[Αριστερά της Εδέμ] Η Ζωή δεν εκδικείται

Τι είναι η Ζωή Κωνσταντοπούλου εκτός από Πρόεδρος της Βουλής; Είναι μια αριστερή εκδοχή του Μακάρθι όπως υπονοήθηκε με αφορμή την αδιανόητης διάρκειας και υφής συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής για την ΕΡΤ; Ή μήπως είναι η θεσμική συνείδηση και το «συστημικό απωθημένο» του κυβερνώντος κόμματος; Για όποιον είδε έστω και λίγο τη δεκάωρη εξαντλητική συνεδρίαση για την ΕΡΤ, στην οποία τα νέα μέλη του ΔΣ της παραλίγο να απολογηθούν και για το χρώμα των πουκαμίσων που φορούσαν το βράδυ του αντιδημοκρατικού «μαύρου» της κρατικής τηλεόρασης, η εικόνα πυροδοτούσε σκέψεις. Και όχι τόσο θετικές για τη διαδικασία. Ας θυμηθούμε λίγο το σημερινό τοπίο. Η κυβέρνηση μετεωρίζεται μεταξύ της ρήξης με τους δανειστές και της επικείμενης «έντιμης» συμφωνίας που, όπως φαίνεται, έρχεται τις ώρες που διαβάζετε τούτο το σημείωμα. Το κομμάτι της διακυβέρνησης εσωτερικώς μοιάζει με ένα κράμα κεϊνσιανισμού, μετακαραμανλισμού και φουλ δικαιωματισμού με επιμέρους μέτρα ανακούφισης.

Οι αριστεροί αμφισβητίες δεν χάνουν λεπτό που να μην τραβούν το κόμμα απ’ το μανίκι υπενθυμίζοντας το καθοδικό σπιράλ από τη ΔΕΘ μέχρι σήμερα που έχει φέρει τον ΣΥΡΙΖΑ προ των νέων μνημονιακών πυλών. Και στο κάδρο των κυβερνώντων, η Ζωή μοιάζει με τον εκ προοιμίου Νέστορα, ίσως και με μια εκδοχή αριστερού προτεσταντισμού με ανακριτική ράβδο για τα σαράντα χρόνια δικομματικών παθογενειών της Μεταπολίτευσης. Οχι, δεν είναι αυτομάτως κατακριτέο το νέο κοινοβουλευτικό ήθος που επιχειρεί να φέρει και που θέλει καθετί πριν από την 25η Ιανουαρίου ένοχο. Ούτε η αξιολόγηση και ο έλεγχος για κάθε πρόσωπο που αναλαμβάνει θέση δημόσιας ευθύνης και εξουσίας είναι κάτι κακό.

Είναι όμως το κενό μεταξύ θεσμικής αυστηρότητας και ρεβανσιστικής Ιεράς Εξέτασης που μοιάζει επικίνδυνο για την Πρόεδρο της Βουλής. Είναι η υπερβολή – και ίσως η υπέρμετρη εμπιστοσύνη στο εγώ – που μπορεί να αφαιρέσει το αδιαμφισβήτητο ηθικό πλεονέκτημα των κυβερνώντων. Είναι ο κίνδυνος μιας νέας τιμωρητικής διάστασης της πολιτικής που μοιάζει η άλλη όψη ενός ασύδοτου μεταπολιτευτικού πάρτι που ήθελε την πολιτική διαμεσολάβηση συμφερόντων. Κι αν το πάρτι αυτό έχει τελειώσει προ πολλού, ο λογαριασμός του δεν θα έλθει με τον φόβο του κακού διαχειριστή της πολυκατοικίας. Αλλά με τη θεσμική ωριμότητα, το μέτρο και την ευαισθησία μιας σοβαρής Αριστεράς που θα δίνει χώρο στον πολιτικό αντίπαλο και θα απομειώνει τους κοινωνικούς όρους για να ξαναρχίσει το ίδιο φάλτσο.