[Στερεότυπα] Η ήττα των φαντασιώσεων

«Κάτω από την άσφαλτο υπάρχει η παραλία». «Είμαστε ρεαλιστές, διεκδικούμε το αδύνατο». Και τα δύο συνθήματα προέρχονται από την παράδοση του γαλλικού Μάη. Αν και, για να είμαστε ειλικρινείς, δεν τα εκφωνούσαν οι συντεταγμένες δυνάμεις του αριστερισμού, αλλά οι ανεξέλεγκτοι, οι αυτόνομοι και τα γκρουπούσκουλα, που έδωσαν τον τόνο της ελευθεριακότητας σε εκείνη τη μυθοποιημένη εξέγερση – και στην πραγματικότητα συνέβαλαν στην άνοδο της κουλτούρας της χειραφέτησης, που τις επόμενες δεκαετίες άλλαξε την αντίληψη της ελευθερίας στην Ευρώπη.

Η σημερινή Αριστερά (ακόμα και η δική μας κουκουεδογενής), από την εποχή που ανακάλυψε τη γοητεία των κινημάτων, τον ελέω παγκοσμιοποίησης επαναστατικό τουρισμό δηλαδή, ανέστησε φαντασιωτικά τον γαλλικό Μάη. Οι οπαδοί της Αριστεράς των κινημάτων, που επένδυσαν σε συνθήματα τύπου «Ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός» και επί αρκετό διάστημα περιέφεραν τον λεγόμενο αντικαπιταλιστικό ακτιβισμό σε διάφορα μέρη, από το Σιατλ στη Γένοβα και από το Πόρτο Αλέγκρε στη Θεσσαλονίκη, το διασκέδασαν με την ελπίδα ότι θα αρχίσουν την κατεδάφισή του από τις ρωγμές που είχαν δημιουργηθεί στη λειτουργία του. Ζώντας στη Δύση, στην περιοχή της ανθρωπότητας που χάρη και στον γαλλικό Μάη το δικαίωμα στη διαμαρτυρία είναι ιδιαιτέρως προστατευόμενο, στην πραγματικότητα βάφτισαν αντικαπιταλισμό τον αντιδυτικισμό. Η λεγόμενη ριζοσπαστική Αριστερά, την τελευταία δεκαπενταετία, απλώς ονειρεύτηκε μια Ευρώπη αποσυναρμολογημένη – κι απομακρυσμένη από τις ΗΠΑ. Επί της ουσίας, στα κινήματα πιστευόταν ότι ήρθε η ώρα της εκδίκησης για τη στρατηγική ήττα της Σοβιετικής Ενωσης. Ειδικά η ελληνική κινηματική Αριστερά έχει πάντα και το απωθημένο μιας ρεβάνς του Εμφυλίου.

Ολα αυτά είναι ωραία και συσπειρωτικά όταν παραμένουν χωρίς ευθύνες διαμαρτυρία. Οσο τροφοδοτούνται από φαντασιώσεις και οράματα. Η ελληνική κρίση, ωστόσο, η σοβαρότερη ρωγμή στο καπιταλιστικό στρατόπεδο της Ενωμένης Ευρώπης, και κυρίως οι αποτυχημένοι χειρισμοί της από τις θεωρούμενες συστημικές δυνάμεις που αποδείχθηκαν ανερμάτιστες στην ουσία εξανέμισαν την κυβερνητική ευκαιρία της Αριστεράς. Τα πήγε καλά στα λόγια, ακόμα καλύτερα στην επικοινωνία, όμως αποδείχθηκε ανεπαρκής όχι να ανατρέψει αλλά ούτε να διαχειριστεί.

Η ήττα του ριζοσπαστικού αριστερού (και ουσιαστικά αριστερίστικου) κυβερνητικού πειράματος στην Ελλάδα βάζει ταφόπλακα και σε ανάλογα πειράματα της Ευρώπης. Καμία ευρωσκεπτικιστική Αριστερά δεν μπορεί να αποφύγει την περιθωριοποίηση σε περιβάλλον ελευθερίας, δημοκρατίας και κοινωνικής συνοχής.

Το μάθημα είναι πολλαπλό. Δυστυχώς, οι Ελληνες θα πληρώσουμε τα πιο ακριβά δίδακτρα. Ας προσέχαμε.