[Θεωρείο] Η καλλυντική επίδραση των εκλογών

Πόσο μπορεί να αντέξει μια κυβέρνηση σε ένα σπιράλ ματαιωμένων προσδοκιών χωρίς να βυθιστεί στην πολιτική κατάθλιψη; Η απάντηση είναι ασφαλώς συνάρτηση των ψυχικών αντοχών που διαθέτει ένα κυβερνητικό σχήμα και τα μέλη του. Αλλά αν εξαιρέσει κανείς την υπερδραστηριότητα του Κατρούγκαλου στους διορισμούς και τις επαναπροσλήψεις και της Κωνσταντοπούλου στην τηλευαγγελική αυτοπροβολή, είναι εμφανές ότι τα ψυχικά αποθέματα των υπολοίπων δεν είναι ανεξάντλητα. Σε πολιτική κατάθλιψη μπορεί να μην έχει πέσει ακόμη η κυβέρνηση. Εχει εισέλθει, όμως, σε μια φάση πολιτικής μελαγχολίας που γίνεται όλο και πιο βαθιά. Και εισήλθε τόσο αιφνιδιαστικά όσο ξαφνικά βρέθηκαν στην εξουσία τα κόμματα που τη συγκροτούν.  

Το «σοκ» που υπέστη, κατά δήλωσή του, ο Τσακαλώτος από το υποτιθέμενο τελεσίγραφο των δανειστών, η πικρή ανακάλυψη του Βούτση ότι το μέιλ Χαρδούβελη ήταν «πολύ λιγότερο επώδυνο», η έκτακτη σύγκληση της ΚΟ των ΑΝΕΛ, ο Παππάς που βυθίζεται στον καναπέ απέναντι στον Γιούνκερ, οι Κινέζοι που δεν φαίνονται πουθενά παρά τις διαβεβαιώσεις του Καμμένου, ο αγωγός των Ρώσων που φαίνεται ότι θα μείνει στα χαρτιά παρά τις υποκλίσεις του Λαφαζάνη, τα χρήματα που κόβει ο Μπαλτάς από τις μαθητικές ολυμπιάδες και το πρόγραμμα Εράσμους και οι διάφορες απίθανες δηλώσεις στα τηλεπαράθυρα δεν περιγράφουν μόνο μια κατάσταση – αποτυπώνουν μια συλλογική διάθεση.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, ένα εκλογικό λίφτινγκ θα μπορούσε να τονώσει την ψυχολογία μιας κυβέρνησης που ξεκίνησε τη θητεία της με εφηβικό ενθουσιασμό, αλλά ημέρα με την ημέρα γερνάει όλο και πιο απότομα. Θα μπορούσε να δράσει θετικά και στην εμφάνισή της, δηλαδή να την απαλλάξει από τα νεοσυντηρητικά της σπυράκια και τις παλαιοκομματικές της ρυτίδες. Μόνο που η καλλυντική επίδραση των εκλογών κρατάει λίγο – και πάντως ποτέ περισσότερο από εκατό ημέρες. Η λύση επομένως δεν είναι να δει τις κάλπες σαν μια εγκιβωτισμένη Εστέ Λοντέρ, αλλά να κάνει λίγη πολιτική ενδοσκόπηση. Κι αν χρειαστεί, να ξαπλώσει και στο κρεβάτι του Φρόιντ.