Κάποτε κάναμε πλάκα με το κράτος της Δεξιάς ή του ΠΑΣΟΚ, τα οποία με το που αναλάμβαναν (με τη γνωστή πάντοτε επιτυχία) να διαχειριστούν τις τύχες της χώρας το πρώτο που έκαναν ήταν να αλλάξουν τους ανθρώπους του (προηγούμενου) καθεστώτος.
Φευ, του κανόνα δεν ξέφυγε ούτε και η «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση (χα!), η οποία θέλοντας να βάλει χέρι παντού εξανάγκασε προσφάτως σε παραίτηση και τον επικεφαλής της Επιτροπής Εποπτείας και Ελέγχου Παιγνίων Ευγένιο Γιαννακόπουλο. Ο Γιαννακόπουλος ήταν βέβαια άνθρωπος του Βενιζέλου, οπότε σιγά να μην άφηναν έναν άνθρωπο του Βενιζέλου στον κρατικό μηχανισμό. Το αστείο στην υπόθεση είναι ότι για τη θέση του προαλειφόταν έως πρόσφατα ο κύριος Γιώργος Μιχελής, τον οποίο θα έχετε ακουστά: είναι αυτός που προοριζόταν για διευθύνων σύμβουλος στην Εθνική, πήγε στη Φρανκφούρτη, τον εξέτασαν οι της ΕΚΤ, πήρε το αεροπλάνο να επιστρέψει με τη βεβαιότητα ότι είχε εγκριθεί ο διορισμός του, αλλά όταν προσγειώθηκε στο Ελ. Βενιζέλος τον πήρε ο Στουρνάρας τηλέφωνο και του ανήγγειλε «λυπάμαι κόπηκες».
Κάποιος λοιπόν - που δεν ξέρω ποιος - τον έχει χρεωθεί αυτόν τον Μιχελή «με 108» που λέγαμε στον στρατό, και προσπάθησε να τον σπρώξει στη θέση του Γιαννακόπουλου. Αλλά άλλος με μεγαλύτερη επιρροή (επίσης δεν ξέρω ποιος, αλλά υποθέτω...) έκοψε τον Μιχελή και προώθησε για τη θέση αυτή έναν κύριο ονόματι Αντώνη Στεργιώτη.
Το όνομα κάτι μου έλεγε, οπότε άρχισα να ψάχνω. Και τι ανακαλύπτω; Οτι ο εν λόγω Στεργιώτης είχε διατελέσει πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος στο Καζίνο Λουτρακίου, επί μία δεκαετία. Αποχώρησε δε το 2012, όταν λόγω κρίσης μειώθηκαν οι δουλειές του καζίνου.
Δεν έχω τίποτε με τον άνθρωπο, δεν τον γνωρίζω καν, όπως προανέφερα. Αλλά μπορεί κάποιος από την κυβέρνηση να μας πει, ρε παιδί μου, με ποιον τρόπο επιλέγουν τον... κατάλληλο άνθρωπο για την κατάλληλη θέση; Για case study μου κάνει η ιστορία. Να διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Στις Πολιτικές Επιστήμες συγκεκριμένα...
Φύκια
Πέρασε στα «ψιλά», αλλά εδώ είμαστε εμείς να τα μεγεθύνουμε κάτι τέτοια, διότι όσο να πεις ο κόσμος είναι μικρός, ένα χωριό. Λοιπόν, κατά την παραμονή του στην Ουάσιγκτον - εκτός από το, χρονομετρημένο, 12λεπτο τετ α τετ με τον πρόεδρο Ομπάμα - το «ουάου» αγόρι Βαρουφάκης συναντήθηκε και με τον αμερικανό δικηγόρο Λι Μπουχάιτ, ο οποίος είναι, ρε παιδί μου, ας πούμε, ο «γκουρού» στις  αναδιαρθρώσεις δημοσίου χρέους. Κακό είναι αυτό; Κακό δεν είναι, αλλά επειδή το «ουάου αγόρι» Βαρουφάκης κατά το σύνηθες θα σπεύσει πάλι να πουλήσει τα κλασικά φύκια για μεταξωτές κορδέλες ότι τάχα μου και καλά αυτός ανακάλυψε τον Μπουχάιτ και τη δικηγορική εταιρεία στην οποία εργάζεται την Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP σπεύδω να τον ενημερώσω (ως μη οφείλω) ότι είναι σύμβουλος του ελληνικού Δημοσίου από τον Ιούλιο του 2011. Τον προσέλαβε ο Βενιζέλος για να συμμετάσχει  στην οργάνωση του PSI, του κουρέματος και της αναδιάρθρωσης  του δημοσίου χρέους, μαζί με τη γαλλική Lazard. Ενημερώνω επίσης (γιατί είμαι πολύ διαβασμένος μιλάμε επί του θέματος) ότι πρόσφατα η Cleary Gottlieb Steen & Hamilton LLP μαζί με το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους  εκπροσώπησε την Ελληνική Δημοκρατία ενώπιον του Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου Διαφορών από Επενδύσεις (ICSID), το οποίο απέρριψε προσφυγή σλοβακικής τράπεζας κατά της Ελλάδας για το PSI. Η  επιλογή των νομικών παραστατών και της γαλλίδας καθηγήτριας Μπριγκίτ Στερν ως διαιτητού που υπέδειξε η Ελλάδα έγινε, για να μαθαίνεις Βαρουφάκη μου, και πάλι από τον Βενιζέλο ως αντιπρόεδρο και υπουργό Εξωτερικών. Εντάξει;
Κρίσιμα ερωτήματα
Ολοκληρώθηκε απ' ό,τι μου είπαν, και επιστρέφουν στην Ελλάδα αυτός και οι συνοδοί του, το ταξίδι... ενημέρωσης (θα αποφύγω οτιδήποτε άλλο και ιδιαίτερα το συνοδευτικό «αναψυχής») του αναπληρωτή υπουργού Αμυνας Κ. Ησυχου στη Βραζιλία. Οπως ανέγνωσα σε διάφορες ανακοινώσεις του υπουργείου, ο κύριος Ησυχος είχε σπουδαίες συναντήσεις: με τους ομολόγους του και με αρχηγούς των Ενόπλων  Δυνάμεων, από τους εξής στρατηγικούς συμμάχους της χώρας μας: Κολομβία (!..), Αργεντινή, Βενεζουέλα και φυσικά Βραζιλία. Πιθανόν και από τίποτε Bολιβίες, Περού και τέτοια που από φυσική σεμνότητα ο κύριος υπουργός απέφυγε να ανακοινώσει.
Επίσης δεν μάθαμε τίποτε για τα αποτελέσματα του ταξιδιού: έκλεισε καμιά προμήθεια  εξοπλισμών ή όχι; Επίσης μια και κουβάλησε μαζί του και τον πρόεδρο της εταιρείας Ελληνικά Αμυντικά Συστήματα, πήρε, και ποιες, δουλειές για τα ΕΑΣ;
Για να ξέρουμε  γιατί πράγμα μιλάμε πια...
Και προφανώς, για να καταλάβουν και οι ίδιοι ότι μπορεί να λένε οτιδήποτε στους συριζαίους συντρόφους, αλλά υπάρχει και κόσμος που δεν μασάει χόρτα...
Χλωμό το βλέπω
Στο μεταξύ, όπως με ενημέρωσε εγκύρως ο άνθρωπός μου στο Μέγαρο Μαξίμου, ο Πρωθυπουργός λέει θα επιμείνει στην πολιτική της ενημέρωσης των πολιτικών αρχηγών - είχε μόλις ολοκληρωθεί η συνάντηση του προέδρου Αλέξη με τον Γιώργο, ο οποίος, τσεκαρισμένο πια, πρόσφερε τις «καλές υπηρεσίες» του, διότι τον κόσμο που γνωρίζει ανά τον κόσμο ο Αλέξης δεν θα τον μάθει μακάρι να προσπαθεί σαράντα χρόνια.
Μου είπαν ότι στο πλαίσιο αυτό (των συναντήσεων) «όποιος θέλει μπορεί να ζητήσει συνάντηση με τον Πρωθυπουργό». Εξ όσων θυμάμαι, και μάλλον θυμάμαι καλά, δύο άνθρωποι δεν έχουν περάσει ακόμη το κατώφλι του Μεγάρου Μαξίμου: ο Σαμαράς και ο Κουτσούμπας. Μεταξύ μας: ούτε και βλέπω ότι θα το περάσουν σύντομα τουλάχιστον...
Κοινή εκδήλωση
Της... Μεταπολίτευσης, θα γίνει τη Δευτέρα στην ΕΣΗΕΑ: ο δικός μας Δημήτρης Ψυχογιός και η πανεπιστημιακός από την Κρήτη Αγγέλα Καστρινάκη παρουσιάζουν τα βιβλία τους σε κοινή εκδήλωση, πράγμα που από μόνο του συνιστά  ένα καλό κίνητρο για να πεταχτεί κανείς ώς την οδό Ακαδημίας, στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ. Ο Ψυχογιός παρουσιάζει το βιβλίο του «Στιγμές της Μεταπολίτευσης 1974-1984» και η Καστρινάκη το αφήγημά της «Και βέβαια αλλάζει».
Οσοι πιστοί (του βιβλίου και της πολιτικής) προσέλθετε...

Πολιτική αφασία
Πολλοί άνθρωποι το τελευταίο διάστημα δηλώνουν κουρασμένοι από ό,τι εξελίσσεται γύρω τους αναφορικά με την κρίση και τις διαπραγματεύσεις. Οι συνεχείς αλλαγές, η παρατεταμένη αβεβαιότητα, ο βομβαρδισμός από δυσοίωνες ειδήσεις ή και «ειδήσεις» και, πάνω απ’ όλα, το γενικευμένο κλίμα της απογοήτευσης για τη λύση που δεν έρχεται έχουν δημιουργήσει συνθήκες πολιτικής αφασίας. Τόσο ορατές μάλιστα που δεν προκαλεί πλέον καμία απορία το γεγονός ότι οι πολίτες μοιρολατρικά αναμένουν το τέλος, όποιο και να είναι αυτό.
Ανεξάρτητα από το αν αυτή η πολιτική αφασία ήταν το επιδιωκόμενο για την κυβέρνηση προκειμένου να περάσει ευκολότερα τις αποφάσεις της, η ουσία είναι ότι έχει επικαθήσει παντού και δημιουργεί την εντύπωση πως ακόμη και αυτό που κάποτε τρόμαζε, ήτοι η έξοδος από τη ζώνη του ευρώ, σήμερα αντιμετωπίζεται ως ένα απλό ενδεχόμενο.
Αλλά το ζητούμενο για μένα δεν είναι να αναζητηθούν τα αίτια που προκάλεσαν αυτή την άθλια κατάσταση που τελματώνει κάθε πιθανή αντίδραση απέναντι στο απευκταίο αυτό ενδεχόμενο. Είναι ότι ακόμη και τώρα, που μοιάζει να βρισκόμαστε στο και πέντε της διαπραγμάτευσης, κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς θέλει να κάνει η κυβέρνηση. Θέλει τη ρήξη και την έξοδο από την ευρωζώνη; Θέλει τη συμφωνία που συνεπάγεται την ομαλή χρηματοδότηση της χώρας και την παραμονή στο ευρώ; Θέλει μια ψευδορήξη η οποία θα της δώσει την ευκαιρία μέσα από την αναπόφευκτη κρίση να πραγματοποιήσει τη στροφή στο ρεαλισμό; Θέλει κάτι άλλο, που εμένα τουλάχιστον μου διαφεύγει; Αγνωστο. 
Το σημαντικό είναι ότι το πέπλο της αβεβαιότητας και της ασάφειας σκεπάζει και τις κυβερνητικές προθέσεις, με αποτέλεσμα να διακινούνται τα πιο απίθανα σενάρια. Από πρόωρες εκλογές έως δημοψήφισμα. Πρόωρες εκλογές για να αυξήσει τα ποσοστά του ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά κανείς δεν λέει τι θα τα κάνει αυτά τα αυξημένα ποσοστά, όποια και να είναι, αν η χώρα έχει πέσει στα βράχια. Και δημοψήφισμα με γνωστό το αποτέλεσμα, αφού οκτώ πολίτες στους δέκα είναι υπέρ του ευρώ, άρα τι διαφορετικό περιμένουν ότι θα δώσει; Δεν θα εξετάσω τώρα ποιο μπορεί να είναι το όφελος της κυβέρνησης από τη μία ή την άλλη πλευρά. Θα πω μόνο ότι θα κάνει τεράστιο λάθος η κυβέρνηση αν σκέφτεται με όρους εκλογών της 25ης Ιανουαρίου. Τότε που η αποστροφή (για την κυβέρνηση Σαμαρά) νίκησε κατά κράτος τον φόβο (του αβέβαιου αύριο). 
Τώρα, ακόμη και αν η κυβέρνηση απολαμβάνει τη δική της περίοδο ανοχής, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Και ο αντίπαλος της κυβέρνησης δεν θα είναι ο Σαμαράς. Θα είναι η ανικανότητα που διαδέχθηκε την απειρία των στελεχών της...

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από