[Πίσω από τη βιτρίνα] Η εξουσία ως γλωσσοδέτης

Αν είσαι κυβερνητικός, είναι προτιμότερο – ειδικά αυτή την περίοδο – να βρίσκεσαι εκτός, παρά εντός. Εμοιαζε να το έχει αντιληφθεί ο Πάνος Καμμένος, που φορούσε συχνά-πυκνά το μίλιταρι τζάκετ και έχτιζε μεθοδικά το φωτογραφικό κολάζ του εθνικοπατριωτικού του προφίλ. Αυτά στο εσωτερικό, σε στρατόπεδα και εκδηλώσεις, γιατί στο εξωτερικό ενδύεται το υπουργικό κοστούμι κι επιλέγει πεντάστερα ξενοδοχεία. Μεσολάβησαν κάποια αντιφατικά τιτιβίσματα, αρκετά δημοσιεύματα των «ΝΕΩΝ» και ερωτήσεις στη Βουλή από τη Νέα Δημοκρατία, Το Ποτάμι και το ΠΑΣΟΚ μέχρι ο υπουργός Αμυνας να δώσει τη δική του εκδοχή για τις χρεώσεις της διαμονής και των γευμάτων του στην Ουάσιγκτον: το έξτρα κόστος πληρώθηκε από την τσέπη του. Τελεία, παράγραφος.

Ηταν μια ιστορία που έπαιξε χαμηλά. Μια λογική εξήγηση είναι ότι την ένταση των επιθετικών δημοσιευμάτων την ορίζουν την τελευταία πενταετία διαδικτυακοί θύλακοι με αντιμνημονιακό περιεχόμενο. Που σήμερα στηρίζουν την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ. Αν αντιστρέψετε τα πρόσωπα και τις εποχές, φανταστείτε τον Καμμένο να ξελαρυγγιάζεται στη Βουλή και να ζητά κόστος, τιμολόγια και λίστες επισκεπτών. Η υπόθεση Χαϊκάλη, οι κατηγορίες για αργυρώνητους βουλευτές, τα CD ήταν η αιχμή της πολιτικής ατζέντας του κόμματος πριν από τις εκλογές. Αλλά μοιάζει σαν ο πολιτικός θόρυβος που παρήγαγαν οι ΑΝΕΛ πριν μπουν στην κυβέρνηση να έχει αντικατασταθεί από μια αμήχανη σιωπή. Με πιθανή και αρχική εξαίρεση την ατάκα για το Κούγκι, η εξουσία αποδείχθηκε γλωσσοδέτης.

Η αλήθεια είναι ότι μέχρι στιγμής ο υπουργός Αμυνας δεν έχει προκαλέσει πολιτικούς πονοκεφάλους στον Πρωθυπουργό, με τον οποίο έχει χτίσει – από τα χρόνια του αντιμνημονιακού αγώνα – μια καλή προσωπική σχέση. Στους τέσσερις μήνες κυβερνητικής θητείας οι μόνες παραφωνίες εντοπίστηκαν στα ζητήματα χαμηλής πολιτικής, στα θέματα θρησκευτικής πίστης, στην ανέγερση τζαμιού ή στο βραχιολάκι του Ξηρού. Ακόμη και οι λεκτικές υπερβολές στη ρητορική Καμμένου φαίνεται να εντάσσονται σε μια συνολική επικοινωνιακή στρατηγική της ελληνικής κυβέρνησης. Ο Καμμένος λέει αυτά που δεν μπορεί ή δεν θέλει να πει ο Τσίπρας. Κι όσο στελέχη των ΑΝΕΛ καταλαμβάνουν θέσεις στην κρατική μηχανή, μια πρακτική που ακολουθούσαν όλες οι μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις, ας μην περιμένουμε κριτική στους διαπραγματευτικούς χειρισμούς.

Ομως τα πράγματα ζόρισαν πολύ τα τελευταία 24ωρα και οι κραυγές της ρήξης ακούγονται πια και από στελέχη των ΑΝΕΛ. Οι γνώστες του παρασκηνίου επιμένουν στο ότι εάν η κυβέρνηση πετύχει τον συμβιβασμό με τους δανειστές – εγχείρημα που σήμερα μοιάζει πολύ δύσκολο -, η ενότητα του σχήματος πιθανότατα δεν θα απειληθεί από τον μικρότερο κυβερνητικό εταίρο. Μέχρι τέλους ο Καμμένος φαίνεται να πηγαίνει με τα νερά του Τσίπρα. Το τι θα γίνει σε περίπτωση νέων εκλογών είναι άλλη υπόθεση. Πριν άλλωστε ανέβει στο τρένο της συγκυβέρνησης με τον ΣΥΡΙΖΑ, ο Καμμένος προτίμησε το τρενάκι του γνωστού διαφημιστικού σποτ των ΑΝΕΛ. Στις κάλπες, εξάλλου, ο καθένας κοιτάει τον εαυτό του.