[Θεωρείο] Η φωνή του ιμάμη

Θρησκευτικός πόλεμος δεν είναι, ασφαλώς – ο τελευταίος στην Ευρώπη έγινε, εξάλλου, πριν από πεντακόσια χρόνια. Υπάρχει όμως ένα είδος θρησκευτικής κινητικότητας σε περιβάλλον χρονικών συμπτώσεων. Το πράσινο φως για την ανέγερση του τεμένους στην Αθήνα συνέπεσε με την περιφορά των λειψάνων κάποιας αγίας στα νοσοκομεία της πόλης παρουσία του υπουργού Υγείας. Και η αναγνώριση του δικαιώματος στους μουσουλμάνους να αποκτήσουν χώρους λατρείας κούμπωσε με τη δήλωση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερώνυμου ότι «όσοι σκέφτονται τον διαχωρισμό Εκκλησίας – Κράτους θα μετανοήσουν». Αλλά τι ακούγεται πιο απειλητικό; Η φανταστική φωνή του ιμάμη ή το πραγματικό κήρυγμα μίσους του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, που χαρακτηρίζει συλλήβδην το Ισλάμ «αιμοσταγές» και μας καλεί να αντισταθούμε στη «Νέα παγκόσμια τάξη των σιωνιστών και ταλμουδιστών σατανολατρών»;

Για τη Χρυσή Αυγή και τους Ανεξάρτητους Ελληνες, τα δύο κόμματα που καταψήφισαν την τροπολογία για την ανέγερση του τεμένους, η απάντηση είναι προφανής. Αλλά για πολλούς άλλους δεν θα έπρεπε να είναι και τόσο. Διαφορετικά θα πρέπει να δεχθούν ότι η δύναμη της πίστης δεν είναι μόνο παρηγορητική αλλά και θεραπευτική, ότι η υπεράσπιση της κοσμικότητας του κράτους τιμωρείται υπερφυσικά και ότι άλλη δουλειά δεν έχουν οι Εβραίοι από τη φροντίδα της άσκησης των θρησκευτικών δικαιωμάτων των μουσουλμάνων. Θα πρέπει, δηλαδή, να παραδοθούν στον παραλογισμό των θεραπευτικών σκηνωμάτων, σε θεωρίες συνωμοσίας όπου πρωταγωνιστούν άνθρωποι με γαμψές μύτες και δαίμονες με πέντε κέρατα, στον φόβο ενός Θεού που έχει άποψη για την οργάνωση μιας πολιτείας.

Δεν είναι εύκολο να μην παραδοθεί κανείς. Ενας βουλευτής και γιατρός ορκίζεται ότι το AIDS μεταδίδεται με το σάλιο και ο υπουργός Πολιτισμού, Παιδείας και Θρησκευμάτων διαβεβαιώνει τον Αρχιεπίσκοπο ότι με την παρουσία του ευλογεί το υπουργείο του. Επειτα, μια καθηγήτρια Πανεπιστημίου βλέπει στον ξύπνιο της κουνούπια-ρομπότ, ενώ τα στρατοκρατικής έμπνευσης βίντεο που παίζουν στο μετρό εκλαμβάνονται ως σύμβολα ιστορικής μνήμης και όχι ως τεκμήρια αναχρονιστικής προπαγάνδας. Είναι η στιγμή που η φωνή του ιμάμη, και στο μέτρο που καλεί μόνο σε προσευχή, μοιάζει με όαση λογικής.