[Θεωρείο] Χάπενινγκ στον Αγιο Δημήτριο

Από την ημέρα που εισέβαλαν ένοπλοι άνδρες των ειδικών δυνάμεων της αστυνομίας της Νέας Υόρκης στο γκέι μπαρ Stonewall Inn, έχουν περάσει 46 χρόνια. Η εισβολή εκείνη είχε πολύ ξύλο και πολλές συλλήψεις. Αλλά ήταν απ’ όλη αυτή τη βία που έπεσε ο σπόρος για την πορεία μνήμης και χειραφέτησης των ομοφυλοφίλων που πραγματοποιείται κάθε χρόνο σε πολλές πόλεις του κόσμου. Ασφαλώς υπάρχει μια διαφορά ιστορικής φάσης ανάμεσα στις πόλεις. Οι Αρχές της Νέας Υόρκης, για παράδειγμα, ανακήρυξαν το Stonewall Inn Μνημείο Εθνικής Κληρονομιάς πριν από 16 χρόνια. Ενώ οι Αρχές της Θεσσαλονίκης διοργάνωσαν το πρώτο Gay Pride πριν από μόλις τέσσερα.

Η διαφορά φάσης αποτυπώνεται και στην αναγνώριση των δικαιωμάτων – εδώ, εκεί ή αλλού. Στην Ιρλανδία χρειάστηκε δημοψήφισμα για να αναγνωριστεί ο γάμος μεταξύ ομοφύλων. Η μέθοδος μπορεί να φαίνεται κάπως αμφιλεγόμενη. Πάντως, το «ναι» είχε την υποστήριξη όλων των κομμάτων και τη σιωπηρή αποχή της Καθολικής Εκκλησίας από τη διαμάχη. Στη Θεσσαλονίκη, πάλι, ο τοπικός μητροπολίτης κάλεσε σε αγρυπνία τους πιστούς για να αντιμετωπίσουν όλοι μαζί τη «δυσάρεστη, απαράδεκτη και αξιοκατάκριτη παρουσία των ομοφυλοφίλων».  

Μικρό το κακό. Ο μητροπολίτης και όσοι ανταποκριθούν στο κάλεσμά του θεωρούν ότι θα προστατεύσουν την αγνότητα της πόλης με πολλή προσευχή και ένα καλό ξενύχτι. Στην ουσία, δηλαδή, απαντούν σε ένα χάπενινγκ με ένα άλλο χάπενινγκ. Και η ειρωνεία της τύχης θέλει το ένα χάπενινγκ να γίνεται στο φως της ημέρας κι έξω στον δρόμο, ενώ το άλλο μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα και σε κλειστό χώρο. Από αυτήν την άποψη, το μόνο που θα έχει καταφέρει ο μητροπολίτης θα είναι να μετατρέψει για μια νύχτα τον Αγιο Δημήτριο στο flipside του Stonewall Inn. Σημασία, επομένως, έχει αυτό που πρέπει να καταφέρουν οι υπόλοιποι. Και αυτοί δεν είναι οι ομοφυλόφιλοι και οι πολύχρωμες παρελάσεις τους, αλλά η Πολιτεία και οι εκλεγμένοι εκπρόσωποί της. Γιατί η δική τους επίμονη σιωπή είναι πιο τοξική από τον γραφικό σκοταδισμό του Ανθιμου.