Κι όταν πέσουμε, ξανασηκωνόμαστε

Μαραθώνας, 11 Νοεμβρίου 2012, ώρα 09.00. Δεν πάει πολύς καιρός που άφησα πίσω μου καταχρήσεις και πολλά άλλα «δεν πρέπει» και πήρα τους δρόμους. Στο διάβα μου βρήκα κι άλλους να κάνουν το ίδιο με μένα, να μετράνε τα μέτρα που τρέχουν, να χρησιμοποιούν την ίδια ορολογία, να  πέφτουν για ύπνο νωρίς γιατί έχουν προπόνηση την άλλη μέρα και όταν δεν έχουν να μιλάνε για αυτήν. Και να ‘μαι τώρα στημένος ξημέρωμα στον Μαραθώνα για να τρέξω έναν αγώνα που για να πεις επιτέλους τελείωσα πρέπει πρώτα να διανύσεις 42.195 μέτρα!

Γιατί ένας δρομέας που σέβεται τον εαυτό του και  θέλει να λέγεται δρομέας πρέπει να τρέξει τουλάχιστον αυτόν τον Μαραθώνιο, τον κλασικό, τον αυθεντικό, αυτόν που οι άλλοι λένε «κανονικό», δηλαδή τον μεγάλο, χωρίς να τον απασχολεί η θέση (και ας ρωτάνε οι άλλοι), αλλά μόνο ο τερματισμός.

Η προετοιμασία μου άριστη, οι συνθήκες εξαιρετικές, οι οιωνοί μαζί μου – ακόμα και το νούμερο έχει τον τυχερό μου αριθμό επί δύο (2747) -, τι άλλο θέλω; Σωστή διαχείριση, σεβασμό στα «περάσματα», να μοιραστώ τις δουλειές με την παρέα μου (κράτα εσύ τον χρόνο, κρατάω εγώ τα νερά κ.ο.κ.), λίγη τύχη και να το Καλλιμάρμαρο! Ζω το όνειρο! Στιγμές μοναδικές, πλημμύρα συναισθημάτων, περηφανής τερματισμός (έχεις άλλα τόσα; Εχω!) και άπειρες διηγήσεις σε γνωστούς και φίλους (ουφ, πάλι για τον Μαραθώνιο μιλάει;). Η ευφορία του μαραθωνοδρόμου!

Εναν χρόνο μετά, να ‘μαι πάλι στημένος πρωί στον Μαραθώνα, για να τρέξω την ίδια διαδρομή που, εκτός της βαριάς ιστορίας που κουβαλάει, έχει και το προνόμιο να είναι ο μοναδικός αγώνας στον κόσμο στον οποίο οι ερασιτέχνες συμμετέχουν μαζί με τους επαγγελματίες. Λίγο το έχεις! Νιώθω πανέτοιμος, τον «έχω» τον αγώνα. Δύο μικρές (;) λεπτομέρειες, ο καιρός (ζέστη και υγρασία) και το «άλλο» 7αρι που λείπει από το νούμερό μου. Λεπτομέρειες; Θα δείξει. Ξεκινώ.

Ο προπονητής μού έλεγε πάντα πως κανένας Μαραθώνιος δεν είναι ίδιος με τον άλλον. Μου έλεγε κι άλλα πολλά, και μάλιστα σε άπταιστα λατινικά, και πως ο Μαραθώνιος μοιάζει με τη ζωή γιατί δεν ξέρεις ποτέ τι σου ξημερώνει.

Αυτή τη φορά δεν είχα τύχη, όμως είχα την «τύχη» να δω τι πραγματικά σημαίνει  Μαραθώνιος. Τα συναισθήματα από την ανάποδη. Και στην Αγία Παρασκευή, ταλαιπωρημένος, ονειρεύτηκα το σπίτι μου, που δεν ήταν μακριά αρκεί να έστριβα στο γνωστό στενό. Αυτό λέγεται φλερτ με την εγκατάλειψη, αλλά το εγκατέλειψα. Γιατί αυτός ο λατινομαθής προπονητής μού είχε πει και άλλα. Οτι μετά το 30ό χιλιόμετρο τρέχουμε με την ψυχή μας, ότι παλεύουμε με τις αντιξοότητες και αν πέσουμε προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε και κυρίως δεν εγκαταλείπουμε ποτέ. Οπως στη ζωή!