[Αγιογραφίες] Αμφιθέατρο
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
2 λεπτά Φταίει το μικρόφωνο. Αυτό που ακούστηκε στο βουλευτήριο από τα χείλη του Νίκου Βούτση – «ξέρω εγώ να χτυπάω, ρε μαλάκα» – δεν ήταν δα και τίποτε φοβερό. Πώς δηλαδή φαντάζονταν αυτοί που εξεδήλωσαν αποτροπιασμό ότι απευθύνεται ο υπουργός στον Αλέκο Φλαμπουράρη; Πώς αλλιώς αν όχι με τέτοια συντροφική τρυφερότητα; Απλώς, το ανοιχτό μικρόφωνο παρεισέφρησε για να μετατρέψει μια ιδιωτική κοινοτοπία σε δημόσιο ατόπημα.
Το πρόβλημα δεν ήταν η φράση που «υπέκλεψε» το μικρόφωνο. Το πρόβλημα ήταν όσα είχε ήδη πει ο Βούτσης πριν σπεύσει να συγχαρεί τον εαυτό του, συνεπαρμένος από τα χειροκροτήματα των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ. Είπε ότι οι βουλευτές της αντιπολίτευσης είναι, ούτε λίγο ούτε πολύ, «εκπρόσωποι των δανειστών», λίγη ώρα αφότου ο Παναγιώτης Λαφαζάνης τούς είχε βαπτίσει «πέμπτη φάλαγγα της τρόικας».
Τα αναθέματα δεν είναι πρωτότυπα. Η ρητορική αυτή ήταν η μαγιά που φούσκωσε τον αντιμνημονιακό ΣΥΡΙΖΑ από το 4% στο 36%. Και ήταν αναμενόμενο ότι θα την επιστράτευε ως κυβέρνηση το κόμμα που είχε ως διακηρυγμένο στόχο την απονομιμοποίηση των προκατόχων του – όχι πια μόνο με συνθήματα, αλλά και με ανακριτικού τύπου πολιτικές πρωτοβουλίες.
Υπό αυτό το πρίσμα, ο Βούτσης υπέκυψε στην ευκολία μιας κυβέρνησης που συνεχίζει την αντιπολίτευση με άλλα μέσα. Σε μια δύσκολη κοινοβουλευτικά στιγμή – όπου το μόνο επιχείρημα ήταν το «εσείς κάνατε χειρότερες Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου» – ο βετεράνος του αμφιθεατρικού πολέμου αμύνθηκε χρησιμοποιώντας τα αντανακλαστικά του.
Η αντιπολίτευση στην αντιπολίτευση φαίνεται μέχρι στιγμής να αποδίδει. Καταφέρνει να βραχυκυκλώνει τις πολιτικές δυνάμεις που φοβούνται μήπως δώσουν την εντύπωση ότι επισπεύδουν μνημονιακά μέτρα ή υπονομεύουν την «εθνική διαπραγμάτευση».
Είναι η άνεση με την οποία η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ κατασκευάζει εσωτερικούς εχθρούς επίδειξη της ισχύος της; Ή μήπως έχουν δίκιο όσοι την βλέπουν ως σημάδι πρόωρης γήρανσης – ως αντίδραση η οποία συνήθως είναι το τελευταίο καταφύγιο μιας εξουσίας που απειλείται;
Οπως και να έχει, ο Βούτσης είναι πολύ παλιός για να είναι παρορμητικός. Το κατηγορητήριο δεν του ξέφυγε. Θα μπορούσε να διαβαστεί και ως πρόπλασμα ενός κεντρικού αφηγήματος. Μιας γραμμής που καλλιεργείται προληπτικά προκειμένου να βοηθήσει την κυβέρνηση να αποσείσει το πολιτικό κόστος ενός αδιεξόδου στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές.
Θα υπερασπιζόταν τη σκοπιμότητα μιας τέτοιας τακτικής όποιος πιστεύει ότι όλα στη διαπραγμάτευση είναι «πολιτικά». Οτι αρκούν δηλαδή οι βούτσειες δεξιότητες – τα σύνεργα της κομματικής κουζίνας – προκειμένου να διευθετηθούν ή να προσπεραστούν όλες οι εκκρεμότητες της χώρας. Οτι αρκεί να ξέρεις να χτυπάς, ακόμη κι αν χτυπάς τον αέρα.
Google news
