[Αγιογραφίες] Κανόνια

Συναντήθηκε με το μεγάλο κοινό τα τελευταία εικοσιτετράωρα, ως το κυβερνητικό στέλεχος που ανέλαβε το βάρος – και το τηλεοπτικό ρίσκο – να υπερασπίσει την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου. Πριν δεν ήταν γνωστός. Ομως στην πολιτική δεν είναι νέος ο Δημήτρης Μάρδας.

Πριν αναλάβει απροσδόκητα το πόστο του αναπληρωτή υπουργού Οικονομικών στην κυβέρνηση Τσίπρα – Καμμένου, ο Μάρδας είχε χρηματίσει επί σημιτικού ΠΑΣΟΚ γενικός γραμματέας Εμπορίου και διευθύνων σύμβουλος στον Οργανισμό Εξωτερικού Εμπορίου. Είναι από τα λίγα μέλη της κυβέρνησης που είχε μια κάποια, έστω και περιφερειακή, κυβερνητική πείρα – που πάντως δεν του φάνηκε χρήσιμη στη διαχείριση της πολιτικής βόμβας της ΠΝΠ.

Ο Μάρδας ήταν κάποτε ΠΑΣΟΚ. Το θυμούνται με πολλές λεπτομέρειες όσοι είναι ακόμη στο ΠΑΣΟΚ, παρότι ο ίδιος δεν θα ήθελε ίσως να το θυμάται. Καμία πρωτοτυπία. Το ίδιο ισχύει και για τον μισό ΣΥΡΙΖΑ. Ο καθηγητής Οικονομικών ξεχωρίζει μόνο γιατί η μετεγγραφή του παραήταν νωπή. Αρκεί κανείς να θυμηθεί ότι κατά την ανακοίνωση της νέας κυβέρνησης ο Νίκος Παππάς είχε εκφωνήσει λάθος το όνομά του. Σαν να του ήταν άγνωστος.

Ακριβώς αυτή η απόστασή του από τον ΣΥΡΙΖΑ θα μπορούσε να τον καταστήσει χρήσιμο για να πάρει πάνω του την απόφαση για μεταφορά των αποθεματικών. Να μπει μπροστά ως «κρέας για τα κανόνια» των δημάρχων, προκειμένου να προστατευτεί το Μαξίμου.

Μπορεί και να τα είχε καταφέρει, αν δεν αφηνόταν να βυθομετρά το δημόσιο ταμείο από εκπομπή σε εκπομπή. Η ευκολία με την οποία έχανε και έβρισκε τα εκατομμύρια εξελίχθηκε σε ιλαροτραγωδία, με παρενέργειες πολύ βαθύτερες από το τσαλάκωμα της κυβερνητικής εικόνας.

Η αλήθεια είναι ότι ο Μάρδας είχε εξαρχής πολύ μικρό ρόλο για να σηκώσει μόνος του όλο το έργο. Πρόκειται ουσιαστικά για το πρώτο «μέτρο» του ΣΥΡΙΖΑ που έπληξε οριζόντια ένα στρώμα εξουσίας. Εβαλε απέναντι τους άρχοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετατρέποντάς τους σε πολλαπλασιαστές της ήδη ενδημικής ανασφάλειας για την οικονομία. Για αυτό και στη Βουλή επιστρατεύτηκε άρον άρον ο Νίκος Βούτσης προκειμένου να διαχειριστεί, διά της δραματοποίησης, τη ζημιά.

Πέρα από τις εντυπώσεις, υπάρχει και η ανάγκη. Λέγεται ότι, ακόμη και αν η επικοινωνιακή επίδοση ήταν καλύτερη, δεν υπήρχε ανώδυνος τρόπος για να επιχειρηθεί ο ολικός εσωτερικός δανεισμός. Το επιχείρημα δείχνει να κατευνάζει σε δεύτερο χρόνο και τις αντιδράσεις των αυτοδιοικητικών, που στην αρχή δήλωναν αποφασισμένοι για ανυπακοή.

Η ανάγκη δεν αναιρεί τη δεύτερη, πιο κυνική, ανάγνωση. Οτι – όπως το διατυπώνει έμπειρος πολιτικός – όταν τα βάλεις όλα σε έναν λογαριασμό, ξέρεις καλύτερα πόσο χρόνο μπορείς ακόμη να αγοράσεις.