[Διαστάσεις] Από την Κύπρο στη Ζάμπια

Υπάρχει μια χώρα στην Κεντρική Αφρική που είναι γνωστή για τρία πράγματα. Την παραγωγή χαλκού, τη μεγαλύτερη στην ήπειρο. Τους καταρράκτες της, ένα από τα επτά θαύματα του κόσμου. Και τον ιστορικό της ηγέτη, που την οδήγησε στην ανεξαρτησία και στη συνέχεια εισήγαγε τον μονοκομματικό σοσιαλισμό και τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας. Εξαιτίας αυτής της πολιτικής και της πτώσης που σημείωσε η τιμή του χαλκού, η χώρα αυτή έγινε η πρώτη, και μέχρι χθες η μοναδική, που δεν μπόρεσε να πληρώσει στην ώρα της το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο. Μετά, όμως, ανοίχτηκε στον κόσμο, υιοθέτησε τον πολυκομματισμό, προχώρησε σε ιδιωτικοποιήσεις και σήμερα είναι μια χώρα με πολιτική σταθερότητα και διαφανή διακυβέρνηση. Οπως και πολλά κοινωνικά προβλήματα, φυσικά. Για την Αφρική μιλάμε.

Το αρχικό όνειρο του Αλέξη Τσίπρα ήταν να γίνει η Ελλάδα η Βενεζουέλα της Ευρώπης. Υστερα συμβιβάστηκε με την Αργεντινή, όπου οι άνθρωποι «πέρασαν δυσκολίες, αλλά κατάφεραν να σταθούν με αξιοπρέπεια στα πόδια τους», όπως είχε πει τον Σεπτέμβριο του 2012 στη Βουλή, στην περίφημη εκείνη αντιπαράθεση με τον Γιάννη Στουρνάρα. Τελικά, η Ελλάδα έγινε Ζάμπια. Αλλά χωρίς τον χαλκό και τους καταρράκτες.

Δεν ήταν απαραίτητο να αναζητηθεί τόσο μακριά το πρότυπο. Εκτός από τη Λατινική Αμερική και την Αφρική, υπάρχει και η Ευρώπη. Εντάξει, δεν θα μπορούσαμε να γίνουμε Πορτογαλία ή Ιρλανδία, ούτε καν Σλοβενία. Υπάρχει όμως μια χώρα, με πολύ μικρότερη οικονομία είναι αλήθεια, που θα μπορούσε να χρησιμεύσει ως παράδειγμα ή έστω ως οδηγός. Είναι μια χώρα που έχει υποφέρει πολύ – εισβολές, πραξικοπήματα, διαιρέσεις. Μια χώρα που έχασε ιστορικές ευκαιρίες και διέψευσε ελπίδες, που στράφηκε στον εθνικισμό και αναζήτησε λάθος συμμάχους, που βυθίστηκε σε οικονομική κρίση και πλήρωσε ισχυρό τίμημα, αλλά που είχε το θάρρος να κοιταχτεί μια μέρα στον καθρέφτη και να συνειδητοποιήσει ότι τα προβλήματά της θα τα έλυνε εκείνη, στηριζόμενη στους δικούς της ανθρώπους, χρησιμοποιώντας τα δικά της εργαλεία. Και, κυρίως, μιλώντας τη γλώσσα της αλήθειας.

«Δεν θέλω να δώσω την εντύπωση ότι είμαι ευχαριστημένος με όλες αυτές τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπισαν οι Ελληνοκύπριοι – δεν είμαι» είπε πρόσφατα ο Μουσταφά Ακιντζί, ο άνθρωπος που με την εκλογή του στην τουρκοκυπριακή προεδρία άλλαξε ριζικά την ατμόσφαιρα στο νησί. «Οι Ελληνοκύπριοι κατάλαβαν όμως τουλάχιστον ότι το να ανήκεις στην Ευρώπη δεν λύνει όλα σου τα προβλήματα. Η οικονομία σου σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό με αυτά που κάνεις εσύ, όχι με αυτά που κάνουν οι άλλοι». Εχει πει κι άλλα πράγματα ο Ακιντζί, ξεκαθαρίζοντας ότι η λύση επείγει καθώς «οι άνθρωποι νιώθουν πως δεν θέλουν άλλη απογοήτευση». Αλλά πιο πολύ κι από τις δηλώσεις, αυτό που κάνει τη διαφορά είναι το χαμόγελό του την ώρα που τσουγκρίζει το ποτήρι του με τον πρόεδρο Αναστασιάδη, κάποια στιγμή τον περασμένο μήνα, στη Βόρεια Λευκωσία.

Χρειαζόμαστε και σ’ αυτή τη χώρα από κάπου να πιαστούμε, σε κάτι να ελπίσουμε, αυτό εννοώ.