[Εισαγωγικά] Βραχιολάκι για την κυβέρνηση

Κάντε από τώρα κράτηση για διακοπές. Η συμφωνία με τους δανειστές έχει κλείσει. Οχι γιατί ο Αλέξης Τσίπρας ξημεροβραδιάζεται στα τηλέφωνα δίνοντας οδηγίες στην ελληνική διαπραγματευτική ομάδα που αντιμετωπίζει τους ξένους στο Brussels Group. Αλλά γιατί τη λύση την προδιαγράφουν δύο δείκτες.

Ο ένας δείκτης είναι δημοσκοπικός. Οπως αποκαλύπτει η μέτρηση της GPO που έβγαλε στον αέρα μεσοβδόμαδα το Mega, οκτώ στους δέκα Ελληνες θέλουν συμφωνία. Κι επειδή σε αυτή τη χώρα ζουν και ξέρουν, έχοντας την πικρή εμπειρία της τελευταίας πενταετίας, τι σημαίνει αυτό – δηλαδή μέτρα – είναι φανερό ότι αντιλαμβάνονται τις θυσίες. Αλλά προτιμούν τη σταθερότητα, δηλαδή την παραμονή στο ευρώ που είναι το άλλο σημαντικό εύρημα της ίδιας δημοσκόπησης. Με απλά λόγια, η κυβέρνηση, σε ό,τι αφορά τουλάχιστον τη διαπραγμάτευση, θα είχε ευρύ έδαφος συναίνεσης για να πατήσει, αν δεν ήταν κολλημένη στις εμμονές της μειοψηφίας που ήταν κάποτε ο ΣΥΡΙΖΑ και με τη λογική της οποίας επιμένει η πλειονότητα των στελεχών του.  

Ο άλλος δείκτης είναι η ατμόσφαιρα στις αγορές. Οι μεγάλοι επενδυτές ετοιμάζονται σιγά σιγά να ξαναμπούν στην Ελλάδα αφού ικανοποιείται ο κρυφός καημός τού «να ‘τανε το 2012». Το καλοκαίρι εκείνο τα ελληνικά ομόλογα είχαν πατώσει κι όποιος ξένος μπήκε και τα αγόρασε βγήκε μερικούς μήνες αργότερα έχοντας αποκομίσει πολλαπλάσια κέρδη. Τα «γκρίζα κοστούμια» που πηγαινοέρχονται – χωρίς γραβάτα πλέον! – στην Αθήνα έχουν βγάλει τα συμπεράσματά τους. Ούτε Grexit ούτε – αφού «λεφτά για ELA υπάρχουν» – κλειστές τράπεζες. Αρα, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πάμε για συμφωνία – πρώτα για να κλείσει το Μνημόνιο και μετά για νέο πρόγραμμα. Μένει να βρεθεί, όχι τόσο η κυβέρνηση που θα την κάνει, αλλά η πλειοψηφία που θα την περάσει από τη Βουλή.

Ωστόσο, χρόνος υπάρχει. Σε μια άτυπη ενημέρωση από αρμόδιες ξένες πηγές που έγινε την περασμένη εβδομάδα στις Βρυξέλλες διευκρινίστηκαν δύο πολύ κρίσιμα στοιχεία: Πρώτον, αν η διαπραγμάτευση για το κλείσιμο του Μνημονίου πάει καλά, τότε μπορεί, πριν ολοκληρωθεί αυτή, να ξεκινήσει παράλληλα η συζήτηση για νέο πρόγραμμα. Δεύτερον, τα ομόλογα που έχουμε να πληρώνουμε το καλοκαίρι στην ΕΚΤ – περί τα 7 δισ. – μπορεί να τα πάρει το ESM, το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας, και να τα μετακυλίσει χρονικά προς τα μπρος.

Οι παραπάνω διευκρινίσεις χρήζουν περαιτέρω διευκρινίσεων. Οπως έχουν τα πράγματα, φαίνεται πως είναι, για τεχνικούς λόγους, περίπου αδύνατον να κλείσει το Μνημόνιο στις 11 Μαΐου. Πάμε για τέλος του μήνα. Εξού και η εκδοχή της παράλληλης διαπραγμάτευσης για να κλείσει το παλιό και να ανοίξει νέο πρόγραμμα. Αλλά η συμφωνία, μας λένε οι ίδιες πηγές, για το νέο πρόγραμμα θα είναι πολύ πιο δύσκολη. Οι υποχρεώσεις προς την ΕΚΤ, αυτά τα 7 δισ., ήταν το ανυπέρβλητο εμπόδιο του καλοκαιριού. Αν πάνε πίσω, τότε υπάρχει περιθώριο για όλα. Και για διαπραγμάτευση και για εκλογές και για νέα κυβερνητικά σχήματα. Το μόνο πρόβλημα της καθυστέρησης είναι η δυσχέρεια του Δημοσίου να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Αλλά αν πάει καλά η διαπραγμάτευση για το κλείσιμο του Μνημονίου δεν θα δώσουν οι δανειστές το κατιτίς που ψάχνει διακαώς η κυβέρνηση;

Ειπωμένο με ωμή λογική, η λύση είναι δεδομένη. Το θέμα είναι ποιος θα μας πάει εκεί. Οι πολίτες αντιμετωπίζουν την προοπτική με στωικότητα. Οι γύπες των αγορών οσφραίνονται κέρδη. Ο ΣΥΡΙΖΑ καλείται να προσαρμοστεί – ή, τέλος πάντων, να βάλει το βραχιολάκι για να βγει από τη φυλακή των ψευδαισθήσεων.