[Αγιογραφίες] Μαστίγια

Θα ήταν μια μεταφυσική διαφορά. Είναι ή δεν είναι «γνήσια πίστη» να υποδέχεται κανείς το σκήνωμα της Αγίας Βαρβάρας σαν να ήταν, ας πούμε, ο Πούτιν; Είναι ή δεν είναι θεμιτό να το περιφέρει σαν συσκευή θαυμάτων στα νοσοκομεία; Θα ήταν μόνο ένας πολιτισμικός καβγάς πολυτελείας αν δεν αναλάμβανε να τον αναβαθμίσει σε ενδοκυβερνητικό σχισματάκι ο Νίκος Φίλης.

Καταγγέλλοντας από το Mega «εμπόριο λειψάνων» και καρφώνοντας τον υπουργό Εθνικής Αμυνας, που φρόντισε να ντύσει στο χακί όλο το τελετουργικό, ο Φίλης χρησιμοποίησε τα αριστερά αντανακλαστικά του έστω και με καθυστέρηση. Εστω και αν έδωσε την εντύπωση ότι άνοιξε ξαφνικά τα μάτια του για να ανακαλύψει εμβρόντητος ότι είχε αποκοιμηθεί στην αγκαλιά ενός υπερσυνηρητικού εταίρου.

Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Καμμένος επεδείκνυε συμπεριφορά αισθητικά – για να μην πει κανείς αξιακά – ασύμβατη με την παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς. Τις προηγούμενες φορές – στις πτήσεις με τα ελικόπτερα, στα πολεμικά προσκλητήρια στην Κύπρο, στα κλαρίνα στο Σύνταγμα – ο μείζων κυβερνητικός εταίρος όχι μόνο δεν έδειξε ενόχληση, αλλά συμμετείχε στις πομπές. Γι’ αυτό και η αντίδραση Φίλη ακούστηκε κάπως σαν το πολυαναμενόμενο «ώς εδώ».

Νέος στη Βουλή αλλά πολύ παλιός στην πολιτική, ο Φίλης δεν είναι ένα απλό στέλεχος που ενοχλήθηκε. Η κομματική θητεία του, από τα φοιτητικά αμφιθέατρα έως τη διεύθυνση της «Αυγής», τον έφερε τα τελευταία χρόνια μόνιμο στην εμπροσθοφυλακή των τηλεπαραθύρων. Και τον ετοίμασε έτσι για κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο στον ρόλο του whip – του «μαστιγίου» που κρατάει στην κυβερνητική γραμμή το ποίμνιο των βουλευτών της συμπολίτευσης.

Ο Φίλης και άλλοι της γενιάς του είναι πιο παλιοί από τη σημερινή ηγεσία των σαραντάρηδων. Γι’ αυτό και δίνουν ενίοτε την εντύπωση ότι αυτενεργούν ως θεματοφύλακες του «μαγαζιού». Αν κάπου γίνεται αισθητή αυτή η διαφοροποίηση είναι στα θέματα χαμηλής πολιτικής, αλλά υψηλής συμβολικής φόρτισης, όπως στην πρόσφατη λειψανομαχία.

Αφυπνίζοντας τα αριστερά του αντισώματα, ο Φίλης δεν στράφηκε βέβαια μόνο κατά του Καμμένου. Στράφηκε εκ των πραγμάτων και κατά του υπουργού Κουρουμπλή – που ευλογεί το νοσοκομειακό προσκύνημα – και κατά του βουλευτή Μιχελογιαννάκη – που επιχειρηματολογεί υπέρ των ευεργετικών επιδράσεων των λειψάνων.

Αμφότεροι μπορούν να εκληφθούν ως δείκτες της επίδρασης που έχει ασκήσει στην Αριστερά το αντιμνημονιακό μείγμα. Αλλά δεν χρειάζονται ούτε αυτοί ούτε η εικόνα της κλαίουσας Ραχήλ για να μετρήσει κανείς την επίδραση. Ακόμη και οι ίδιοι οι υπερασπιστές της αριστερής ορθοδοξίας θα έβρισκαν ότι στα περισσότερα – κρατισμός στην οικονομία, εχθρότητα προς την Ευρώπη, ρητορική της εθνικής περηφάνιας – έχουν συγχωνευθεί με τον αντιμνημονιακό σύμμαχό τους.

Ο Καμμένος ήταν και είναι ο Καμμένος. Το ερώτημα είναι πόσον Καμμένο έχει ενσωματώσει ο Φίλης.