[Στίγμα] Δεν απέμειναν και πολλά

Του Αγίου Γεωργίου σήμερα, μεγάλη η χάρη Του, και λογικό ήταν να με συνεπάρει από το πρωί η ημέρα, διότι, όπως λέει και το σχετικό τραγουδάκι, «Κάποιος γιορτάζει πού να ξέρω/ Πού να θυμάμαι τι να πω/Κάποιος γιορτάζει κι ησυχάζει/ δε με νοιάζει/ Κάποιος γιορτάζει, μα το βρήκα είμαι εγώ»!

Σιγά το δύσκολο δηλαδή, αλλά ποιος γιορτάζει πραγματικά στις μέρες μας; Τα μηνύματα από παντού είναι ζοφερά, και με τούτους που έχουμε μπλέξει το μόνο που έχω να πω είναι ότι έχουμε μπλέξει άσχημα. Πολύ άσχημα.

 Χθες έβαλαν χέρι και στα αποθεματικά των Ταμείων. Με δεδομένο ότι «λεφτά πλέον δεν υπάρχουν», δεν χρειάζεται μεγάλη φιλοσοφία για να σκεφθεί κανείς ότι στο επόμενο που θα βάλουν χέρι θα είναι οι καταθέσεις. Τι άλλο έχει απομείνει;

Για να αποδειχθεί ότι οι Ελληνες, όταν ψήφιζαν στις 25 Ιανουαρίου, ψήφιζαν με την ελπίδα ότι αυτοί που θα κερδίσουν, ο ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, θα ήταν κάτι διαφορετικό από αυτό που φαινόταν ότι θα είναι. Αμ δε. Είναι ό,τι φαινόταν, και μη πω και χειρότερο…

Μην τις είδατε

Εμένα αυτό που με τρελαίνει πάντως μαζί τους είναι ο κυνισμός που αποπνέουν. Διαβάζω για παράδειγμα δηλώσεις του Νίκου «μην με ενοχλείτε συνομιλώ με τον Θεό» Παππά, εξ απορρήτων του  προέδρου Αλέξη, χθεσινές παρακαλώ:

«Η Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου προφανώς δεν είναι μια εύκολη επιλογή. Δεν προκύπτει, όμως, η διάλυση των νοσοκομείων και των περιφερειών. Δεν πρόκειται περί αυτού. Πρόκειται περί εσωτερικού δανεισμού».

Μεγάλε, τι είπες τώρα; Εσωτερικός δανεισμός, ε; Και οι λύσεις από την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση για την αντιμετώπιση της κρίσης πού διάολο χάθηκαν; Εκτός κι αν δεν υπήρχαν καθόλου, οπότε τείνω να πιστέψω αυτό που συχνά λέγεται σε αυτές τις περιπτώσεις ότι «ποτέ τόσοι λίγοι δεν κορόιδεψαν τόσους πολλούς». Και  το συγκεκριμένο λεβεντόπαιδο, ο Παππάς, ο αποκληθείς και καλαμοϊππεύς, με την «πλούσια» προεκλογικά δράση, το ξέρει αυτό καλά. Εχουν να λένε στο μικρό χωριό που ονομάζεται Αθήνα…

Το «έγκλημα»

Ο κόσμος καίγεται και αυτοί τι κάνουν; Προσπαθούν να οικοδομήσουν ένα κομματικό κράτος. Παράδειγμα τελευταίο η περίπτωση του Κώστα Μποτόπουλου: ο Μποτόπουλος είχε τοποθετηθεί επικεφαλής της Επιτροπής Κεφαλαιαγοράς από την προηγούμενη κυβέρνηση. Χθες ο «ουάου» Βαρουφάκης τον πήρε στο τηλέφωνο και του ζήτησε να παραιτηθεί. Ποιο ήταν το «έγκλημα» του Μποτόπουλου; Οτι έκανε δηλώσεις για την οικονομική κατάσταση στην Ελλάδα και είπε αυτό που ξέρει και η θεια μου η Ερμιόνη στα Γιάννενα και το συζητάει με τις φιλενάδες της στο five o’clock coffee (καφέ πίνουν στα Γιάννενα, όχι τσάι, τσάι πίνουν στην Αγγλία): ότι τα ταμειακά αποθέματα τελειώνουν σε λίγες εβδομάδες.

Ο Βαρουφάκης δεν έχει ζητήσει επί του παρόντος τουλάχιστον τη σύλληψη της θειας μου (αν και τίποτε δεν αποκλείεται με αυτούς εδώ…), ζήτησε όμως την παραίτηση του Μποτόπουλου στον οποίο είπε ότι «έχουν θυμώσει στην κυβέρνηση μαζί του».

Ο ευπρεπής Μποτόπουλος, ο οποίος βρίσκεται κατ’ αυτάς στη Λετονία προκειμένου να μιλήσει σε σύνοδο για την κοινή αγορά κεφαλαίων, δεν συνέστησε «ξίδι» γι’ αυτούς που έχουν θυμώσει – όπως θα έκανα εγώ στη θέση του. Ζήτησε απλώς να συναντηθεί με τον ακόμη σε… silver alert αντιπρόεδρο Δραγασάκη προκειμένου να συζητήσει μαζί του το θέμα. Η συνάντηση θα πραγματοποιηθεί από βδομάδα, αλλά η δική μου απορία είναι η εξής: τι περισσότερο είπε ο Μποτόπουλος από αυτά που διατείνονται περιερχόμενοι από κανάλι σε κανάλι και από στούντιο σε στούντιο οι υπουργοί της κυβέρνησης;

400 εκατ. την ώρα

Ας πούμε ένας κύριος Μάρδας που είναι αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, ο οποίος ζαλισμένος προφανώς από το πολύ «ξύλο» που έφαγε από δημάρχους και περιφερειάρχες προχθές το βράδυ άλλα έλεγε εδώ, άλλα έλεγε εκεί και στο τέλος είπε και το καταπληκτικό σε ένα κανάλι: «Μας λείπουν 400 εκατομμύρια». Στο επόμενο κανάλι που τον ρώτησαν σχετικά – είχε δεν είχε περάσει μια ώρα – ανήγγειλε θριαμβευτικά ότι «τα βρήκαμε τα 400 εκατομμύρια». «Πού, πώς;» ρώτησε η δημοσιογράφος. «Πριν έρθω εδώ», απάντησε ο γίγαντας, «πέρασα από το γραφείο, κάναμε μια σύσκεψη και τα βρήκαμε»!

Υποκλίνομαι. Respect. Δεν μεταδίδω άλλο…

Νοσταλγία

Τώρα που είπα για υποκλίσεις θέλω να εγκαλέσω τα social media διότι την έπεσαν στον φίλο μου Παναγιώτη Λαφαζάνη για τη βαθιά, στα όρια της παρεξήγησης, υπόκλιση που έκανε στον πρόεδρο της Gazprom Μίλερ. Αυτοί οι άνθρωποι μη δουν κάποιον ευγενή άνθρωπο, αμέσως να του την πέσουν. Τους δηλώνω, λοιπόν, ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο φίλος Παναγιώτης υποκλίνεται σε κάποιον Ρώσο – τον είδα να το κάνει μπροστά σε έναν στρατηγό κατά την άφιξη του Τσίπρα στη Μόσχα και να το επαναλαμβάνει αργότερα κατά την επίσκεψη του προέδρου Αλέξη στον Πούτιν στο Κρεμλίνο. Διότι αυτός είναι ο Παναγιώτης. Είναι γαλουχημένος με τα νάματα της μεγάλης Σοβιετίας (ε, ρε, πού είναι εκείνα τα χρόνια…). Νοσταλγώ ο αριστερός…

Τα «βραχιολάκια»

Είχα μια ενδιαφέρουσα συνομιλία χθες με τους υπευθύνους της εταιρείας Group4 που κέρδισε τον διαγωνισμό για τα «βραχιολάκια» – ένα εκ των οποίων, όταν υλοποιηθεί το πρόγραμμα, θα φορέσει και ο συναγωνιστής Ξηρός. Με ενημέρωσαν σε σχέση με τις χθεσινές μου αποκαλύψεις ότι το πρόγραμμα από τη στιγμή που θα πάρει το ΟΚ η εταιρεία θα μπορεί να εφαρμοστεί σε έναν, ενάμιση μήνα. Αυτή την περίοδο μάλιστα γίνονται  δοκιμές. Ο επιτηρούμενος θα παρακολουθείται από ένα μηχάνημα που θα είναι εγκατεστημένο στο σπίτι του. Οταν παραβιάζει τους όρους τού κατ’ οίκον περιορισμού θα σημαίνει συναγερμός στο ειδικό κέντρο παρακολούθησης της εταιρείας και αυτή με τη σειρά της θα ενημερώνει την Αστυνομία, ο δε επιτηρούμενος όσο φέρει το «βραχιολάκι» θα παρακολουθείται μέσω GPS ή των κεραιών κινητής τηλεφωνίας.

Για την εφαρμογή της σύμβασης χρειάστηκε να γίνει μια αλλαγή τον προηγούμενο μήνα για την περίπτωση του Ρωμανού: θα φοράει το «βραχιολάκι» όσο βρίσκεται στη σχολή του και θα παρακολουθείται από ειδική συσκευή. Θα του αφαιρείται όταν επιστρέφει στη φυλακή. Αυτά…