[Αγιογραφίες] Φουπουάς

Δεν έχει χαλινό. Ο Αλέκος Φλαμπουράρης έχει πανοραμική άποψη της πραγματικότητας και δεν το κρύβει. Εχει άλλωστε, ως επιτελικός υπουργός Επικρατείας, το θεσμικό άλλοθι να μιλάει για όλα.

Για το ταξίδι στη Μόσχα – διά του οποίου «καταστήσαμε τον ελληνικό λαό υπερήφανο, γιατί πήγαμε εκεί πέρα παρά τις πιέσεις». Για τη Δημόσια Τάξη, όπου επίσης η κυβερνητική πολιτική αποδίδει, αφού «τα καψίματα και τα λοιπά είναι λιγότερα». Για τη διαπραγμάτευση με τους εταίρους που «θα τα δώσουν τα λεφτά» επειδή «δεν τους συμφέρει να μην τα δώσουν». Δεν πρόκειται να διαλυθεί η ευρωζώνη για τον «φουπουά στα νησιά».

Γραπτές όλες αυτές οι αποφάνσεις μπορεί να φαίνεται ότι βρίσκονται σε σχέση ανησυχητικής χαλαρότητας με την πραγματικότητα. Η απομαγνητοφώνηση αδικεί τον Φλαμπουράρη που προφορικά έχει όλες τις αρετές του λαϊκού συζητητή. Εκείνου που μπορεί να σε υπνωτίσει με την καθησυχαστική σιγουριά του και την αβίαστη απεραντολογία του. Εξω από τα υπουργικά του συμφραζόμενα, ο Φλαμπουράρης δεν μπορεί παρά να είναι καλή παρέα. Καλή παρέα για να την επιζητεί κανείς διαρκώς και όχι μόνο για ένα ηλιόλουστο Πάσχα στην Αίγινα.

Θα υποτιμούσε κανείς τον υπουργό αν τον αντιμετώπιζε απλώς ως ψυχή της παρέας του Μαξίμου. Αν υπολάμβανε τον ρόλο του στο σύστημα εξουσίας ως περίπου ιδιωτικό – ως εκείνο του καλοκάγαθου θείου που αναφέρεται πάντα στον Πρωθυπουργό με το τρυφερό «ο Αλέξης».

Ο Φλαμπουράρης δεν αυτοσχεδιάζει. Ανεξαρτήτως ύφους, οι αναλύσεις του είναι εντός γραμμής. Και απηχούν αυτό που ήδη διαμορφώνεται ως δόγμα της νέας διακυβέρνησης, όπως εκδηλώνεται σε όλο το εύρος της ατζέντας, από το Μεταναστευτικό ώς τις σχέσεις με τους δανειστές: Το δόγμα της νομοτελειακής αποσύνθεσης τύπου «ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός». Ετσι, οι καταληψίες αφήνονται να εξαντληθούν διά της αδράνειας και οι εταίροι διά της παρελκυστικής ασάφειας. Οι μετανάστες απλώς αφήνονται – ίσως για να συσσωρευτούν ως καύσιμη ύλη που θα αξιοποιηθεί ως απειλή εναντίον της Ευρώπης.

Είναι ένα στυλ διακυβέρνησης που δείχνει να βασίζεται στη βεβαιότητα ότι ο χρόνος δουλεύει σε όλα υπέρ μας – αρκεί να είμαστε σε θέση να παράγουμε βραδύτητα με συνδικαλιστικούς ελιγμούς. Αυτός ο ρυθμός θα μπορούσε να έχει νόημα αν η κυβέρνηση είχε άλλη θέα του πολιτικού χρόνου. Aν όντως σκοπεύει να μην αγγίξει ό,τι μπορεί να την τραυματίσει επειδή έχει ορίζοντα εκλογικό.

Οποιος κι αν είναι ο στόχος, ο Φλαμπουράρης δεν είναι τυχαία χαλαρός. Το ‘χει φιλοσοφήσει. Κι έχει δοκιμαστεί στρατηγικά ως παίκτης. «Αυτοί που κερδίζαμε συνήθως ήμαστε οι “άνετοι”, που δεν φοβόμαστε» έχει εξομολογηθεί.

Μεγάλο σχολείο η πόκα.