Από τότε που ήμουν μικρός ενδιαφερόμουν για τον τρόπο που ασκείται η εθνική πολιτική κάθε χώρας. Σήμερα επικεντρώνομαι σε ευρύτερες πολιτικές τάσεις που βοηθούν να εξηγηθούν παγκόσμια οικονομικά ζητήματα. Μια τέτοια τάση είναι ο πολιτικός κατακερματισμός και η πόλωση, όπως παρατηρούνται σε δημοκρατίες της Δύσης.
Περιθωριακά κινήματα, μερικά από τα οποία λειτουργούν μέσα σε καθιερωμένες πολιτικές δομές, δημιουργούν πιέσεις σε παραδοσιακά κόμματα. Οι ασυμφωνίες που προκαλούνται έχουν δραματικές επιπτώσεις στη χάραξη οικονομικών πολιτικών. Το υπερσυντηρητικό κίνημα των Ρεπουμπλικανών Tea Party είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Μέλη του ανησυχούν τόσο για να εδραιώσουν τη βάση του κινήματος ώστε δεν θέλουν πια να επιτυγχάνεται δικομματική συμφωνία για οικονομικά θέματα. Η Ευρώπη φαίνεται ότι πλέον ακολουθεί παρόμοιο δρόμο, όπου μη παραδοσιακά κόμματα αποκτούν όλο και μεγαλύτερη επιρροή.
Το Εθνικό Μέτωπο της Γαλλίας είναι ένα τέτοιο παράδειγμα. Η άνοδός του κάνει τα γαλλικά παραδοσιακά κόμματα να στρέφονται και αυτά προς τα άκρα για να εξασφαλίσουν τη στήριξή τους. Ο φόβος αυτός δεν είναι παράλογος, όπως άλλωστε διαπίστωσε και το παραδοσιακό κεντροαριστερό ΠΑΣΟΚ στην Ελλάδα από την άνοδο του αριστερού και κατά της λιτότητας κόμματος του ΣΥΡΙΖΑ που κέρδισε τις εκλογές τον Ιανουάριο.
Τα περισσότερα παραδοσιακά κόμματα είναι υπερβολικά απασχολημένα με το να αμύνονται απέναντι στα πιο ακραία. Ετσι δεν χαράσσουν μελλοντική στρατηγική για περισσότερη ανάπτυξη, χρηματοπιστωτική σταθερότητα και υιοθέτηση τεχνολογικών λύσεων για περισσότερη ευημερία. Γι' αυτόν τον λόγο οι μελλοντικές γενιές θα θυμούνται το παρόν ως μια χαμένη οικονομική ευκαιρία. Αντί για την πόλωση τα κόμματα θα έπρεπε να ενισχύουν την ανάπτυξη και την παραγωγικότητα, τις επενδύσεις και τις μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας. Θα έπρεπε να εξετάζουν πώς θα αντιμετωπιστεί η εισοδηματική ανισότητα.
Με τον καιρό τα δυτικά πολιτικά συστήματα θα εξελιχθούν ώστε να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των οικονομιών τους. Στο μεταξύ όμως οι επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά θα πρέπει να λειτουργούν σε συστήματα που δεν τους επιτρέπουν να εκμεταλλευθούν το πλήρες δυναμικό τους.
Ο Μοχάμεντ ελ Εριάν είναι επικεφαλής οικονομολόγος της Allianz και πρόεδρος του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ανάπτυξης του προέδρου των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα. Εχει διατελέσει επικεφαλής της PIMCO.