[Ενστάσεις] Οι νεκροί της Μαρφίν

Ηταν ανοιξιάτικη ημέρα. Και ήταν η πρώτη μεγάλη αντιμνημονιακή διαδήλωση. Κινητοποιήθηκε το σύμπαν, οι διαμαρτυρόμενοι πορεύονταν ώρες από τη Σταδίου προς τη Βουλή και, όπως συνέβαινε εθιμικώ δικαίω τα τελευταία χρόνια, μέσα στον κύριο κορμό της συγκέντρωσης είχαν εισδύσει «μπάχαλοι» με μολότοφ, πρόσωπα δηλαδή παντός καιρού που «επενδύουν» στην αναταραχή, στον μηδενισμό και στο χάος. Κάποια τέτοια πρόσωπα, με κουκούλα, έριξαν εύφλεκτο υγρό στο υποκατάστημα της τράπεζας Μαρφίν, που ήταν ανοιχτό, και έβαλαν φωτιά. Το κτίριο λαμπάδιασε και το αποτέλεσμα ήταν τραγικό: τρεις νεκροί.

Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Παρασκευή Ζούλια, Επαμεινώνδας Τσάκαλης. Εχω ορκιστεί να γράφω, όσο μπορώ, τα ονόματά τους, γιατί δεν πρέπει να τους ξεχάσουμε. Τι τρομερό έκαναν για να τους «δικάσουν» και να τους «καταδικάσουν» οι ανεύρετοι κουκουλοφόροι; Ασκώντας το δημοκρατικό δικαίωμά τους, επέλεξαν να μη συμμετάσχουν στην απεργία, επέλεξαν να πάνε για δουλειά.

Ο θάνατος των τριών νέων της Μαρφίν αντιμετωπίστηκε, απ’ όλους μας, σαν ένα περιθωριακό γεγονός. Μερικά λουλουδάκια μόνο είχαν αφεθεί έξω από την καμένη τράπεζα, χθες στη Σταδίου. Και όμως. Πέντε χρόνια μετά, και ενώ το λεγόμενο αντιμνημονιακό μέτωπο και οι επιλογές του μάλλον επιδείνωσαν το ελληνικό πρόβλημα, το τραγικό συμβάν της Μαρφίν αποκτά έναν καινούργιο συμβολισμό. Οι τρεις νεκροί είναι θύματα μιας άλλης δυνατότητας, την οποία είχε η χώρα, αλλά κανείς δεν επένδυσε σ’ αυτήν, επειδή ο λόγος της διαμαρτυρίας είναι ευκολότερος και φιλολαϊκότερος.

Η άλλη αυτή δυνατότητα, ο άλλος δρόμος, δεν είχε ηρωικές κορόνες και συγκρούσεις στους δρόμους, δεν είχε αγανακτισμένους και συνθήματα, δεν είχε βία και κάθετες αντιπαλότητες. Περιείχε λογική, ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις στο κράτος και στο πολιτικό σύστημα, οργανωμένα δίκτυα αλληλεγγύης. Και, προφανώς, δουλειά: καινοτομία, επιχειρηματικότητα, ρίσκο, κούραση, ανταγωνιστικότητα, ανάπτυξη.

Λέξεις εχθρές για την κυρίαρχη κουλτούρα της Μεταπολίτευσης.