[Ενστάσεις] Ενα γέλιο θα σας θάψει

Η πρόσφατη Ιστορία της χώρας μας είχε πολλά πολιτικά αδιατάρακτα, σχεδόν ευτυχισμένα, χρόνια. Είχε και μερικά με πολιτικές εξουσίες αυταρχικές ή επιζήμιες. Ο ελληνικός λαός, που δεν φημίζεται για την αντίστασή του στους αυταρχισμούς (στη χούντα, για παράδειγμα, όλα έπλεαν εις την μελανόλευκον – κατά την προσφιλή έκφραση του Μίνου Αργυράκη – με την ανοχή της συντριπτικής μερίδας της σιωπηλής πλειοψηφίας), είχε πάντως έναν ασφαλή δείκτη αμφισβήτησης: το γέλιο. Προσωπικώς, έχω ακούσει τα καλύτερα ανέκδοτα στη διάρκεια της επταετούς στρατιωτικής δικτατορίας, από φοβισμένους ανθρώπους που τα διηγούνταν ψιθυριστά. Θυμάμαι επίσης την τελευταία περίοδο της διακυβέρνησης της χώρας από τον άρρωστο Ανδρέα Παπανδρέου, όταν η Μιμή Παπανδρέου περιστοιχιζόταν από αυλή αστρολόγων, παπάδων και σύγχρονων Αριστοφάνηδων.

Σήμερα ζούμε ανάλογη εποχή γέλιου. Είναι επίσης δύσκολη εποχή, ποτέ η χώρα δεν ήταν σε τόσο κοντινή απόσταση από την καταστροφή. Αλλά και ουδέποτε άλλοτε οι πράξεις των κυβερνώντων δεν πρόσφεραν τόσες αφορμές για γέλιο. Μαύρο, βεβιασμένο, αγχωτικό – πλην όμως γέλιο, έναν λυτρωτικό καγχασμό που συμφιλιώνει τους ανθρώπους με τους φόβους τους, που τους βοηθά να προσπερνούν την εξουσιαστική βία.  

Η Πρόεδρος της Βουλής, ας πούμε, έχει τα πρωτεία στην παραγωγή γέλιου. Η εκ μέρους της σύσταση της Επιτροπής Αλήθειας Δημόσιου Χρέους (έτσι τη λέει), που συνεδριάζει και οι εργασίες της προβάλλονται από το κανάλι της Βουλής, προκαλούν, εύλογα, λυτρωτικά χαχανητά. Ο οξύς τόνος της με τον οποίο αντιμετώπισε δημοσιογραφικές ερωτήσεις που δεν της άρεσαν εύλογα δημιουργεί συνθήκες γελοιογραφικής εκτόνωσης. Και η αυτοπροβολή της από τα ΜΜΕ του Κοινοβουλίου (το μαγαζί της), με αποκορύφωμα τη δημοσίευση (μόνο) 47 φωτογραφιών της στο 80 σελίδων περιοδικό «Βουλή και Ευρωβουλή», προκαλεί ειρωνείες.

Ενα γέλιο θα σας θάψει έλεγαν κάπου, κάποτε, αριστεροί που δεν κυβέρνησαν.