[Γεωπολιτικά] Η αλήθεια χωρίς αναισθητικό

Η καθ’ ημάς αλήθεια. Χωρίς ψιμυθιώσεις. Η αλήθεια χωρίς αναισθητικό

1. Χώρα όχι απλώς υπερχρεωμένη, αλλά ουσιαστικά πτωχευμένη: στον βαθμό που ανατάσσονται οι οφειλές της, στον ίδιο ακριβώς βαθμό υποθηκεύεται (και επομένως απομειώνεται) η εθνική της κυριαρχία. Οπόταν και καθηλώνεται στην αδυσώπητη θέση, όπως την προδιέγραψε με διαχρονική εμβέλεια ο Μένανδρος. Οτι δηλαδή: «Τα δάνεια δούλους τους ελευθέρους ποιεί». Σε θέση, εν ολίγοις, αποδέκτη των έως και βάναυσων δανειακών όρων. Εστω και αν θα ήθελε (ή νομίζει ότι μπορεί) να υπαγορεύει τους δικούς της. Οταν μάλιστα όχι απλώς δεν μπορεί να αποπληρώσει τις οφειλές, αλλά βρίσκεται σε δεινή (και κατ’ ακρίβειαν καταθλιπτική) ανάγκη επιπρόσθετων δανειακών παροχών! Απλώς για να εξοφλεί τα οφειλόμενα! Ανατροφοδοτούμενος δηλαδή φαύλος κύκλος.

2. Κατά τον ίδιο τρόπο (και με τη διαλεκτική της συναπορρέουσας περιστασιακής αδυναμίας), η χρεοκοπική ολίσθηση, στον βαθμό που συντελείται: α) Αποδομεί (ισοδυνάμως) αναγκαίες δυνατότητες ασκήσεως εθνικής πολιτικής σε μείζονα ζητήματα. Και β) αναιρεί και στοιχειώδεις στρατηγικές αντιστάσεις. Είτε για προαγωγή αποδεκτών συμβιβασμών.

Είτε – κυρίως – για την αντιμετώπιση εκβιασμών και την αποσόβηση εκποιητικών λύσεων. Σε σχέση πάντοτε με θέματα που άπτονται των εθνικών γεωπολιτικών ορίων και της διασφαλίσεως (και ασκήσεως) αυτονόητων δικαιωμάτων.

Και άλλωστε κατά τον (εξίσου διαχρονικό) Θουκυδίδη: «Εστιν δ’ ο πόλεμος ουχ όπλων το πλέον, αλλά δαπάνης». Με ό,τι αυτό (στις συνθήκες που βιώνει σήμερα η χώρα) σημαίνει. Και σημαίνει πολλά. Κατ’ ακρίβειαν όλα. Τα οποία μόνον είτε μυωπάζοντες δεν βλέπουν, είτε μάλλον εθελότυφλοι παρορούν. Οταν μάλιστα, πέραν των περισπασμών που η χρεοκοπία προκαλεί (εκτρέποντας την προσοχή), στον περίγυρο επισυμβαίνουν πολλά. Και αναδύονται φαινόμενα που προϊδεάζουν για κρίσιμα ενδεχόμενα. Οχι μόνο στη διακεκαυμένη μεσανατολική ζώνη (στην οποία γεωπολιτικά η Ελλάδα εφάπτεται) αλλά και στην όμορη βαλκανική περίμετρο. Οπου υφέρπουν τάσεις αναζωπυρούμενων ακραίων εθνικισμών.

Των οποίων κανένας δεν μπορεί να προεικάσει τη μετεξέλιξη. Και κανένας δεν μπορεί να αποκλείσει αλυσιδωτή αναπαραγωγή και κυρίως ανεπιθύμητη μετάδοσή τους. Η οποία και δυνάμει θα επιδράσει και στα καθ’ ημάς. Είτε απευθείας. Είτε ως αποτέλεσμα γεωστρατηγικών ανατροπών.

Αυτά που μόλις προ ημερών είδαμε να εξελίσσονται στη FYROM και που με βεβαιότητα θα έχουν (για πολλούς λόγους) συνέχεια, δεν είναι δυνατό να μη μας αφορούν. Οχι ως περιστασιακή αιματηρή καταγραφή, αλλά ως υφέρπουσα συγκρουσιακή δυναμική. Που εφόσον επανεκδηλωθεί θα οδηγήσει σε απροσδιόριστες ανατροπές. Και ενδεχομένως σε περιφερειακή επαναγεωγράφηση. Οπως επισυνέβηκε με το Κόσοβο. Και όπως ανοικτά επαπειλείται από τον παροξυνόμενο αλβανικό μεγαλοϊδεατισμό. Που ατύπως μεν (πλην εκδήλως) μας αφορά. Καθώς διαλαμβάνει στις επικίνδυνες δοξασίες και τα ετεροχρονισμένα του αλυτρωτικά σύνδρομα.

Ετσι – και σε ώρες καταθλιπτικών αναδιπλώσεων – εκείνα τα μετεμφυλιακά στερεότυπα για τον «από Βορρά κίνδυνο» αίφνης επανακάμπτουν με όρους πραγματικά επικίνδυνους. Αλλά βεβαίως με άλλες προδιαγραφές. Που απαιτούν από πλευράς μας όσο ποτέ: Αφενός ανάταξη δυνάμεων. Μακριά όμως από σοβινισμούς και έωλες αναφορές. Και αφετέρου αντιστήριξη ουσιαστικών ερεισμάτων. Κι αυτά δεν μπορεί να είναι ασύμβατα προς τα συντεταγμένα ευρωπαϊκά πλαίσια και ξένα προς τους θεσμούς που τα υποθεμελιώνουν. Προσδίδοντας σε αυτά δυναμικές αυτονόητης αλληλεγγύης.

Κι αυτό σημαίνει πάνω απ’ όλα την αποτροπή ενδεχομένου Grexit. Που πολλοί (και πολύ επιπόλαια) «το παίρνουν αψήφιστα». Είτε απογοητευμένοι από εξοργιστικές συμπεριφορές εταίρων. Είτε και γοητευμένοι από ανεδαφικά εν πολλοίς ιδεολογήματα. Για ένα νέο εθνικό αφήγημα. Που να επαναιμοδοτεί (και ανανοηματοδοτεί) την θεωρούμενη ως υπό απειλή εθνική ανεξαρτησία.

Γιατί όσο και αν η Ευρώπη ολιγωρεί και όσο και αν αδυνατεί να ορθοτομήσει κοινή πολιτική ασφάλειας για τη σύνολη επικράτειά της (η οποία διαλαμβάνει και τα όρια της ελληνικής), εντούτοις αποτελεί τουλάχιστον πολιτική ασπίδα προασπίσεως των εταίρων που τη συναπαρτίζουν. Και δεν μπορεί προπαντός να νοηθεί (και να γίνει ανεκτή) παραβίαση με όρους συνοριακών ανακατανομών. Για οποιονδήποτε λόγο. Και από οποιαδήποτε πλευρά.

Ο Α. Λυκαύγης είναι δημοσιογράφος – πολιτικός αναλυτής