[Ανάλυση] Η αρχή του τέλους;

Ισως είναι πολύ ωραίο για να είναι αληθινό. Ωστόσο, είναι πολλές πλέον οι φωνές και οι ενδείξεις που οδηγούν στο συμπέρασμα ότι η πενταετής περίοδος που οι ιστορικοί του μέλλοντος θα ονομάσουν «ελληνική κρίση» βαίνει προς την αποκλιμάκωσή της.

Ευχής έργο θα είναι η αποκλιμάκωση να επιταχυνθεί και προς το τέλος του τρέχοντος έτους να επιτύχει η Ελλάδα αυτό που κανονικά (δηλαδή αν είχε ωριμότερες πολιτικές δυνάμεις) θα έπρεπε να είχε επιτύχει περί το τέλος του περσινού έτους: δηλαδή την έξοδό της για δανεισμό από τις διεθνείς αγορές υπό οικονομικώς βιώσιμους όρους. Κάτι που έχουν ήδη επιτύχει η Ιρλανδία και η Πορτογαλία, στις οποίες οι ίδιοι με αυτούς της Ελλάδας θεσμοί εφάρμοσαν παρόμοια με αυτά της Ελλάδας μέτρα, τα οποία όμως απέδωσαν πολύ περισσότερο. Το γιατί συνέβη αυτό ασφαλώς θα το μελετήσει ο ιστορικός του μέλλοντος και σίγουρα όχι οι επιτροπές της κυρίας Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Το ενδεχόμενο να καταφέρει η Ελλάδα να δανειστεί από τις αγορές τον ερχόμενο Ιούλιο, όποτε λήγει η δεύτερη παράταση της υφιστάμενης σύμβασής της με τους δανειστές, φαίνεται μάλλον απίθανο. Ετσι η χώρα θα οδηγηθεί σε μια τρίτη δανειακή σύμβαση που σίγουρα θα αφορά ποσά πολύ μικρότερα από αυτά των προηγούμενων συμβάσεων και κατ’ επέκταση μέτρα σαφώς μικρότερης εμβέλειας από αυτά των Μνημονίων. Από την άλλη, όμως, η Ελλάδα θα αρχίσει σταδιακά να ανακτά, ώς έναν βαθμό, την εθνική κυριαρχία στην άσκηση της οικονομικής πολιτικής, μέσα στο πλαίσιο φυσικά που συνεπάγεται η εθνική επιλογή της συμμετοχής στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση της Ευρώπης.

Η έξοδος της Ελλάδας «από το κάδρο» είναι στην παρούσα φάση απόλυτη εθνική προτεραιότητα. Και αυτό διότι η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που δεν έχει την πολυτέλεια να πρωταγωνιστεί σε οικονομικά και γεωπολιτικά παιχνίδια παγκόσμιας εμβέλειας. Οσο δε για τον μέσο Ελληνα, καλό θα είναι, όταν στο μέλλον ακούει τη λέξη «θεσμός», να πηγαίνει εκ νέου το μυαλό του στους φιλικούς προς αυτόν θεσμούς, όπως π.χ. ο θεσμός του γάμου, και όχι στο ΔΝΤ.