένει συστατικό της νέας κοινωνικής συμμαχίας που εκφράζει (ακόμη) ο ΣΥΡΙΖΑ. Καταρχάς ας δούμε το ΠΑΣΟΚ. Μετά τους αλλεπάλληλους ιστορικούς μετασχηματισμούς του και τη μοιραία «μνημονιάδα» του, σήμερα στριμωγμένο στο κέντρο του άξονα δεν μοιάζει ικανό να αποτελέσει ξανά κοινωνικό και πολιτικό πόλο. Ο διάλογος για τον εαυτό του περιορίσθηκε στην προσπάθεια καταγραφής των τριών υποψηφίων του και των δικών τους αυτοτελών χαρακτηριστικών: Η Φώφη που κινητοποιεί το θυμικό του ένδοξου κόμματος του αξιοπρεπούς πατέρα της. Ο Λοβέρδος που αντανακλά τον «οπορτουνισμό» ως ίδιον όλων των ικανών ανθρώπων. Ο Κωνσταντινόπουλος με προνόμιο την νεότητα. Κανένα κείμενο όμως για το τέλμα της χώρας, παρά την ενδιαφέρουσα ομιλία Βενιζέλου. Για τα επίδικα μιας μετέωρης Ελλάδας που μοιάζει να αρνείται να ξαπλώσει στο κρεβάτι του ευρωπαϊκού Προκρούστη και διανύει τον πέμπτο χρόνο κρίσης και φτωχοποίησης.

Ακόμη και η αμέλεια του ΠΑΣΟΚ να καταγράψει την κοινωνική, ηλικιακή και ταξική σύνθεση των συνέδρων του (όπως με σοβαρό τρόπο το κάνει σε κάθε συνέδριό του το ΚΚΕ ή ο ΣΥΡΙΖΑ), δείχνει πως ακόμη και τώρα κάποιοι βλέπουν την υπόθεση της σοσιαλδημοκρατίας ως μάχη φυλάρχων. Ως ένα παιχνίδι καμαρίλας και όχι ως ένα νέο ιδεολογικό στοίχημα για τη μεταμνημονιακή εποχή, ως μια συγκρότηση μιας νέας κοινωνικής συμμαχίας και ως μια νέα ώσμωση με τη νέα κοινωνία του επισφαλούς πρεκαριάτου, των ανέργων, των μεταναστών και των σαραντάρηδων που διαμένουν στα πατρικά τους γονατισμένοι και μόνοι. Απ’ την άλλη, η ΔΗΜΑΡ, με τον νέο της συμπαθή και μορφωμένο πρόεδρο Θανάση Θεοχαρόπουλο (που πάντως έχει θητεία στη μνημονιακή πολιτική ως ειδικός γραμματέας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων στην τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ – ΔΗΜΑΡ) φαίνεται ακόμη πιο αμήχανη. Το ιστορικό ρεύμα της φιλευρωπαϊκής Αριστεράς που δεν ταυτίζεται πάντα με τα δεκαπέντε τραπεζάκια του Φίλιον στο Κολωνάκι και τη «γερουσία των μεταρρυθμιστών» (δηλαδή των στεγνών ιδιωτικοποιήσεων) είναι σήμερα σχεδόν αχαρτογράφητο. Ενα μέρος του συγκατοικεί με τον Λαφαζάνη. Ενα άλλο έχει μεταπηδήσει στις όχθες του Ποταμιού. Το τοπίο όπου συγκλίνουν ΔΗΜΑΡ και ΠΑΣΟΚ σήμερα είναι η ελπίδα να φυλλορροήσει γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ. Υπόθεση ακόμη μακρινή.